ညီမွ်ျခင္း =

ေက်ာက္သားနဲ႔လား
ဖေယာင္းနဲ႔လား
မသိေပမဲ့...
ပန္းပုသစ္ကို ထုဆစ္မိတယ္။

ေျပေျပေလးလား
မတ္ေစာက္ေနလား
မသိေပမဲ့...
ေလွကားမလို ေျခသံခ်ိဳတယ္။

ေလေျပလာမလား
မိုးသည္းမွာလား
မသိေပမဲ့...
လက္ခ်င္းယွက္ႏႊယ္ အၿပံဳးဖလွယ္တယ္။

ပန္းသီတာလား
ပုလဲစီတာလား
မသိေပမ့ဲ...
လည္မွာဝံ့ထည္ ပြဲလည္တင့္တယ္။

ကာရံနဲ႔လား
ကာရံမဲ့လား
မသိေပမဲ့...
ခ်စ္ျခင္းဖြဲ႕သီ ကဗ်ာပီတယ္။။

(ခင္ေလးငယ္)


ညီမွ်ျခင္းကဗ်ာအား စကားေျပျပန္ျခင္း (ကိုရင္ေနာ္)

ေက်ာက္တံုးႀကီးလား၊ ဖေယာင္းလံုးႀကီးလား၊ ဘာသားမွန္းမသိ အသားတစ္မ်ိဳးျဖင့္ ထုထားေသာ ပန္းပု႐ုပ္အသစ္အား ထုဆစ္ခဲ႔သူမွာ နာမည္ေက်ာ္ ပန္းပုဆရာမႀကီး ျဖစ္ေလသည္။

ဆရာမႀကီးသည္ ပုလဲလား၊ ပန္းလား၊ ပန္းသီးေလာက္႐ွိေသာ ပုလဲလံုးႀကီးလား မသိေသာ လည္ဆြဲႀကီးျဖင့္ ပြဲလည္တင့္၍ေနေလသည္။

လက္ခ်င္းယွက္ႏြယ္ အၿပံဳးဖလွယ္ေနေသာ ဆရာမႀကီးသည္ မိုးမျမင္ေလမျမင္ျဖစ္ေနခိုက္ ေလေျပလာမလား၊ မိုးသည္းမွာလား မသိခင္မွာပင္ နာဂစ္(စ္)မုန္တိုင္း ဝင္လာျခင္းျဖစ္ေလသည္။

ေျပေျပေလးလား၊ မတ္ေစာက္ေနလား မသိေလာက္ေအာင္ မႈန္ဝါးဝါးေျပးလႊားေနေသာ ဆရာမႀကီးသည္ ပ်ားအံုကိုတက္နင္းမိရာ ပု႐ြက္ဆိတ္မ်ား ေလွကားမလိုဘဲ ေျခေထာက္ေပၚ တက္ကုန္သည္။ ေျခသံမ်ား လည္း ပ်ားရည္မ်ားျဖင့္ ခ်ိဳသြားေလသည္။ 

နာဂစ္(စ္)ကတိုက္၊ ပု႐ြက္ဆိတ္ကိုက္၊ ပ်ားကလိုက္ႏွင့္ ေျပးသံမ်ားလည္း ခ်ိဳကုန္ေလ့သည္။

ကာရံနဲ႔လား၊ ကာရံမဲ႔လား မသိေပမဲ႔ အကာအရံ မ႐ွိေသာ ဟင္းလင္းျပင္မွာ ငုတ္တုတ္ႀကီးထိုင္ကာ တကိုယ္တည္း ခ်စ္ျခင္းဖြဲ႔သီ ကဗ်ာပီ ေနေလေတာ႔သည္..။

(ကိုရင္ေနာ္)
ဟီးးး..

“ေကာက္.. ေကာက္.. ေသေအာင္ေကာက္...”

စာေရးမယ္ ေရးမယ္နဲ႔ စဥ္းစားလိုက္တိုင္း အလြမ္းေတြသာ ေခါင္းထဲေရာက္ေရာက္ လာတတ္တယ္... ခင္ေလးငယ္တစ္ေယာက္ လြမ္းလို႔ဘဲ ကုန္ကိုမကုန္ႏိုင္ဘူးဆိုၿပီး ၾကာရင္လည္း အေျပာခံရေတာ့မွာ.. အဲဒီေတာ့ ဘာေရးရင္ေကာင္းမလဲ....!! အင္း.... ဟုတ္ၿပီ...!!

စိတ္ခဏခဏ ေကာက္တတ္တဲ့ အမ်ိဳးသား တစ္ေယာက္ကို ရည္းစားေတာ္ဖူးၾကလားဟင္...!! အမ္...!! စိတ္ေကာက္တယ္ ဆိုတာ မိန္းမေတြ အလုပ္ဘဲဟာ လို႔ေတာ့ မေျပာနဲ႔သိလား.. ရွိတယ္ရွင့္ရွိတယ္ တစ္ကယ္ ... တစ္ကယ္... ရွိပါတယ္ဆို..။ ေတာ္ေတာ္စိတ္ကုန္စရာပါရွင္..။ အစပိုင္းကေတာ့ အဲလိုမထင္မိေသးဘူးေပါ့ေနာ္.... အမယ္ သူငါ့ကို ခ်စ္လို႔ေကာက္တာပါေပါ့ ၾကည္ႏူးသလိုလိုေတာင္ ျဖစ္ခဲ့မိေသးထင္ရဲ႕။ နည္းနည္းေလးလည္း ၾကာလာေရာ အာ...... ဒါဟာသာမန္ေတာ့ ဟုတ္ေတာ့ဘူးထင္တယ္လို႔ ေတြးမိလာတယ္။

ဖုန္းေလးမဆက္မိလည္း ေကာက္... ရႈိးေလးဘာေလးထုတ္ၿပီး အက်ႌလက္ျပတ္ေလး ဝတ္မိရင္လည္း ေကာက္.. စိတ္ကူးေပါက္လို႔ စကပ္တိုေလး ဝတ္ျပန္ေတာ့လည္း ပဲေပးတယ္ ဆိုၿပီး ေကာက္.... စဥ္းစားၾကည့္ေလ... ဒီေလာက္ေခၽြးဒီးဒီးက်ၿပီး ပူအိုက္ေနတဲ့ ရာသီႀကီးမွာ ဂ်င္းေဘာင္းဘီရွည္ႀကီး၊ လံုခ်ည္ႀကီး ဝတ္စရာလားေနာ္...!!

ေခါင္းေလးလႈပ္ လိုက္ရင္ တလႈပ္လႈပ္ျဖစ္ေနတတ္တဲ့ Ear Ring ေလးေတြကို က်မက ႀကိဳက္တယ္သူမ်ိဳး... နားမွာ အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္း ဝတ္မိျပန္ေတာ့လည္း ကလက္တက္တက္နဲ႔ ဆိုၿပီး ေကာက္ ျပန္ေရာ.... Shopping ထြက္လို႔ ဆိုင္ေတြထဲမွာ နည္းနည္းၾကာမိရင္လည္း စူပုတ္ပုတ္ မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ ေကာက္ ေနျပန္ေရာ.... ေကာက္.. ေကာက္.. ေသေအာင္သာေကာက္...။ ေၾသာ္... ေတာ္ေတာ့ကို မေသးတဲ့ ေကာက္ခံရတဲ့ ဒုကၡပါလားေနာ္ ဆိုၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို သနားမိရတာလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္...။

ေနာက္ၿပီးရွိေသးတယ္ ခပ္မိုက္မိုက္ဒီဇိုင္းေလး ဝတ္ထားတဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကို စကၠန္႔ပိုင္းေလးေလာက္ လိုက္ၾကည့္မိတုန္းကဆို ေကာက္တာေျပာမေနနဲ႔ေတာ့.... ရုပ္ေလးကလည္း သန္႔ျပန္႔ေနမယ္... သူ႔အဝတ္စား အျပင္အဆင္ေလးကလည္း သူနဲ႔အရမ္းကို လိုက္ဖက္ေနမယ္ ဆိုရင္ ဘယ္သူဘဲျဖစ္ျဖစ္ ခဏေတာ့ေငးမိမွာ အမွန္ဘဲ ဟုတ္..! ၾကည့္ရတဲ့ သူေတာင္လန္း သြားတယ္ေလ..။ ဒါအျပစ္လား... မိုက္လို႔ မိုက္တယ္ လို႔အားေပးတာေလေနာ္....။

မွတ္မွတ္ရရ..... Johnny Depp ရဲ့ MTV Awards 2007 ကိုၾကည့္ၿပီး အရမ္းဆြဲေဆာင္မႈ႕ ရွိတာဘဲ မိုက္တယ္ကြာ လို႔ ေျပာမိတုန္းက ဆို မ်က္ႏွာႀကီး စူပုတ္ၿပီး ေကာက္ တာေျပာမေနနဲ႔ေတာ့.... “ဆြဲေဆာင္မႈ႕ရွိတယ္ ဆိုတဲ့ စကားရဲ႕ အဓိပၸါယ္က ဘယ္ေလာက္ က်ယ္ျပန္႔တယ္ဆိုတာ မင္းမသိဘူးလား...” တဲ့ေလ.... သူေျပာမွ ပိုေတြးမိသြားတဲ့ က်မအျဖစ္ကလည္း ေတာ္ေတာ္ျပံဳးခ်င္စရာ....။

ဒီလို..... ဒီလို......... နဲ႔ပါဘဲ အဲဒီေကာက္တာေတြကို သီးမခံ ႏိုင္တဲ့အဆံုး “တာ့.... တာ” ဆိုၿပီး ပစ္ခ်ခဲ့မိပါရဲ့ရွင္။ ဘယ္လိုက်န္ခဲ့မယ္ ဆိုတာလည္း ေတြးမေပးႏိုင္ေတာ့ဘူး..... ေျပးသည္သာရွိ၏ ဆိုသလိုေပါ့...။ ကဲ... က်မေတာ့ မလြန္ဘူးထင္တာဘဲေနာ္။ Johnny Depp ကိုေတာ့ ကမၻာမေက် ျဖစ္ေနမလားပါဘဲ....... ေၾသာ္ ကို Johnny Depp ႀကီး ရယ္... ရွင္ကဟိုးအေဝးႀကီးမွာ ရွိေနေပလို႔ေပါ့..... ရြာမွာသာရွိေနရင္ ဓါးနဲ႔ လိုက္ခုတ္ခံ ေနရမလားဘဲေနာ္........။

(ခင္ေလးငယ္)

င႐ုတ္ဆံုထဲကစပ္ဖ်ဥ္းဖ်ဥ္းႏွလံုးသား...

က်ေနာ္ အိပ္ရာကႏိုးေတာ႔ စပ္ဖ်ဥ္းဖ်ဥ္းနဲ႔ က်ေနာ္႔တစ္ကိုယ္လံုးလည္း နံေစာ္ေနတယ္ က်ေနာ္ပထမဆံုး စသိလိုက္တာက င႐ုတ္သီး.. ေနာက္.. က်ေနာ္႔ေဘးမွာ ၾကက္သြန္ျဖဴ..နီ.. ေနာက္.. ဂ်င္း။ က်ေနာ္ ေၾကာက္လန္႔တၾကား အေပၚကို ေမာ႔ၾကည့္လိုက္ေတာ႔ က်ေနာ္႔ကို ႐ြယ္ထားတဲ႔ င႐ုတ္က်ဥ္ေပြ႕ႀကီး.. ေနာက္.. သူ။

က်ေနာ္႔ကိုယ္က်ေနာ္ ျပန္ၾကည့္လိုက္ေတာ႔ တဆတ္ဆတ္တုန္ေနတဲ႔ က်ေနာ္႔ႏွလံုးသား။ ဟုတ္ပါၿပီ.. ေသခ်ာပါၿပီ.. က်ေနာ္႔ႏွလံုးသား င႐ုတ္ဆံုထဲေရာက္ေနပါၿပီ။ အဲဒီ႔အခ်ိန္မွာဘဲ င႐ုတ္က်ဥ္ေပြ႕ႀကီး “ဝွီး”ခနဲ ေလထဲဝဲသံ ၾကားလိုက္ရတယ္။ က်ေနာ္ အရဲစြန္႔ ေမာ႔ၾကည့္လိုက္ေတာ႔.. ရက္စက္တဲ႔အၾကည့္ေတြနဲ႔ စိမ္းစိမ္းကားကား ၾကည့္ေနတဲ႔..သူ.. က်ေနာ္ အရမ္းခ်စ္တဲ႔သူ.. က်ေနာ္ကို အရမ္းခ်စ္တယ္ဆိုတဲ႔သူ.. က်ေနာ္႔ခ်စ္သူ။

က်ေနာ္ လက္ႏွစ္ဖက္ကာၿပီး တားလိုက္ေသာ္လည္း မမီေတာ႔ဘူး.. အ႐ွိန္ျပင္းျပင္က်လာတာ “ဒုန္း” ခနဲ က်ေနာ္႔ ႏွလံုးသားတည့္တည့္ကို။ က်ေနာ္ ႀကိတ္မွိတ္ခံလိုက္တယ္.. ကြဲအက္သြားၿပီ.. ေသြးေတြ႔စို႔ေနၿပီ.. င႐ုတ္သီးေတြနဲ႔ စပ္ကုန္ၿပီ.. ၾကက္သြန္ေတြနဲ႔ ေရာေနၿပီ။ တရစပ္.. တရၾကမ္း.. အခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာ ဆက္တိုက္က်လာၿပီ.. “ဒုန္း..ဒုန္း..ဒုန္း....ဒုန္း” နဲ႔ က်ေနာ္ နာက်င္ေၾကကြဲစြာ အလူးလူးအလွိမ္႔လွိမ္႔။ စိစိညက္ညက္ေၾကေနၿပီ ေသြးစိမ္း႐ွင္႐ွင္ၾကားမွာ စပ္ဖ်ဥ္းဖ်ဥ္းႏွလံုးသား တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ခုန္သံၾကားေနရေသးတယ္။

က်ေနာ္ ပူစပ္ပူေလာင္မ်က္လုံးကို အားယူဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ႔ ေဝေဝဝါးဝါးေတြ႔လိုက္ရတယ္ သူ႔မ်က္ရည္ေတြ။ ငိုေနတယ္.. သူငိုေနတယ္.. မ်က္ရည္ေတြၾကားက သူ.. က်ေနာ့္ႏွလံုးသားကို ေၾကကြဲစြာၾကည့္ေနတယ္။ က်ေနာ္ အသက္႐ႈသံမမွန္ေတာ႔.. တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္သာ ခုန္ေတာ႔တဲ႔ က်ေနာ္႔ႏွလံုးခုန္သံေတြ ရပ္လုမတတ္ျဖစ္ေနၿပီ.. တုန္ရီေနၿပီ.. ငို႐ိႈက္ေနၿပီ။ ဒီတစ္ခ်က္ဟာ ေနာက္ဆံုးတစ္ခ်က္မ်ား ျဖစ္ေနမလား.. ဒီေနာက္ဆံုးတစ္ခ်က္ကို ခံႏိုင္ဦးပါ႔မလား.. က်ေနာ္ က်ေနာ္ေလ.. မ်က္လံုးကို မွိတ္ထားလိုက္တယ္။

မသိစိတ္က အသိတစ္ခုဝင္လာတယ္.. ဟုတ္တယ္.. က်ေနာ္ သူ႔ကို ခ်စ္ေနေသးတယ္.. ခ်စ္တယ္.. ေသခ်ာတယ္ က်ေနာ္ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ သူ႔ကိုခ်စ္ေနမယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်ေနာ္႔ႏွလံုးသား ေဒါင္႔တစ္ေနရာကို “ေဖါက္”ခနဲ မ်က္ရည္တစ္စက္လာက်တယ္.. က်ေနာ္ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္ သူ႔မ်က္ႏွာေလးကို ေမာ႔ၾကည့္လိုက္တယ္.. အၾကင္နာမဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းေလးေတြ တုန္ေနတယ္.. ေနာက္ဆံုးတစ္ခ်က္က က်ေနာ္႔ကို အဆံုးသတ္ေတာ႔မွာလား.. တကယ္အဆံုးသတ္သြားၿပီလား.... က်ေနာ္ေလ...။

(ကိုရင္ေနာ္)

ျဖဳတ္ကိုက္ခံရေသာအစိမ္းေရာင္အလြမ္းည

ခင္ေလးငယ္၏ “လြမ္းတဲ႔ည” Post ေလးအားအရင္ဖတ္ၿပီးမွ ကၽြႏု္ပ္၏ Post အားဖတ္ပါရန္ ေမတၱာရပ္ပါသည္။

လြမ္းလြမ္းေဆြးေဆြး အူသံ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္သာ ၾကားရေသာ အလြန္တိတ္ဆိတ္ေနေသာ သန္းေခါင္ယံညအခ်ိန္...
ျခင္တစ္သိုက္ ဝိုင္းကိုက္ေသာေၾကာင့္ မက္ေနေသာ အိပ္မက္ကို ဆက္ရန္ထား၍ ငုတ္တုတ္ ထထိုင္လိုက္သည္။ ေခါင္းအံုးေအာက္တြင္ သိမ္းထားေသာ အလြမ္းအစအနမ်ားကို ဘယ္ဘက္ရင္အံုတြင္ ယုယုယယ ထိုးထည့္ကာ ဖ်ာၾကမ္းၾကားမွ ၿပံဳးၾကည့္ေနေသာ ဂ်ပိုးႀကီးကို ဖေနာက္ႏွင့္ေပါက္ ႏႈတ္ဆက္ရင္း ဆတ္ခနဲ ထရပ္လိုက္သည္။ လက္ဖဝါးၾကမ္းၾကမ္းႏွစ္ဖက္ကို မ်က္ႏွာေပၚအုပ္ရင္း အာ႐ံုထဲေပၚလာေသာ ခ်စ္သူ႔မ်က္ႏွာ ညိဳညက္ညက္ေလးကို ၾကင္နာစြာ ၿပံဳးျပရင္း ထိုေနရာေလးသို႔ သြားမည္ဟုဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။

နံရံတြင္ ကပ္ထားေသာ ျပကၡဒိန္ ေဟာင္းေလးေတာင္ ပိုးကိုက္ေန႐ွာၿပီ။ သူဘယ္ေရာက္ေနလဲ.. သူလည္းလြမ္းမ်ားေနလား.. ဒါမွမဟုတ္ ဥၾသငွက္ေလးတစ္ေကာင္လို ေအာ္ဟစ္ ရယ္ေမာေပ်ာ္ပါးေနလား.. အေတြးစကိုျဖတ္ရင္း ညစ္ႏြမ္းႏြမ္း စြပ္က်ယ္႐ွည္ႀကီးကို ေကာက္ဝတ္လိုက္ကာ ေနာက္ၿမီးျပတ္ တာယာဖိနပ္ေလးကို က်က်နနစီးလိုက္သည္။ တဲတံခါးကို ဝါးကပ္ႏွင့္ကာၿပီး အျပင္ထြက္လိုက္ေတာ႔ ေႏြေခါင္ေခါင္ ညအလွက ေျခာက္ေျခာက္ေသြ႕ေသြ႕ လွပေနသည္။

တဲအျပင္ေရာက္ေတာ႔ ပါးေပၚဖြဖြေလး လာေရာက္ ႏႈတ္ဆက္ေသာ ဖုန္မႈန္႔ေလးမ်ားအား သပ္ခ်ရင္း သူနဲ႔အတူ ေလွ်ာက္ခဲ႔ဖူးေသာ ေျမနီလမ္းေလးကို လြမ္းေဆြးစြာၾကည့္မိသည္။ ပံုမွန္အတိုင္းဆို ေျခာက္မိနစ္ခန္႔သာ ေလွ်ာက္ရမည့္လမ္းသည္ ခုလိုဖုန္ေတြအလြန္ ထူထပ္ေနေသာေၾကာင့္ ဆယ္႔ႏွစ္မိနစ္ခန္႔ ေလွ်ာက္ရေတာ႔မည္။ လမ္းမီးတိုင္မ်ား မ႐ွိေသာ္လည္း လေရာင္ေအာက္တြင္ မႈန္ကုပ္ကုပ္ ငိုက္မ်ဥ္းေနေသာ ဆိုင္ေလးအား စမ္းတဝါးဝါး လွမ္းျမင္ေနရသည္။

ဆိုင္ထဲလွမ္းဝင္လိုက္ေတာ႔ အလြန္ေမႊးႀကိဳင္ေသာ ရနံ႔တစ္ခုက ဝမ္းထဲထိတိုးဝင္လာသည္။ ဆိုင္၏အလယ္ ထင္းမီးဖိုႀကီးေပၚတြင္ ကင္ထားေသာ လယ္ႂကြက္ႀကီးက အဆီတဝင္းဝင္း၊ ေဘးတြင္ေတာ႔ ေခၽြးအၿပိဳင္းၿပိဳင္းႏွင့္ မယ္ဒလင္အိုတစ္လက္ ပိုက္ထားေသာ အဖိုးအိုႀကီးက ေဖ်ာ္ေျဖရန္အဆင္သင့္၊ ဆိုင္ထဲေဝ႔ဝဲၾကည့္မိေတာ႔ ကိုယ့္လိုလူ သံုးေလးေယာက္႐ွိေနသည္။ ေခြးေျခပုစားပြဲေလးေတြကို ေရတြက္ၾကည့္ေတာ႔ အားလံုး ၁၃ လံုး႐ွိသည္။ စားပြဲအားလံုးတြင္ အျပာေရာင္ႏို႔ဆီခြက္ေပၚ တင္၍ထြန္းထားေသာ ဖေယာင္းတိုင္မီးေလးမ်ား လႈပ္လႈပ္ လႈပ္လႈပ္ႏွင့္ ကဗ်ာဆန္ေနသည္။

စားပြဲေပၚတြင္ မီးေသြးခဲျဖင့္ Table No. 4 ဟုေရးထားေသာ စားပြဲက ႐ႈခင္းအားလံုးကို ႐ွင္းလင္းစြာျမင္ေနရသည္။ ဘယ္ဘက္ရင္အံုၾကားမွ အလြမ္းစေတြကို စားပြဲေပၚတင္ရင္း ခပ္ေလ်ာ့ေလ်ာ့ေလးထိုင္ခ်လိုက္ေလရာ ခ်ည့္နဲ႔ေနေသာ ေခြးေျခေလး က်ိဳးက်သြားေတာ႔သည္။ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ လန္႔ျဖန္႔လက္ေထာက္လိုက္ရာ ျဖတ္ေျပးသြားေသာ ေပစုတ္စုတ္ ႂကြက္တစ္ေကာင္၏ အၿမီးအား ေထာက္မိေလသည္။ တကၽြိကၽြိႏွင့္ ဆဲဆိုသြားေသာ ႂကြက္စုတ္ကို ေတာင္းပန္ရင္း အျပင္ဘက္သို႔ ေငးၾကည့္လိုက္ရာ ပိုးစုန္းၾကဴးမ်ား မိတ္တုတ္မိတ္တုတ္ႏွင့္ ထန္းေတာတစ္ခုလံုး အစိမ္းေရာင္ ေတာက္ေနေတာ႔သည္။ ခ်စ္သူႏွင့္ၾကည္ႏူးခဲ႔ပံုမ်ားကို ျမင္ေယာင္ရင္း အလြမ္းေတြလည္း အစိမ္းေရာင္သန္းလာသည္။

တိုးတိုးညင္သာစြာ ထြက္ေပၚလာေသာ မယ္ဒလင္သံႏွင့္အတူ ျမန္မာသံစစ္စစ္ ၾသ႐ွ႐ွအသံၿပဲႀကီးႏွင့္ သီက်ဴးလိုက္ေသာသီခ်င္းက တစ္ခါမွမၾကားဖူးေသာ “If We Hold On Together” ဆိုေသာသီခ်င္းႀကီးျဖစ္ေနသည္။ မသိစိတ္က နားႏွစ္ဖက္ကိုပိတ္ရင္း ဒူးနန္႔လိုက္ေတာ႔မွ ေျခေထာက္နား ဝဲပ်ံကိုက္ခဲေနသာ ျဖဳတ္ကိုက္သက္သာသြားေတာ႔သည္။ ျဖဳတ္တစ္ေကာင္ ေမးေငါ႔ျပရာသို႔ အမွတ္မထင္ေမာ႔ၾကည့္မိရာ ေခါင္းခါျပေနေသာ Spider Man ေဇာက္ထိုးႀကီးအား အံ့ဖြယ္ေတြ႕လိုက္ရသည္။ အိခနဲ အသံတစ္ခ်က္ၾကားလို႔ ေဘးသို႔ၾကည့္မိရာ အပ်င္းေၾကာဆြဲရင္း သြားၿဖဲျပေနေသာ ေခြးဝဲစားႀကီး႐ွက္ၿပံဳး ၿပံဳးေနသည္။ ႐ုတ္တရက္ သီခ်င္းသံတိတ္သြားေတာ႔ မယ္ဒလင္တီးေသာ အဖိုးအို၏ သြယ္လ်လ်လက္ေပၚ လယ္ႂကြက္ႀကီး တက္ေနေလၿပီ။

စားပြဲေပၚ တင္ထားေသာ အလြမ္းစမ်ားကို ပိုးစုန္းၾကဴးမ်ား႐ွိရာ ထန္းေတာထဲသို႔ ျဖန္႔က်ဲလိုက္ေလရာ ပိုစုန္းၾကဴးမ်ားဝမ္းသာအားရ ျမဴးတူးကခုန္ၾကေလသည္။ ထိုအခ်ိန္ စားပြဲေပၚသို႔ မထင္မွတ္ဘဲ “ေဒါက္” ခနဲ လာခ်ေသာ အရက္ျဖဴႏွစ္ပက္ႏွင့္ေရတစ္ခြက္၊ ေတြေဝမေနေတာ႔ဘဲ “ဂလု” ခနဲျမည္ေအာင္ အာမထိလွ်ာမထိမ်ိဳခ်ရင္း တစ္ရာတန္ ညစ္ႏြမ္းႏြမ္းတစ္႐ြက္ကို စားပြဲေပၚခ်ကာ အစိမ္းေရာင္အလြမ္းမ်ား လႊင့္ပ်ံရာ ထန္းပင္ထက္သို႔ ေျပးတက္ခ႔ဲမိပါေတာ႔သည္...။

(ကိုရင္ေနာ္)

ခင္ေလးငယ္၏ ေရခဲေသတၱာထဲတြင္ထိုင္ေရးထားေသာ “လြမ္းတဲ႔ည” အား ဖတ္ၿပီးသကာလ ကၽြႏု္ပ္၏ ျဖစ္ရပ္မွန္အလြမ္းခန္းအား အားက်မခံ တင္ျပလိုက္ရျခင္းျဖစ္သည္။ သူ႔ရဲ႕လြမ္းပံုေလးကိုလည္း ဖတ္လိုက္ပါဦးေနာ္ ဟီးးးးးးးး... ေအာ္.. “If We Hold On Together” နားေထာင္ရေအာင္ တင္ေပးလိုက္တယ္ေနာ္.. :P

“လြမ္းတဲ့ည..”

က်မ သူ႔ကို တမ္းတေနမိပါတယ္.... သူကေရာ ဒီလို အခ်ိန္ေလးမ်ိဳးမွာ..!! သက္ျပင္းေတြ နဲ႔ က်မ ရင္းႏွီးေနခဲ့တာ အေတာ္ ၾကာခဲ့ၿပီ။ နံရံမွာ ကပ္ထားတဲ့ ျပကၡဒိန္ ေဟာင္းေလးလည္း ႏွစ္ေတြခ်ိဳ႕လို႔ရယ္။ အျပင္မွာ ႏွင္းေတြ အရမ္းက်ေနတယ္.. သူရွိေနတဲ့ ေနရာေလးမွာေရာ... ႏွင္းေတြက်ေနမွာလား...!! မိုးေတြမ်ား ရြာေနမလား...!! သစ္ရြက္ေတြမ်ား ေၾကြေနမွာလား...!! ဒါမွမဟုတ္ သစ္ကိုင္း ေျခာက္ေလးေပၚမွာ နားေနတဲ့ ဥၾသငွက္ေလး တစ္ေကာင္ေကာင္္မ်ား ႐ိႈက္ငိုလို႔ ေနေနမွာလား..။

ယံုၾကည္ေနခ်င္ပါတယ္....... က်မ လိုဘဲ သူလည္း တမ္းတ ေနတယ္ဆိုတာကို....!! ဆံုမွတ္မရွိ မ်ဥ္းၿပိဳင္ေလး ႏွစ္ေၾကာင္းေပၚမွာ ကိုယ္ဆီ ရွိေနၾကတဲ့ ဘဝ.... တိတ္တိတ္ေလး တမ္းတေနဖို႔ တစ္ခုကိုသာ ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္တာ။ နာရီကို ေမာ့ၾကည့္မိေတာ့ သန္းေခါင္ေက်ာ္လိ႔ုေနၿပီ။ ဒီလိုဆို က်မစိတ္ေတြ ဟိုးအေဝးဆီကို ေမ်ာလြင့္ေနခဲ့တာ ၾကာေနၿပီေပါ့...။ အခု.. သတိထားမိေပမဲ့ ထိမ္းခ်ဳပ္လို႔ လည္း မရျပန္ဘူး... ထပ္ေမ်ာေနခ်င္မိ ေသးတယ္။ ေငါင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔ ထရပ္ၿပီး Long Coat ရွည္ႀကီး ကိုဝတ္.. လက္အိပ္ေလးကိုစြပ္.. ဖိနပ္အရွည္ႀကီးကို စီး.. ဖိနပ္စင္ေလး ေဘးမွာခ်ိပ္ထားတဲ့ ထီးေတြထဲက အႀကီးဆံုး ထီး တစ္ေခ်ာင္း ကိုယူခဲ့တယ္။

အိမ္အျပင္ကို ေရာက္ေတာ့ ထီးမဖြင့္ေသးတ့ဲ... က်မ ပါးေပၚကို ဖြဖြေလး လာေရာက္ႏႈတ္ဆက္တဲ့ ႏွင္းမႈံေလးေတြကို လက္ေလးနဲ႔ စမ္းမိရင္း သူေျပာဖူးတဲ့ စကားေလး တစ္ခြန္းကို သတိရလိုက္ မိေသးရဲ႕.... “ႏွင္းေတြထဲမွာ မင္း လက္ေလးကို ဆြဲၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ခြင့္ကိုု ဘဝမွာ တစ္ခါေလာက္ေတာ့ ရခ်င္ မိတယ္..” တဲ့။ က်မေဘးနားမွာ ရွင္သာ ရွိေနခဲ့မယ္ ဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းမလဲ..!! ဒီ လက္အိပ္ေတြေတာင္ လိုအပ္မယ္ က်မ မထင္ဘူး.. ရယ္ လို႔ တစ္ေယာက္ထဲ တီးတိုး ညဥ္းတြားမိတာ သူၾကားႏိုင္ မွာလားကြယ္..။

ျခံဝင္းတံခါး ကိုျပန္ပိတ္လို႔ ညာဖက္ကို ခ်ိဳးရင္း ေျခစ လွမ္းတယ္။ က်မရဲ႕ ဦးတည္ရာ ေနရာေလး တစ္ခုဆီကိုပါ။ ႏွင္းေတြကပို သည္းလာသလိုဘဲ။ က်မေနထိုင္တဲ့ ေနရာေလးက ညအခ်ိန္ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ထဲ ထြက္ရင္ေတာင္ အႏၱရာယ္ မရွိႏိုင္တဲ့ ရပ္ကြက္ေလး ဆိုပါေတာ့။ ပံုမွန္ဆိုရင္ ေျခာက္မိနစ္ခန္႔သာ လမ္းေလွ်ာက္ဖို႔ လိုအပ္ေပမဲ့ ခုလိုႏွင္းေတြ ထဲမွာေတာ့ ဆယ့္ငါးမိနစ္စာ ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ ရလိမ့္မယ္။ ည အခ်ိန္မေတာ္ႀကီးမွာ Coffee ဆိုင္ေလးတစ္ခု ဆီကို ဦးတည္ေနတဲ့ က်မလို မိန္းမ ေနာက္ တစ္ေယာက္ေယာက္လည္း ရွိေနႏိုင္ပါေသးတယ္။ လမ္းေဘးက မီးတိုင္ေလးေတြမွာ ႏွင္းေတြ ဖုံးေနေပမဲ့ လိုအပ္တဲ့ အလင္းေရာင္ေတြ ရွိေနတယ္..။ ဆိုင္ေလးကို ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ျမင္ေနရၿပီဘဲ..။

က်မနားမလည္တဲ့ ဘာသာစကား တစ္ခုနဲ႔ မွည့္ထားတဲ့ ဆိုင္ေလးက ႏွင္းေတြထဲမွာ ၿငိမ္သက္လို႔ေပါ့။ ဆိုင္ေလးေရွ႕ တံခါးေလးကို တြန္းဝင္လိုက္တာနဲ႔ ညက္ေညာလွတဲ့ စႏၵရားတီးသံ တိုးတိုးေလးကို စၾကားရတယ္.....။ ဆိုင္ထဲကို ေဝ့ဝဲၾကည့္မိေတာ့ က်မလိုလူ သံုးေလးေယာက္ ရွိေနပါတယ္..။ စားပြဲတစ္လံုး မွာေနရာယူ မိေတာ့ Table No.4 တဲ့.. က်မျပံဳးမိေသးတယ္ ထင္ပါတယ္။ ဒီဆိုင္ေလးက ထူးထူးဆန္းဆန္း စားပြဲဆယ့္သံုးလံုး ရွိတယ္....။ တစ္ဆိုင္လံုး မီးေရာင္ မွိန္မွိန္ေလး ထြန္းထားတယ္။ စားပြဲေလး တစ္လံုးဆီေပၚ မွာေတာ့ ျပာလဲ့လဲ့ ဖေယာင္းတိုင္ ပုပုေလးတစ္တိုင္ဆီ တင္ထားတယ္..။ ဆိုင္ရဲ႕ အလည္ေခါင္တည့္တည့္မွာ စႏၵရားအႀကီးႀကီး တစ္လံုး ရွိေနတယ္... ၿပီးေတာ့ မီးလင္းဖိုႀကီး တစ္ခုလည္း ရွိတယ္။

အျပင္ကို လွမ္းျမင္ႏိုင္တဲ့.. မွန္ျပတင္းေပါက္ အႀကီးႀကီးေတြ သာရွိတဲ့ ေနရာေတြမွာ စားပြဲေလး ဆယ့္သံုးလံုးကို ေနရာခ်ထားတယ္။ လိုက္ကာေတြ အားလံုးကို ဖြင့္ေပးထားတယ္..။ ဆိုင္ရဲ႔ အျပင္ ပတ္ပတ္လည္မွာ ထင္းရႈးပင္ေတြ စိုက္ထားတယ္။ အဲဒီ အပင္ေတြကို ေအာက္ေျခ ကေန အစိမ္းေရာင္ မီးလံုးႀကီးေတြနဲ႔ ပင့္ၿပီး Light Up လုပ္ေပးထားတယ္..။ ဆိုင္က ဆိုဖာေလးေပၚမွာ ေက်ာေလးမွီၿပီး ခပ္ေလ်ာ့ေလ်ာ့ေလး ထိုင္ေနမိတဲ့ မိန္ကေလး တစ္ေယာက္..။ ဘယ္လိုေနရာမွာ ရွိေနမယ္ မရွိဘူး ဆိုတာေတာင္ ကိုယ္တိုင္ မျမင္သိႏိုင္တဲ့ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ကို တမ္းတရင္း ေမတၱာငတ္မြတ္ေနျခင္းဟာ အျပစ္ကင္း ပါတယ္..။

“ႏွင္းေတြက်ေနတာ လွလိုက္တာ..” လို႔ ခံစားဖို႔... အားအင္ေတြ ေပ်ာက္ေနတယ္.. ေဟာ... စႏၵရား တီးသံ နည္းနည္း က်ယ္လာ သလိုဘဲ...။ ေတးသြားကို အာရံုစိုက္မိေတာ့.. က်မ သိပ္ၾကိဳက္တဲ့ “If We Hold On Together” ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလး။ က်မ အသက္ရႈဖို႔ ခဏ ေမ့သြားတယ္ ထင္ပါတယ္.....။ ေလာကႀကီးကိုပါ  က်မဟာ ခဏ ေမ့ထားခ်င္ သူပါ။ အခု ခဏရဲ႕ အေတြး ကမၻာေလးထဲ မွာ သူနဲ႔ အတူ ရွိေနခြင့္ေလး တစ္ခုေတာ့ က်မ ပိုင္ဆိုင္ထားႏိုင္ေသးတယ္ မဟုတ္လား...။

(ခင္ေလးငယ္)

ေဇာက္ထိုးမိုးေမွ်ာ္ Blog ႏွင့္ ဆင္ဆာျဖတ္ျခင္း..

“ဟိုက္”
က်ဳပ္လည္း မနက္အိပ္ရာႏိုးလို႔ Blog ထဲဝင္လိုက္တာနဲ႔ “ဟိုက္” ခနဲဆို မ်က္လံုးျပဴး သြားပါေလေရာ.. ေဇာက္ထိုးမိုးေမွ်ာ္ျဖစ္ေနပါၿပီဗ်ာ.. က်ဳပ္တို႔ Blog ႀကီး ေဇာက္ထိုးရယ္တဲ႔ မိုးေမွ်ာ္လို႔ေနပါၿပီ.. Side Bar လည္း႐ြဲ႕႐ြဲ႕ေစာင္း စာေတြလည္း တိုးလိုးတြဲေလာင္း ေစာင္းတဲ႔ဟာကေစာင္း ေျပာင္းတဲ႔ဟာကေျပာင္း.. ကေျဗာင္းတိ ကေျဗာင္းဆန္ ညက က်ဳပ္တို႔ Blog မုန္တိုင္းမ်ားမိသြားေလသလားမသိ...

ဒင္းလက္ခ်က္..!! ဒင္း..ကလိသြားတာေနမွာ ေခါင္းကိုတျဗင္းျဗင္းကုတ္ရင္း မ်က္နာေတာင္ မသစ္အားေတာ႔ဘူး Template ကို ျပန္လည္ျပင္ဆင္ေရးေတြ လုပ္ရေတာ႔တာေပါ႔.. နဂိုကမွ အလြဲလြဲအမွားမွား စမ္းတဝါးဝါး ႀကိဳးစားလုပ္ထား ရပါတယ္ဆိုမွ.. ခုေတာ႔ ကိုး႐ိုးကားရားနဲ႔ ျပင္ရခက္ၿပီ.. အေရးေပၚ ကယ္ဆယ္ေရးလုပ္ဘို႔ Template ေလးကိုမွ Download ေလး မခ်ထားမိတာ က်ဳပ္အျပစ္..

ဒင္းနဲ႔ေတာ႔ခက္ၿပီ.. က်ဳပ္က က်ဳပ္စိတ္ႀကိဳက္ေလး ျပင္ထားရင္ ဒင္းက ဒင္းစိတ္ႀကိဳက္ ျပင္သြားျပန္ေရာ.. က်ဳပ္ကေတာ႔ ဒါေလးလွမယ္ထင္လို႔ ဒီလိုေလးလုပ္ထားရင္ ဒင္းက ဒါေတာ႔မေကာင္း ဒီလိုေျပာင္းမယ္ဆိုၿပီး ျပင္သြားျပန္ေရာ.. ဟုတ္မွာေပါ႔ ဒင္းက အလုပ္မ႐ွိ အကိုင္မ႐ွိ အားအား႐ွိ ဒါဘဲကလိေနတာေနမွာ..ဒင္းတစ္မ်ိဳးလုပ္ က်ဳပ္တစ္မ်ိဳးလုပ္နဲ႔ က်ဳပ္တို႔ Blog လည္း ခုတစ္မ်ိဳး ေတာ္ၾကာတစ္မ်ိဳးနဲ႔ ေဇာက္တိေဇာက္ထိုး ျဖစ္လို႔ေနပါၿပီဗ်ာ..

Post တင္ျပန္ေတာ႔လည္း က်ဳပ္ကို အမ်ိဳးမ်ိဳးႏွိပ္ကြပ္ တိုက္ခိုက္ေသးတယ္ က်ဳပ္ကသူ႔ကို ျပန္ေဆာ္ေတာ႔လည္း မေက်မနပ္ျဖစ္ျပန္ေရာ.. က်ဳပ္တင္မယ္႔ Post ကို သူ႔ကို ဆင္ဆာအရင္တင္ရမတဲ႔.. သူဖတ္ၿပီး ေက်နပ္မွ Blog ေပၚတင္မတဲ႔.. ကယ္.. စဥ္းစားၾကည့္ ျဖစ္သင့္သလား.. လုပ္ပံု. လုပ္ပံု.. ေကာင္းေရာ.. အမယ္.. သူေျပာသလိုမလုပ္ရင္ Blog ကို ပိတ္ပလိုက္မယ္လို႔ ၿခိမ္းေျခာက္ေသးသဗ်.. ဒါေၾကာင့္ က်ဳပ္ခ်စ္ခ်စ္ကေျပာတာ ကိုကိုေနာ္တဲ႔ သတိထားေနာ္တဲ႔ ခင္ေလးငယ္ အရမ္းစိတ္ပုတ္တယ္တဲ႔.. ဟုတ္ပ..

ဒင္းနဲ႔က်ဳပ္ ဒီ Blog ေရးၾကမယ္ဆိုၿပီး စလုပ္ထဲက ဒင္းေရးခ်င္တာေရး က်ဳပ္လည္း ေရးခ်င္တာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေရးမွာဘဲလို႔ သေဘာတူထားတာကို.. ဘယ္႔နယ္ဗ်ာ ခုမွ ဆင္ဆာတင္ရမတဲ႔ ဒင္းကိုသာ ဆင္ဆာတင္ရရင္ေတာ႔ ဟို.. ဟိုေလ.. ဟို.. သတင္းစာလို သူေရးခ်င္တာေတာ႔ ေရးၿပီး က်ဳပ္တို႔ေရးခ်င္တာေတာ႔ ေရးခြင့္မရတဲ႔ဘဝ ျဖစ္သြားေတာ႔မေပါ႔.... မွားပါတယ္...။

(ကိုရင္ေနာ္)

မုဆိုးမတစ္ေယာက္ရဲ႕..အခန္း

ႀကိဳးအားလံုးျပတ္ေနတဲ့ ဂစ္တာမွာ အသံရွိတယ္

ေၾကမြေနတဲ့ မွန္စေတြေပၚမွာ အသံရွိတယ္

သဲႀကိဳးျပတ္ ဖိနပ္တစ္ရံမွာ အသံရွိတယ္

ေသြးစြန္းတဲ့ အကႌ်တစ္စမွာ အသံရွိတယ္ ။

ခိုင္မာတဲ့ ယံုၾကည္မႈ႕မွာ အသံရွိတယ္
သံတိုင္ေတြၾကားမွာ အသံရွိတယ္
ေထာ့ေနတဲ့ ေျခတစ္ဖက္မွာ အသံရွိတယ္
ေသြဖီစည္းမ်ဥ္းေတြေအာက္မွာ အသံရွိတယ္ ။

မဲေမွာင္တိုက္ခန္းငယ္မွာ အသံရွိတယ္
ဝါက်င္က်င္ မီးလံုးေလးမွာ အသံရွိတယ္
မ်က္မွန္ေဟာင္းကို စမ္းတဲ့လက္မွာ အသံရွိတယ္
ပင့္ကူမွ်င္ေတြနဲ႔ မ်က္ႏွာက်က္မွာ အသံရွိတယ္ ။

ပုရြက္ဆိတ္တက္ ထမင္းၾကမ္းခဲမွာ အသံရွိတယ္
လြင့္တက္လာတဲ့ ေျမာင္းပုတ္နံ႔မွာ အသံရွိတယ္

စိုေနတဲ့ ပါးႏွစ္ဖက္မွာ အသံရွိတယ္
အသံမွာ အသံရွိတယ္ ။

ဒါေပမဲ့.........

လင္ေသ သားေပ်ာက္ မုဆိုးမတစ္ေယာက္ရဲ့

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မွာ .. .. .. .. .. .. .. အသံမဲ့တယ္ ။

ရင္ဘတ္ရွိသူတိုင္း အဲဒီ အသံေတြကို

ၾကားႏိုင္မယ္လို႔ ယံုၾကည္ေနပါရေစ..........။

ေလးစားထိုက္သူမ်ားကို ေလးစားစြာျဖင့္..................

(ခင္ေလးငယ္)

ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္ ဆိုတာ...

ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္ ဆိုၿပီး နာမည္ေပးျဖစ္သြားပံုေလး ေျပာျပဦးမယ္ဗ်..။ ေမးတဲ႔သူေတြလည္း လာလာေမးတယ္ ဘယ္လိုနာမည္ႀကီးလဲေပါ႔..။ ဟုတ္ပ..။ တကယ္ေတာ႔ ဒီနာမည္ကို က်ေနာ္မႀကိဳက္ပဲ ေပးလိုက္ရတာဗ်..။ ဒီလိုေလ.. က်ေနာ္နဲ႔ခင္ေလးက ငယ္သူငယ္ခ်င္း..၊ ေျပာမနာဆိုမနာ.. ရန္ျဖစ္ဖက္ေတြဆိုတာ အထူးေျပာမေနတာ႔ဘူး ငယ္ငယ္ထဲက စာတိုေပစေလးေတြ ေရးတတ္တဲ႔ ဝါသနာေလးကေတာ႔ တူတယ္ေလ..။

အခုဗ်ာ ဒီ Blog ေလးကိုစလုပ္ၾကေတာ႔ က်ေနာ္က ကိုရင္ေနာ္ ဆိုၿပီး က်ေနာ္႔ နာမည္ေပးမယ္ေပါ႔.. သူလည္းေရးခ်င္တာေရး ၿပီးရင္တင္ေပါ႔ Post ေအာက္မွာ သူ႔နာမည္ထိုးေပါ႔.. အဲဒါကို မဟုတ္ဘူးတဲ႔ ခင္ေလးငယ္ ဆိုတဲ႔ သူ႔နာမည္နဲ႔ လုပ္မယ္တဲ႔ ၿပီးရင္ သူ႔ Blog မွာ က်ေနာ္က စားေရးေပါ႔..။ အဲ႔လိုေတာ႔ က်ေနာ္လည္း ဘယ္လုပ္ခ်င္မလဲေနာ္.. ဒါနဲ႔ ဒါဆို တျခားနာမည္တစ္ခု ေပးမယ္ေပါ႔ ဥပမာဗ်ာ “ငယ္သူငယ္ခ်င္း..” “ဆိုးေဖာ္ဆိုးဖက္..” “ရန္ျဖစ္ဖက္..” ဘာညာေပါ႔ တစ္ခုခုေပါ႔.. အဲဒါဆိုေတာ႔လည္း သူ႔နာမည္မပါလို႔တဲ႔.. ၾကည့္... မခက္ေပဘူးလား..။

က်ေနာ္ကလည္း နာမည္ေတာ႔ ပါခ်င္ေသးတာေလ.. ကယ္.. ဒါဆိုလည္းၿပီးေရာ ကိုရင္ေနာ္ႏွင့္ခင္ေလးငယ္ ဆိုၿပီး ႐ိုး႐ိုးပဲေပးလိုက္မယ္ ဆိုျပန္ေတာ႔လည္း ႏွင့္ ပါတာႀကီးက သူကပိုင္႐ွင္မဟုတ္သလိုဘဲတဲ႔.. ကယ္.. ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ကိုရင္ေနာ္ႏွင့္ မေခ်ာေလးေယာက္.. ဆားပုလင္းႏွင္းေမာင္ႏွင့္ ခင္ေလးငယ္ အဲ႔လိုမ်ား ထင္ေနလား မသိဘူး..။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္လည္း စိတ္တိုလာတာနဲ႔ ကယ္.. ဒါဆိုလည္းၿပီးေရာ ႏွင့္ ကိုျဖဳတ္ ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္ ကယ္.. သေဘာတူလား ဆိုေတာ႔မွ အိုေက တဲ႔..။ ဒါေတာင္လုပ္ေသးတယ္ သူ႔နာမည္ အေ႐ွ႕ကထားမယ္တဲ႔ ခင္ေလးငယ္ကိုရင္ေနာ္ ေပါ႔.. ၾကည့္လုပ္ပံုကိုက..။ က်ေနာ္လည္း ေဒါကန္ကန္နဲ႔ ႐ႈး႐ႈး႐ွဲ႐ွဲ ျဗဴးျဗဴးၿဗဲၿဗဲ လုပ္လိုက္မွ ၿငိမ္သြားတယ္.. ဒါေတာင္ မ်က္ေစာင္းက လွမ္းထိုးလိုက္ေသးတယ္.. တကယ္တကယ္ မေျပာလိုက္ခ်င္ဘူး.. ကယ္.. ထားပါ.. ဒီလိုနဲ႔ ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္ ဆိုၿပီး အမည္ေပးျဖစ္သြားတယ္ဗ်ိဳ႕...။

ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေန႔က ကိုတီး က သူ႔အိမ္မွာ က်ေနာ္တို႔ Blog ေလးကို Link မယ္တဲ႔. အိုေကေပါ႔.. က်ေနာ္ကလည္း ေတာသားမလား တီးခ်ိဳခ်ိဳေလးဆို ႀကိဳက္မွႀကိဳက္.. ပ်င္းပ်င္း႐ွိ ကိုတီးအိမ္ဘက္ပဲ ေရာက္ေရာက္ေနတာ ေဒါင့္တစ္ေနရာမွာထိုင္ စာစာင္ေလးဖတ္.. သီခ်င္းေလးနားေထာင္.. အဖြာေလးခဲၿပီး ဇိမ္က်ေနတာေပါ႔.. ကိုတီးအိမ္မွာ ေတာင္ၾကည့္ေျမာက္ၾကည့္နဲ႔ သတိရၿပီး သူ႔ ေဘာ္ေဘာ္ Link List ထဲက က်ေနာ္တို႔နာမည္ေလးကို လိုက္႐ွာမယ္ေပါ႔.. မေတြ႕ဘူးဗ်.. ေခါင္းေတာင္မူးတယ္.. သူ႔ ေဘာ္ေဘာ္ List ကလည္း သိတဲ႔အတိုင္း အမ်ားသားေလ.. Friend Search တဲ႔ Engine ေလး လုပ္ထားေပးရင္ ေကာင္းမွာလို႔ေတာင္ ေတြးမိေသးတယ္..။

အဲဗ်ာ.. ေတြ႕ပါၿပီဗ်ာ က်ေနာ္ေလ ဝမ္းသာလြန္းလို႔ ထေတာင္ခုန္မိေတာ႔မလို႔ ကိုတီးက ကိုရင္ေနာ္ ဆိုၿပီး က်ေနာ္႔နာမည္ တစ္ခုထဲ Link လုပ္ထားတာကိုး က်ေနာ္လည္းဝမ္းသာၿပီး ကိုတီးကို ႀကိတ္ၿပီး ေက်းဇူးတင္ေနတာ.. ကိုယ္လိုခ်င္တဲ႔ နာမည္ေလ.. စိတ္ထဲမွာက ဟို.. စပ္စလူးမ နာမည္ကို ထည့္ခ်င္တာမဟုတ္ဘူး.. ခုေတာ႔ က်ေနာ္႔နာမည္တစ္ခုတည္း ေတြ႕ရၿပီ..။ ဒီကိစၥ ဟို.. ခင္စလူးစိန္ကို ဘယ္ေျပာမလဲ ၿငိမ္ေနတာေပါ႔..။

မၾကာပါဘူးဗ်ာ.. က်ေနာ္႔ကို ရန္လာေတြ႕ပါေလေရာ.. ကိုတီးကို က်ေနာ္႔နာမည္ပဲ Link ခိုင္းတာမလား ဘာညာေပါ႔.. က်ေနာ္လည္း ႐ွင္းမေနေတာ႔ဘူး.. သိတယ္မလား အ႐ူးနဲ႔အေကာင္းဆို ေ႐ွာင္တာေကာင္းတယ္ေလ.. ဒီစပ္စလူးမက ငယ္ထဲက ဒီလိုဘဲ အိမ္တကာသြား ဟိုေနရာစပ္စပ္ ဒီေနရာစပ္စပ္နဲ႔ ခုလည္းကိုတီးအိမ္ကို သြားစပ္စုရင္း ေတြ႕သြားတာေနမွာေပါ႔.. ကိုတီးကို ရန္သြားေတြ႕ေသးတယ္ သူ႔နာမည္မပါလို႔တဲ႔ ကိုတီးလည္း မေျပာင္းခ်င္ေျပာင္းခ်င္နဲ႔ Link List ကို ေျပာင္းေပးလိုက္ရတယ္ ထင္ပါတယ္ ၾကည့္ ျဖစ္ပံု.. လုပ္ပံု..။

က်ေနာ္နဲ႔ ဒီခင္စလူး ကေတာ႔ ဘယ္လိုေရစက္မွန္း မသိဘူး ေတြ႕တာနဲ႔တဂ်က္ဂ်က္.. ႐ွိေသးတယ္ ေျပာရင္ ကုန္မွာမဟုတ္ဘူး.. ေတြ႕တယ္မလား သူတင္ထားတဲ႔ Post မွာ သူ႐ြာ႐ိုးကိုးေပါက္ အိမ္တကာသြား စပ္စပ္စုစု လုပ္မယ္႔ကိစၥမွာ က်ေနာ္႔ကိုမ်ား သူ႔ Driver လုပ္ခိုင္းထားတတ္ေသးတယ္...။ က်ေနာ္႔ကိုဆို ႏွက္မယ္ဆိုတာႀကီးပဲ..။

အင္း.. ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ႔ေလ... က်ေနာ္နဲ႔ခင္ေလး.. (၃ နဲ႔ ၄) လို ေက်ာကပ္ၿပီး သူလည္း လက္သီးဆုပ္ရင္း.. က်ေနာ္လည္း လက္သီးဆုပ္ထားရင္း ကိုယ္႔ဦးတည္ရာကိုယ္ ၾကည့္ေနၾကေပမယ္႔ ထူးထူးျခားျခား သူနဲ႔က်ေနာ္ အျမင္ သြားတူေနတာေလး တစ္ခုေတာ႔႐ွိတယ္ဗ်.. အေတြးေတြလည္း တူေနၾကတယ္.. ယံုၾကည္ခ်က္ေတြလည္း ထပ္တူညီေနၾကတယ္ .. သူလည္း က်ေနာ္႔လိုပဲ လြတ္လပ္မႈ.. တရားမွ်တမႈနဲ႔ လူသာခ်င္းစာနာေထာက္ထားမႈ ေတြကို လိုလားတယ္ ျမတ္ႏိုးတယ္..။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ႔ေလ ဒီစိတ္ဓါတ္ေလး တူတာတစ္ခုနဲ႔တင္ သူနဲ႔က်ေနာ္ ေဘာ္ဒါရင္းေတြအျဖစ္ လက္တြဲျဖစ္ေနတယ္ ဆိုပါေတာ႔...။

(ကိုရင္ေနာ္)

အေတြးမ်ား..

က်မေမာေနတယ္... အေတြးေတြထဲမွာ က်မကို ထာဝရ ခြဲသြားၿပီျဖစ္တဲ့ “ေဖေဖ”ရွိေနတယ္...။ ၿပီးေတာ့.... ဟိုး... အေဝးႀကီးကေန သမီးနဲ႔ ျပန္ေတြ႕ရမဲ့ ရက္ေလးအတြက္ ဘုရားမွာ ဆုေတာင္းရင္း ေမွ်ာ္ေနမယ့္ “ေမေမ”...။

ဖခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္မွာ ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ ဦးတိုက္ရွိခိုးခြင့္ မရတဲ့ က်မလိုလူ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္မ်ား ရွိေနပါသလဲ..!!

ေပ်ာ္ရာမွာမေန ေတာ္ရာမွာေနလို႔ လူသားဆန္စြာ က်ဥ္လည္ေဖြရွာရင္း ေကာက္႐ိုးနံ႔ သင္းသင္းကို အေတြးေတြနဲ႔ ႐ူ႐ႈိက္ေနၾကသူေတြေကာ.... ဘယ္ႏွစ္ေယာက္မ်ား...!!

ရင္နင့္စရာ ဘဝအပိုင္းအစ အက်ိဳးအပ်က္ေတြကို ေထြးပိုက္ရင္း ပင္လယ္ေတြျခားၿပီး ဟိုးးးး အေဝးႀကီးမွာ က်န္ေနခဲ့တဲ့ “အေမ့အိမ္”ကို စိတ္ကူးေတြနဲ႔ အေခါက္ေခါက္ အခါခါ ျပန္ေနၾကသူေတြေကာ........ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္မ်ား..!!

အေမခ်က္တဲ့ ဟင္းတစ္ခြက္ကို “အိပ္မက္”ေတြထဲမွာ ေခါင္းမေဖာ္တမ္း အငမ္းမရ စားေနၾကသူေတြေကာ.... ဘယ္ႏွစ္ေယာက္မ်ား ရွိလို႔ေနလည္း..!!

အဲလိုဘဲ......... အေမေတြကေကာ ဘယ္အခ်ိန္ ျပန္လာမယ္ဆိုတာ မသိတဲ့ သားေတြ သမီးေတြကို ေမွ်ာ္ရင္းဆံပင္ေတြ တစ္ေခါင္းလံုး ျဖဴေနခဲ့ၿပီမဟုတ္လား...!!

ပါးရည္ေတြ တြန္႔သထက္ တြန္႔လာတာဟာ သားသမီးေတြနဲ႔ ျပန္ေတြ႕ဖို႔ တစ္ရက္ နီးလာတာလို႔ ေျဖသိမ့္ေနတဲ့ အေမေတြ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္လည္း.....!!

ေျခာက္ကပ္ ေရာ့ရြဲျပီး အ႐ိုးေတြေငါထြက္လာတဲ့ ပါးႏွစ္ဖက္ေပၚက မညီမညာနဲ႔ လိမ္းထားတဲ့ သနပ္ခါး က်ိဳ႕တို႔က်ဲတဲေတြက သားေတြ သမီးေတြ ျပန္လာခ်ိန္မွာ နမ္းဖို႔တဲ့လား......!!

ခင္ပြန္းသည္ရဲ့ ဓါတ္ပံုကို ၾကည့္လို႔ “အမွ်”ေဝခ်ိန္မွာ..... အေဝးႀကီးကသမီး “သာဓု” ေခၚႏိုင္ဖို႔ ၾကားေအာင္ထုတဲ့ ေက်းစည္သံ တံုတံုေလးေတြ က်မတို႔ ေမြးရပ္ေျမမွာ ညံေနၿပီလား......!!

တစ္ခ်ိဳ႕တစ္ခ်ိဳ႕ေသာလူအခ်ိဳ႕ကေရာ......!!
စည္းစိမ္ေတြ.... အာဏာေတြ တည္ၿမဲဖို႔........ ဘယ္အရာေတြနဲ႔မ်ား....!!!

က်မေလ... ဆုေတြေတာင္းေနမိတယ္... သိလား...!! က်မတို႔တေတြခ်စ္တဲ့ “ျမန္မာျပည္ႀကီး” သာယာလွပပါေစ... “အေမ”ေတြ က်န္းမာပါေစ.... လို႔ေလ....။

(ခင္ေလးငယ္)

မိုးမိသြားျခင္း..

ငါ ဘာလုပ္မလို႔ပါလိမ္႔..!!
အိပ္ေပ်ာ္သြားတာလား !
ငုတ္တုတ္ႀကီးငိုက္ေနတာလား !
အလင္းမဲ႔အခန္းငယ္ထဲမွာ ငါ႔ကိုယ္ငါၾကည့္ရင္း အေျဖ႐ွာမရ..
ၾကာေနၿပီ ဒီအလင္းကို စိုက္ၾကည့္ေနခဲ႔တာ..
စိတ္နဲ႔ကိုယ္ မကပ္တာလား !
အေဝးတစ္ေနရာကို ေရာက္ေနတာလား !
ဗိုက္ထဲကေအာ္သံတစ္ခုၾကားမွ အေျပးအလႊား အသိနဲ႔သတိဝင္လာတယ္..
 ငါ ျပဴတင္းေပါက္ပိတ္မလို႔ပါလား...! ဟား....!!
မထူးေတာ႔ပါဘူး ဆက္သာထိုင္ေနလိုက္ပါ
အိပ္ရာေလးမိုးမိေနၿပီပဲ..။ :(

(ကိုရင္ေနာ္)

“ည..”

“ည”ဟာက်မကို ေျဖသိမ့္ဖို႔ေရာက္လာတယ္..။ က်မက ေျဖသိမ့္ခံဖို႔ “ည”ထဲကို တိုးဝင္ခဲ့ၿပီ။ မီးေတြပိတ္လို႔ အေမွာင္ခ်ထားတဲ့့ အခန္းေလးက “ည”ရဲ႕ဝိညာဥ္ကို ခံစား ထိေတြ႕ဖို႔ အျဖည့္ခံ တစ္ခုထင္ရဲ႕။ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို ဖြင့္ၿပီးႀကိဳတယ္။ သံစဥ္နဲ႔အညီ ေျပးေနတဲ့ အသံေဝ့(ဖ္)ရဲ႕ အျပာေရာင္ မီးတန္းေလးရယ္၊ သီခ်င္းသံ သဲ့သဲ့ရယ္... အသက္႐ွဴသံ တိုးတိုးေလးနဲ႔ မိန္းမတစ္ေယာက္ရယ္... ဒါအကုန္ပါဘဲ.....။

“စကားေလးေျပာသလိုဘဲ... သူကိုယ့္နားေရာက္လာၿပီးေတာ့.......
ကပ္ထိုင္သြားသလိုဘဲ...”
“ကိုယ့္လက္ေလးေတြ ေႏြးေထြးလာတယ္ ခ်စ္သူေလးရယ္ ေထြးလွည့္ပါကြယ္
............ဒါလည္း အေတြးပါဘဲ..........”

ရင္ခုန္သံေတြ ျမန္လာတယ္။ မ်က္လံုးေတြ ကိုတင္းေနေအာင္ ပိတ္လိုက္ၿပီ။ အိမ္အျပင္မွာ ေလေတြတိုက္ေနလား....!! မိုးေတြရြာေနတာလား....!! ႏွင္းေတြမ်ားက်လို႔ေနလား....!! ဘာဆိုဘာမွ မသိေတာ့။ ကိုယ္ထဲမွာ လွည့္လည္ေနတဲ့ ေသြးေတြရဲ႕ စီးဆင္းမႈ႕ကလိုအပ္တာထက္ ပိုေႏွးေနသလိုဘဲ.... တကိုယ္လံုး ထံုထိုင္း ေလးလံေနတယ္။ “ည”ဟာ စိတၱဇ ဆန္လာတယ္... “ည”ဟာ မည္းသထက္မည္းေမွာင္လာတယ္။

“ည”ဟာေျဖသိမ့္ တတ္သလို.... “ည”ဟာ ေမွာ္ေတြနဲ႕ စီရင္ထားတဲ့ စပါးႀကီးေျမြတစ္ေကာင္ထက္ ညိွဳ႕အားျပင္းလို႔ေနျပန္တယ္။ အဲဒီလို... အညိွဳ႕ခံထားရတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ကေရာ ေျခာက္ျခားေနမယ္လို႔မ်ား ထင္ေနလား....!! ႏႈတ္ခမ္းေလးေတြ ေကာ့ညြတ္ေနေအာင္ ၿပံဳးေနခဲ့တယ္ဆိုတာ.... ဘယ္သူကမ်ား သိမွာတဲ့လည္းကြယ္...............!!

(ခင္ေလးငယ္)

ဘာမွမဟုတ္တဲ႔အိပ္မက္ကဗ်ာ..

ဘယ္ကစလို႔
ဘယ္မွာ အဆံုးသတ္ရမ ယ္မသိတဲ႔ ကဗ်ာဟာ
ေအးစက္စက္ ညထဲမွာရွိရဲ႕။

ကဗ်ာဟာ အိပ္မက္ မဟုတ္ေပမဲ႔
အိပ္မက္ကေတာ႔ ကဗ်ာျဖစ္ခဲ႔တယ္…

ေမွာင္ေနတဲ႔ ေဆာင္းညဟာ ခ်မ္းခ်မ္းတုန္လို႔
မတီးတတ္တီးတတ္နဲ႔ က်မရဲ႕
ဂစ္တာသံက အေမွာင္ေတြကိုျဖတ္...
လမင္းေလးဆီကို
တိမ္တိုက္ေတြကို ျဖတ္
မွိတ္တုတ္တုတ္ ၾကယ္ေတြဆီကို အ႐ွိန္နဲ႔ေျပး…

ေဖေဖေရ…
ေမာေနတဲ႔ မညီမညာ ဂစ္တာသံက
ဝိုင္းစက္ေနတဲ႔ လမင္း ရင္ခြင္ထဲမွာ ရပ္မလား..!!

ကဗ်ာမဟုတ္တဲ႔ အိပ္မက္ကိုမက္ရင္း
မက္လို႔ မဝႏိုင္တဲ႔ အိပ္မက္
အိပ္မက္ဟာ အိပ္မက္ေလး တစ္ခုပါဘဲ...

အိပ္မက္မွာ နစ္သထက္နစ္
ေဖေဖေရ…
သံစဥ္ညီညီ တီးခတ္တတ္ဖို႔ အထိ
ဘာလို႔..
သမီးကို.... ?

ဒီလိုနဲ႔ပဲ
အစက္အစပ္မဲ႔ ကဗ်ာေတြနဲ႔
အိပ္မက္ထဲမွာဘဲ ေနေနမိဆဲ..

ကဗ်ာရဲ႕အဓိပၸါယ္နဲ႔
အိပ္မက္ရဲ႕ အဓိပၸါယ္ရယ္ ဘယ္မွာ!!!

သံစဥ္ညီဘို႔ တိတ္တိတ္ေလး ႀကိဳးညိႇရင္း
အိပ္မက္ သံသရာထဲမွာ တဝဲဝဲသာ လည္..

(ခင္ေလးငယ္)

ခင္ေလးငယ္ရဲ႕ ....အမွတ္တရ ။

သိတယ္ ဟုတ္..?
(About Me) မွာ ကိုရင္ ေရးထားတာ..??
တစ္ခါ တစ္ေလ လူတခ်ိဳ႕က ေျပာင္းျပန္ ေျပာတတ္ၾကတယ္ရွင့္ ။
ဘယ္လိုဘဲ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့.....
ကၽြန္မတို႔ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ (ရန္ပြဲေလးတစ္ခု အၿပီး)
အမွတ္တရ ဒီဘေလာ့ေလးကို စ ေရးျဖစ္ၾကတာပါ ။
တိုက္ပြဲေတြရဲ႕ ဆက္ရန္ေလးေတြကေတာ့....
ထံုးစံအတိုင္း...
To Be Continue ...... ေပါ့ေနာ္ ။

(;P)

(ခင္ေလးငယ္)

ေ႐ွ႕သို႔တိုးရန္..

ခင္ေလးေရ အမွတ္တရေန႔ေလးေပါ႔ေနာ္..

နင္ေရးခ်င္တာေရး ငါလည္းေရးခ်င္တာေရးမယ္..

နင္ေတြးခ်င္ရာေတြး ငါလည္းေငးခ်င္ရာေငးမယ္..

(ကိုရင္ေနာ္)