က်မႏွင့္ခ်စ္စရာေၾကာင္ျဖဴေလး...

ေၾကာင္ကေလးနဲ႔ က်မ ပထမဦးဆံုး ေတြ႕ဆံုတဲ့ေန႔က မိုးေလးေတြ ဖြဲဖြဲေလး႐ြာေနတဲ့ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေလး တစ္ရက္ျဖစ္ပါတယ္..။ အလုပ္ေတြလည္း ေထြေထြထူးထူး မ႐ွိေတာ႔ အခန္းေလးထဲမွာ တစ္ေနကုန္ ရွိေနခဲ့တဲ့ ေန႔ေလးတစ္ေန႔ေပါ႔..။ အိပ္ခန္းထဲက မွန္ျပဴတင္းေပါက္ အႀကီးႀကီးေ႐ွ႕မွာ ကြန္ပ်ဴတာစားပြဲေလးရွိတယ္.. ပန္းေရာင္လိုက္ကာႀကီးကို ႀကိဳးေလးနဲ႔ဆြဲဖယ္ၿပီး တံခါးကိုဖြင့္လိုက္တာနဲ႔ ႏွင္းဆီပန္းအိုးေလးေတြ စီစီရီရီထားထားတဲ့ ဝရမ္တာေလးရွိေနတယ္.. ကြန္ပ်ဴတာေလးေ႐ွ႕မွာ ထိုင္ေနရင္း မိုးဖြဲေလးေတြ ႐ြာေနတယ္ဆိုတဲ့ အသိရယ္ မိုးနံ႔ေလးေတြကို ႐ူ႐ႈိက္ခ်င္တဲ့စိတ္ရယ္နဲ႔ က်မအခန္း ျပတင္းေပါက္ကို ဖြင့္ထားလိုက္တယ္...။

ကြန္ပ်ဴတာကို ဖြင့္ထားရင္း မိုးဖြဲေသးေသးေလးေတြက ႏွင္းဆီပန္းေလးေတြကို ႏႈတ္ဆက္ ေဆာ့ကစားေနတာ ေငးေနမိတယ္..။ သူတို႔မ်က္ႏွာပၚမွာ မထိတထိနဲ႔ လာေရာက္ၾကည္စယ္ေနတဲ့ မိုးမႈန္ေလးေတြကို ႏွင္းဆီပန္းေလးေတြက ၿပံဳးၿပီးႀကိဳေနသလို...။ ပန္းေလးေတြ ၿပံဳးေနတာကို ျမင္ေနရတာ သိပ္ခ်စ္ဖို႔.. ၾကည္ႏူးဖို႔ေကာင္းတယ္...။ အဲဒီအခ်ိန္ေလးအတြင္းမွာ.. ၿဗဳန္းဆိုၿပီး ျပတင္းေပါက္ေဘာင္ေလးေပၚ သူတက္လာခဲ့တာေပ့ါ..။ ႐ုတ္တရက္ေတာ့ က်မလန္႔သြားခဲ့တယ္.. ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ေၾကာင္ျဖဴျဖဴေလးက လန္႔သြားတဲ့က်မကို မ်က္လံုးေလး အဝိုင္းသားနဲ႔ ၾကည့္ေနတယ္.. သူ႔ကိုၾကည့္ရတာ က်မကို ရင္းႏွီးၿပီးသားလိုပါဘဲ.. လံုးဝစိမ္းမေနပါဘူး..။ ေဘးအခန္း တစ္ခန္းခန္းက ေၾကာင္ကေလးတစ္ေကာင္ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္.. က်မသူ႔ကို ၿပံဳးၾကည့္ၿပီး လက္ေလးကမ္းလို႔ ႀကိဳလိုက္တာနဲ႔ ညင္ညင္သာသာ ေျခလွမ္းဖြဖြေလးေတြနဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာေလး ေဘးနားအထိ သူေရာက္လာခဲ့တာ....။

သူ႔ကို ေထြးပိုက္ပြတ္သတ္မိလိုက္တာနဲ႔ ေခါင္းေလးေဝွ႔ၿပီး မ်က္လံုးေလးေတြ ေမွးစဥ္းေနေအာင္ သူေက်နပ္ေနခဲ့ပါတယ္....။ ပထမဦးဆံုး ေတြ႕ဆံုတဲ့ေန႔မွာပဲ ေၾကာင္ျဖဴျဖဴေလး တစ္ေကာင္ဟာ က်မရင္ထဲအထိ နက္နက္႐ိႈင္း႐ိႈင္း ေနရာယူသြားခဲ့တာ ဆိုရမယ္ေပါ့...။ ဒီလိုနဲ႔ က်မနဲ႔သူ ရင္းႏွီးမႈေတြစလို႔ သံေယာဇဥ္ေတြ ပ်ိဳးခဲ့ၾကေတာ့တာပဲရယ္...။ အဲဒီေန႔ေလးကစလို႔ အိမ္မွာ က်မ႐ွိေနတဲ့ ေန႔တိုင္း၊ အခ်ိန္တိုင္း အိပ္ခန္းျပတင္းေပါက္ေလးကို ဖြင့္ထားတတ္သလို.. ျပတင္းေပါက္ေလးဖြင့္တာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းဘဲ သူေလးကလည္း ခုန္ေပါက္ကာ ေရာက္လာတတ္ေနၿပီ...။ သူဟာ က်မျပဴတင္းေပါက္ေလး ဖြင့္မယ္႔အခ်ိန္ကို ေစာင့္ေနတတ္တဲ့ ေၾကာင္ျဖဴျဖဴေလးပါဘဲ...။ ကြန္ပ်ဴတာ စားပြဲေလးေပၚကေန က်မအိပ္ခန္းေလးအတြင္းမွာ ခုန္လိုက္.. ေပါက္လိုက္နဲ႔ ေျခဆန္႔လည္ပတ္ စပ္စုတတ္တဲ့ အထိ ေၾကာင္ေလးဟာ က်မကို ရင္းႏွီးေနၿပီ....။

က်မ စာေတြက်က္ေနတတ္တဲ့အခါမ်ိဳး ဒါမွမဟုတ္.. ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕မွာ ထိုင္ရင္း ဇယားတစ္ခုခုကို ဆြဲေနမိခ်ိန္မ်ိဳးေတြဆိုရင္ က်မေဘးမွာ ေခါင္းေလးပုၿပီး သူ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ေနေပးတတ္တယ္..။ ဘယ္ေလာက္မ်ား အလိုက္သိတတ္လြန္းတဲ့ ေၾကာင္ေလးတစ္ေကာင္ပါလဲ..။ တစ္ခါတစ္ေလ On line မွာ ျဖစ္ျဖစ္ ဖုန္းတစ္လံုးနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စကားေျပာတာ ၾကာသြားၿပီဆိုရင္ သိသိသာသာ က်မကိုေႏွာက္ယွက္ၿပီ.. သူ႐ွိေနတယ္ဆိုတာကို အသိေပးသလိုနဲ႔ က်မမ်က္ေစ့ေရွ႕မွာ လမ္းသလားျပတယ္.. က်မက တမင္ မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ျပျပန္ေတာ့ က်မေျခေထာက္ေလးေတြကို ပြတ္သီးပြတ္သတ္နဲ႔ သူကစားျပမယ္...။

တစ္ခါတစ္ေလ က်မသူ႔ကို အရမ္းေနာက္ခ်င္၊ စခ်င္လာလို႔ လံုးဝသတိမထားမိဟန္ေဆာင္ ေနၿပီဆိုရင္ေတာ့ သူသီးမခံႏိုင္ေတာ့ဘူး.. အႀကီးအက်ယ္ က်မကို ဆႏၵျပေသာင္းက်န္းၿပီ..။ က်မစိတ္ကိုတင္းထားၿပီး ဆက္ေနေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ “ဝုန္း” ဆို ျပတင္းေပါက္ေဘာင္ေပၚကို ခုန္တက္ၿပီး သူျပန္ေတာ့မယ္ေပါ့...။ ခ်က္ျခင္းျပန္သြားတာမ်ိုးလည္း မဟုတ္.. အၿမီးေလးကို ပုတ္ပုတ္ၿပီး ေကာက္ျပေနတာ.. တစ္ကယ့္လူသားေလး တစ္ေယာက္လိုပါဘဲ.. သူအဲ႔ဒီေလာက္ထိ စိတ္ေကာက္ျပရင္ေတာ့ က်မမေနႏုိင္ေတာ့.. လက္ထဲကဖုန္းကို ခ်က္ခ်င္းခ်ၿပီး က်မသူ႔ကို ေခ်ာ့ရပါတယ္...။ သူျပတင္းေပါက္ေလးေပၚကေန ခုန္ဆင္းၿပီး ျပန္သြားမွာကို က်မ.. အရမ္းေၾကာက္တယ္ဆိုတာ သိေနတ့ဲ ခ်စ္စရာေၾကာင္ဆိုးေလးပါဘဲ...။

တစ္ခါတစ္ေလ က်မသူ႔ကို စကားေတြလွမ္းလွမ္း ေျပာျဖစ္ေသးတယ္.. သူက်မ စကားကို နားလည္ေနသလို သူ႔အၿမီး ဖြားဖြားေလးကို တစ္ဘုတ္ဘုတ္နဲ႔ ေထာက္ခံေနတဲ့ ပံုစံေလးနဲ႔... သိပ္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတယ္..။ စိတ္ညစ္စရာေတြ ႀကံဳလို႔ မ်က္ရည္က်ျပန္ေတာ့ သူစိတ္မေကာင္း.. က်မနည္းနည္းေလး အငိုတိတ္ၿပီဆိုတာနဲ႔ က်မေပၚခုန္တက္လာၿပီး သူ႔ေမးေလးနဲ႔ ပြတ္သတ္ ေျဖသိမ့္တတ္ေသးတာရယ္..။ က်မအခန္းထဲက ေရခဲေသတၱာထဲမွာ သစ္သီးေတြသာ ေနရာယူ မ်ားတတ္တာပါ.. Pet Food နဲ႔တူတာဆိုလို႔ ထမင္းေျခာက္ခဲေလးေတာင္ ရွိမေနတတ္ဘူး.. ခုေတာ့ ေရခဲေသတၱာေဘးက စတီး(လ္)စင္ေလးေပၚမွာ Pet Food ဗူးေလးေတြ အစီအရီနဲ႔ ျဖစ္လို႔ေနေပါ့..။ လူသားတစ္ေယာက္နဲ႔ ေၾကာင္ေလးတစ္ေကာင္ရဲ႕ ရင္းႏွီးခင္တြယ္မႈ ေမတၱာဟာ တကယ္ေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ေလး ထူးဆန္းပါတယ္..။

က်မသူ႔ကို ေဘးမွာထားရင္း သစ္သီးတစ္ခုခုစားျဖစ္တိုင္း သူလည္း သစ္သီးေလးေတြကို လွ်ာေလးနဲ႔ လိုက္တို႔တတ္တာပါဘဲ.. တစ္ကယ္ဆိုရင္ေၾကာင္နဲ႔ ေအးစက္စက္ သစ္သီးေတြနဲ႔ ဘာဆိုင္လို႔လည္းေနာ္... ဒါေပမဲ့ သူလည္း စားတယ္ဆိုတာမ်ိဳး က်မကို သိေစခ်င္တာေနမွာရယ္..။ က်မအိမ္မွာ မရွိတဲ့ေန႔လည္ေတြတိုင္း သူဟာက်မ ဝရမ္တာေလးမွာ ေဆာ့ကစားေနတတ္တယ္..။ ညေရာက္လာရင္ေတာ့ သူ႔အိမ္ရွင္ေတြရဲ႕ အခန္းကို သူ ျပန္သြားတာပါဘဲ..။ ဒီလိုနဲ႔ က်မ ျမန္မာျပည္ကို ခဏျပန္ဖို႔ ကိစၥေပၚလာတယ္.. ဒီဇင္ဘာတစ္လလံုး က်မမိသားစုေတြနဲ႔ အတူတူရွိေနၿပီး ဇႏၷဝါရီလလယ္ေရာက္မွ ျပန္လာျဖစ္မွာပါ... Christmas မွာ က်မေၾကာင္ေလးနဲ႔ အတူတူရွိမေနႏိုင္ဘူး...။

က်မသူ႔ကို ႀကိဳၿပီးလက္ေဆာင္ေလး တစ္ခုခုေပးခ်င္တယ္.. အမွတ္တရေပါ႔..။ တစ္ေခ်ာင္းထိုးအပ္ Set ေလးတစ္စံုရယ္.. သိုးေမႊးအနီရဲရဲေလး ႏွစ္လံုးဝယ္ၿပီး ေၾကာင္ေလးအတြက္ ဦးထုပ္ေလး စထိုးတယ္..။ သံုးရက္နဲ႔ဘဲ အဲဒီဦးထုပ္ အနီရဲရဲေလး ထိုးၿပီးသြားပါတယ္..။ ထံုးစံအတိုင္း ျပတင္းေပါက္ေလးကို ဖြင့္လို႔ ေၾကာင္ေလးအလာကို က်မၾကာၾကာ မေမွ်ာ္လိုက္ရပါဘူး သူေရာက္လာခဲ့တယ္..။ က်မသူ႔ကိုေပြ႕ထားရင္း လက္ေဆာင္ဦးထုပ္ေလးကို သူ႔ေခါင္းေလးမွာ တယုတယ ေစာင္းေပးၿပီး သူ႔ေမးေစ့ေအာက္မွာ ႀကိဳးေလးနဲ႔ ဖြဖြေလးခ်ည္ေပးလိုက္တယ္..။ ပါးစပ္ကလည္း ဒါေၾကာင္ေလးအတြက္ က်မကိုယ္တိုင္ထိုးထားတဲ့ လက္ေဆာင္ေလးဆိုတာ တစ္ဖြဖြေျပာေနမိရင္းေပါ့...။ သူလည္း အရမ္းကိုေပ်ာ္ေနေလရဲ႕..။ အေမႊးဖြား ျဖဴျဖဴစြတ္စြတ္ေလးနဲ႔ ေၾကာင္ကေလးဟာ သူ႔ေခါင္းေပၚက အနီရဲရဲဦးထုပ္ေလးနဲ႔ အရမ္းကို လိုက္ဖက္လြန္းေနေတာ့တာ..။ ခ်စ္စရာေလးပါ..။ က်မသူ႔ကိုေပြ႕ထားရင္း ဓါတ္ပံုေလး႐ုိက္လိုက္တယ္..။ ခ်က္ျခင္းဆိုသလိုဘဲ အဲဒီပံုေလးကို Computer Background ေလးတင္လိုက္ပါတယ္...။

က်မရဲ႕ေၾကာင္ေလးက ေမာ္နီတာနားေလးကို ကပ္ကပ္သြားလိုက္ ေခါင္းေလးကို ေစာင္းရင္း ႏႈတ္ခမ္းေလးနဲ႔ နမ္းလိုက္ က်မဆီကို ျပန္ေျပးလာလိုက္နဲ႔ သူအရမ္းကို ေပ်ာ္ေနတာ သိသိသာသာပါဘဲ... ပံုေလးထဲမွာ က်မကသူ႔ကိုေပြ႕ထားရင္း ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ၿပံဳးေနသလို ဦးထုပ္အနီေလးနဲ႔ ေၾကာင္ေလးကလည္း မ်က္လံုးေလးအဝိုင္းသားနဲ႔ Camera ကို စိုက္ၾကည့္ေနခဲ့တာရယ္...။ က်မေပါင္ေပၚကို ျပန္တက္လာေတာ့ က်မသူ႔ကို စကားေတြ စေျပာမိတယ္... က်မမ႐ွိတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ လိမ္လိမ္မာမာေနခဲ့ဖို႔ရယ္... ခြဲခြါေနရတာၾကာေနတဲ့ မိသားစုနဲ႔ ျပန္ေတြ႕ခ်ိန္ အိမ္မွာေပ်ာ္ေနရင္းနဲ႔ေတာင္ က်မေၾကာင္ေလးကို သတိရေနမိမွာ ဆိုတာေတြေရာ အစံုပါဘဲ...။

ပထမေတာ့ သူက က်မမ်က္ႏွာကိုေမာ့ၾကည့္ရင္း ၿငိမ္ၿပီးနားေထာင္ေနတာ... ခဏေနေတာ့ က်မေပြ႕ထားတဲ့ လက္ေတြထဲက ႐ုန္းထြက္ၿပီး ေခါင္းကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းရမ္းရင္း ဦးထုပ္ေလးကို သူခါခ်လိုက္တယ္... ႐ုတ္တစ္ရက္ သူ႔အမူအယာေတြကို က်မနားမလည္ႏိုင္ဘဲ ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္ေနတုန္းမွာ က်မေ႐ွ႕က ကြန္ပ်ဴတာ စားပြဲေပၚကိုခုန္တက္ရင္း က်မနဲ႔မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ သူထိုင္တယ္... က်မမ်က္ႏွာကို ခပ္တည္တည္နဲ႔ သူအၾကာႀကီး စိုက္ၾကည့္ေနတယ္... က်မသိလိုက္ၿပီ... သူအရမ္းေၾကကြဲေနၿပီ... “ဟင့္အင္း က်မလည္း ေၾကာင္ေလးလိုပါဘဲ.....” စိုးထိတ္တုန္ရီစြာနဲ႕ ထြက္လာတဲ့ က်မရင္ထဲက စကားေလး မဆံုးခင္မွာ သူ.. အခန္းအျပင္ကို ေရာက္သြားခဲ့ၿပီ.. က်မကို ေခါင္းငဲ့ကာ တစ္ခ်က္ျပန္ၾကည့္ရင္း ျပတင္းေပါက္ေလးေပၚက ခုန္ဆင္းသြားတယ္...။

ေၾကာင္ေလးက်မကို တကယ္ ထားသြားခဲ႔ၿပီ.. မ်က္ရည္ေတြ အလိုလို က်လာေတာ့တယ္.. သူစိတ္ေကာက္သြားတာပါ.. စိတ္ေျပတာနဲ႔ က်မဆီျပန္လာမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်င္ေသးတယ္... ဒါေပမဲ့ အဲဒီေန႔ကစလို႔ ခ်စ္စရာေၾကာင္ျဖဴျဖဴေလးဟာ က်မကို ထားသြားခဲ့ပါၿပီ..။ ေၾကာင္ေလးတစ္ေကာင္ေၾကာင့္ မစားႏိုင္မေသာက္ႏိုင္.. မအိပ္ႏိုင္.. လြမ္းဖ်ား ဖ်ားၿပီး ေဆးခန္းျပလိုက္ ရတဲ့အထိ ျဖစ္ဖူးတယ္ဆိုရင္ ဘယ္သူယံုႏိုင္မွာလဲ...!! လိုက္႐ွာပါေသးတယ္.. က်မေဘး အခန္းေလးေတြအထိ သြားၿပီး ေၾကာင္ေလးကို ရွာမိတယ္... ဒါေပမဲ့..........။

သံေယာဇဥ္ဆိုတာ တကယ့္ကို ေၾကာက္ဖို႔ ေကာင္းတဲ့အရာပါ... ပူေလာင္လိုက္တာေလ... အပူမီးေတြပါပဲ.. ေၾကာင္ေလးတစ္ေကာင္ကို လြမ္းစြတ္ တမ္းတစိတ္ေတြနဲ႔ က်မ ေလာင္ကၽြမ္းလို႔ေပါ့.. ဒီေန႔ထက္ထိ ေၾကာင္ေလးျပန္လာဖို႔ကို ႐ူးသြပ္စြာေစာင့္ေမွ်ာ္ေနမိဆဲပါပဲ... အခန္းေလးမွာ ရွိေနခ်ိန္တိုင္းလည္း ျပတင္းေပါက္ေလးကို ဖြင့္ထားမိေနဆဲ.... ေရခဲေသတၱာေလးေဘးက စတီးစင္ေလးေပၚမွာလည္း ဖံုတက္ေနတဲ့ Pet Food ဗူးေလးေတြ အစီအရီ တင္ထားေနၿမဲ... သူခဏတာေလးသာ ေစာင္းသြားခဲ့တဲ့ ဦးထုပ္နီနီေလးကို တယုတယနဲ႔ သိမ္းထားမိေနဆဲ... က်မရဲ႕ ကြန္ပ်ဴတာေမာ္နီတာေလးေပၚက သူ႔ပံုရိပ္ေလးဟာလည္း ခုထက္ထိ ဒီအတိုင္းေလးဘဲဆိုတာ......။

ေဟာ.... မိုးဖြဲေလးေတြ က်လာျပန္ၿပီကြယ္.....က်မေလ.....။

(ခင္ေလးငယ္)

ကၽြႏု္ပ္ႏွင့္မုန္းစရာေၾကာင္နက္ႀကီး...

က်ေနာ္႔ကို အၾကင္နာကင္းမဲ႔တယ္လို႔ ေျပာခ်င္ေျပာ ေမတၱာတရားေခါင္းပါးတယ္လို႔ ဆိုခ်င္ဆို အိမ္ေမြး တိရိစာၦန္ေတြဆိုရင္ ခ်စ္လို႔ကို မရဘူး.. အိမ္ေမြး တိရိစာၦန္ဆိုတာ အိမ္အတြက္ အက်ိဳးျပဳတာေတြ ႐ွိသလို အက်ိဳးမျပဳတာေတြလည္း ႐ွိပါတယ္..။ ေခြးဆိုရင္ အိမ္ေစာင့္ေပးတယ္ လံုၿခံဳေရးအတြက္ အက်ိဳးျပဳတယ္ေပါ႔.. ယုန္တို႔ ေ႐ႊငါးတို႔ ၾကက္တူေ႐ြးတို႔ကေတာ႔ အက်ိဳးမျပဳဘူး ထင္တာပဲ.. အေပ်ာ္သက္သက္ ဒါမွမဟုတ္ အလွျပၾကဘို႔ ေမြးၾကတယ္ထင္ပါတယ္.. တခ်ိဳ႕ဆို ေမ်ာက္တို႔.. ေႁမြတို႔.. ဝက္ဝံတို႔.. ႏိုင္ငံျခားမွဆို က်ားေတြ ျခေသၤ႔ေတြေတာင္ ေမြးတဲ႔လူ ႐ွိေသးတယ္..။

သံေယာဇဥ္ ဆိုတာကလည္း တကယ္ေတာ႔ ျဖစ္လြယ္တယ္ေလ.. သက္မဲ႔အရာဝထၳဳ ေတြကိုေတာင္ သံေယာဇဥ္ ျဖစ္ေသးတာ သက္႐ွိတိရိစာၦန္ေတြကို သံေယာဇဥ္ျဖစ္တာ ဆန္းေတာ႔ မဆန္းပါဘူး..။ အလြန္အက်ဴးႀကီး ဆိုရင္ေတာ႔ မေကာင္းဘူးေပါ႔.. တစ္ခ်ိဳ႕ဆို ေခြးေလးေတြ ေၾကာင္ေလးေတြကို လူေတြနဲ႔ တစ္တန္းတည္းထားၾကတယ္ ပြတ္သပ္ေပြ႕ပိုက္ ရင္ေသြးေလးက်ေနတာ.. သူတို႔စားဖို႔ သတ္သတ္လုပ္ေပးရတယ္ ေနမေကာင္းရင္ ေဆးခန္းျပရေသးတယ္.. ေနာက္ဆံုး အီအီး.. ႐ွဴ႐ွဴးကအစ လိုက္တယ္ ေပးရတယ္.. တခ်ိဳ႕မ်ားဆို ကိုယ္႔ေခြးေလး.. ေၾကာင္ေလး ေပ်ာက္လို႔ ငိုလို႔ငို.. ဖ်ားလို႔ဖ်ား.. စိတ္ညစ္စရာပါ..။

အဲ႔ဒီလို အိမ္ေမြး တိရိစာၦန္ေတြထဲမွာ ေၾကာင္ကိုေတာ႔ အမုန္းဆံုးပဲ.. ဘာေၾကာင့္မွန္းေတာ႔ မသိဘူး ငယ္ငယ္ထဲက မုန္းကို မုန္းေနတာ.. Tom & Jerry ထဲက ႂကြက္ေလးကို ႏိုင္စားလို႔ မုန္းသြားတာလားေတာ႔ မသိဘူး.. ႐ြံလည္း႐ြံတယ္ ေၾကာင္ေတြ႕ရင္ တစ္ခုခုနဲ႔ ေပါက္ခ်င္တယ္ ဒါမွမဟုတ္ ကန္ပလိုက္ခ်င္တယ္.. တကယ္တကယ္ အလြတ္ႀကီးကို မုန္းေနတာ..။

တစ္ရက္ေတာ႔ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ႐ွမ္းျပည္ဘက္ ခရီးထြက္ျဖစ္တယ္.. မႏၱေလးေရာက္ေတာ႔ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ရဲ႕ အိမ္မွာ တစ္ည ဝင္တည္းရတာေပါ႔.. ျဖစ္ခ်င္ေတာ႔ သူငယ္ခ်င္းတို႔ အိမ္မွာ ေၾကာင္နက္ႀကီး တစ္ေကာင္႐ွိတယ္.. သူတို႔ မိသားစုကလည္း ေၾကာင္နက္ႀကီးကို ေသြးသားရင္း တစ္ေယာက္လိုကို ခ်စ္ၾကတာ.. လြန္လြန္းပါတယ္ ေပြလိုက္ ဖက္လိုက္ ပြတ္လိုက္ သပ္လိုက္ နမ္းေတာင္ နမ္းလိုက္ေသးတယ္.. က်ေနာ္ေလ စိတ္ေတြ ညစ္လိုက္တာ တကယ္တကယ္..။ နဂိုကမွ ေၾကာင္မုန္းသူပါဆိုမွ အဲ႔ဒီလို ပြတ္သီးပြတ္သပ္ေတြ ျမင္ေတာ႔ အသည္း ယားလိုက္တာ မေျပာပါနဲ႔..။

ညေရာက္ေတာ႔ သူတို႔မိသားစုနဲ႔အတူ ထမင္းစားတာေပါ႔.. အဲ႔ဗ်ာ.. “ေညႇာင္..” ဆိုၿပီး ထမင္းစားပြဲေပၚ ခုန္တက္လာေရာဗ်ာ.. လန္႔လည္းလန္႔ အံ႔လည္း အံ႔ၾသသြားတာေပါ႔.. သူတို႔ကေတာ႔ “သားေလး...လာ..” ဆိုၿပီး စားပြဲေပၚ ငါးေၾကာ္တစ္တံုး ခ်ေပးလိုက္တယ္ဗ်ာ.. ၿပီးေတာ႔ ဟိုဟင္းခြက္လိုက္နမ္း ဒီဟင္းခြက္လိုက္နမ္းနဲ႔.. အငယ္မေလးက “သားငယ္ေနာ္ နင့္ဟာနင္စား” ဆိုၿပီး ေနာက္တစ္တံုး ခ်ေပးလိုက္ျပန္ေရာ.. ၾကည့္ေလဗ်ာ မသတီစရာ ေၾကာင္ကိုမ်ား အဲ႔လိုေကၽြးစရာလားဗ်ာ.. က်ေနာ္ေလ ဆက္စားရ အခက္ မစားရ အခက္.. ဟင္းခြက္ေတြကို ေက်ာ္ခြၿပီး က်ေနာ္႔ထမင္းပန္းကန္နား လာနမ္းေသးတယ္.. ေတာ္ေသးရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းက အလိုက္တသိ ဂုတ္ကေန ကိုင္ၿပီး ဆြဲယူသြားေပလို႔.. စိတ္ညစ္လိုက္တာဗ်ာ.. သူတို႔မို႔ မ႐ြံမ႐ွာ..။

ဒီလိုနဲ႔ ထမင္းစားၿပီးေတာ႔ ဧည့္ခန္းမွာ ထိုင္ရင္း စကားေျပာၾကတာေပါ႔.. အဲ႔ဒီအခ်ိန္မွာ ေၾကာင္စုတ္ေၾကာင္ျပတ္က “ေညႇာင္..” ဆိုၿပီး က်ေနာ္႔ေပါင္ေပၚ ခုန္တက္လာပါေရာ.. ႐ုတ္တရက္ဆိုေတာ႔ လန္႔သြားတာေပါ႔.. သူ႔လက္သည္းေတြက က်ေနာ္႔အသားကို အပ္ေတြနဲ႔ ထိုးလိုက္သလိုပဲ.. က်ေနာ္လည္း စတြန္႔သြားတယ္.. အိမ္႐ွင္ေတြ ေ႐ွ႕မွာဆိုေတာ႔ ေမာင္းထုတ္ရမွာ အားနာတာေပါ႔.. သူတို႔အခ်စ္ေတာ္ အသည္းတံုးႀကီးကိုး.. ေဒါသကို ေအာင့္အီးရင္း ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္ ၾကင္နာသေယာင္ ေခါင္းေလးကို ပြတ္ေပးေန ရေတာ႔တာေပါ႔.. သေကာင့္သားကလည္း သူ႔အိပ္ယာမ်ား မွတ္ေနလားမသိ ဟိုလူးဒီလိမ္႔.. က်ေနာ္ေလ ၾကက္သီးေတြထ.. ဆူးကဆူး.. ယားကယားနဲ႔ ဟန္ေဆာင္ၿပံဳးသာ ၿပံဳးေနရတယ္ စိတ္ထဲမွာေတာ႔ စိတ္႐ွိလက္႐ွိ ကိုင္ေပါက္ လိုက္ခ်င္ေနတာ.. မသိမသာ ၾကမ္းေပၚ ျပန္ခ်လိုက္ ဒင္းက ျပန္ခုန္တက္လာလိုက္.. လက္သည္းႀကီးက ထိုးလိုက္.. က်ေနာ္က စတြန္႔သြားလိုက္နဲ႔ ေသသာ ေသလိုက္ခ်င္ေတာ႔တယ္..။

ေသခ်င္းဆိုးက ဘယ္မွကိုမသြားေတာ႔ဘူး.. က်ေနာ္႔ေပါင္ေပၚမွာ မွိန္းေနေလရဲ႕.. က်ေနာ္ေလ စိတ္ေတြတိုလိုက္တာ.. အိမ္သားေတြမသိေအာင္ သူ႔ဂုတ္သားက အရည္ျပားကို ပြတ္သလိုလိုနဲ႔ တအားဆြဲလိမ္လိုက္ေတာ႔ “ေညႇာင္.. ေညႇာင္” ဆိုၿပီး ေအာ္ပါေလေရာ.. အိမ္သားေတြကလည္း ေၾကာင္စကားမ်ား နားလည္ေလသလားမသိ အားလံုးက်ေနာ္ကို ဝိုင္းၾကည့္ၾကတယ္.. က်ေနာ္လည္း စပ္ဖီးဖီးနဲ႔ သူ႔ေခါင္းကို က်ေနာ္႔ပါးနဲ႔ ကပ္ရင္း “အရမ္းခ်စ္စရာေကာင္းတယ္ေနာ္ စလို႔ေကာင္းတယ္” လို႔ေျပာလိုက္ရတယ္.. အိမ္သားေတြကလည္း ေက်နပ္သြားဟန္နဲ႔ ၿပံဳးၾကည့္ေနၾကတယ္.. က်ေနာ္႔ စိတ္ထဲကေတာ႔ ကလိကလိနဲ႔.. လုပ္ခ်င္ေနတာ..။ ေၾကာင္စုတ္က က်ေနာ္႔ပါးကို လွ်ာနဲ႔လွမ္းလ်က္မလို႔ ေတာ္ေသးတယ္ အေ႐ွာင္ျမန္ေပလို႔..။

ညအိပ္ယာဝင္ေတာ႔ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ အိပ္မရဘူး ဘယ္အခ်ိန္ အိပ္ယာေပၚ တက္လာမလဲလို႔ ေတြးၿပီး လန္႔ေနရတာ.. သန္းေခါင္ေက်ာ္ေတာ႔ အေပါ႔က သြားခ်င္လာေရာ အိပ္ယာက မထခ်င္ထခ်င္ ထရေတာ႔တာေပါ႔.. အခန္းျပင္ ထြက္လိုက္ေတာ႔ တစ္အိမ္လံုး အိပ္ေနၾကတာ ေမွာင္မဲတိတ္ဆိတ္လို႔.. မီးခလုတ္ကလည္း ဘယ္နား႐ွိတယ္မသိ အကန္းတစ္ေယာက္လို ဟိုစမ္းဒီစမ္း ဝါးတားတားနဲ႔..။

အဲ႔ဒီအခ်ိန္မွာ “ဒိတ္” ကနဲ႔ ရင္တုန္သြားတယ္.. ေက်ာထဲကလည္း ေအးခနဲ စိမ္႔သြားတယ္.. ၾကက္သီးေတြလည္း “ျဖန္း” ကနဲ႔ ထသြားတယ္.. က်ေနာ္ကို စိုက္ၾကည့္ေနတဲ႔ အစိမ္းေရာင္မ်က္လံုးတစ္စံု.. က်ေနာ္နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ တည့္တည့္ေလာက္ဆီက.. သရဲဆိုတာမ်ားလား..!! ေၾကာက္လန္႔စိတ္ေတြနဲ႔ ရင္ေတြ တုန္လာတယ္..။

ေတြးေနတုန္းမွပဲ “ေညႇာင္...” ဆိုၿပီး ေရခဲေသတၱာေပၚက ခုန္ခ်လာတဲ႔ “မ်က္လံုးစိမ္းစိမ္း ေၾကာင္စုတ္”.. က်ေနာ္႔ေျခေထာက္နား ေရာက္လာတယ္.. သူ႔ကိုယ္လံုးနဲ႔ က်ေနာ္႔ေျခေထာက္ကို ပြတ္သပ္ရင္း ကစားေနတယ္.. က်ေနာ္႔ေျခဖမိုးေပၚ သူ႔လက္သည္းဆူးဆူးေတြ လာေထာက္မိေတာ႔.. က်ေနာ္ေလ ေၾကာက္တာေရာ.. လန္႔သြားတာေရာ.. စိတ္တိုတာေရာ.. နာတာေရာ.. မုန္းတာေရာ.. အားလံုးေရာၿပီး ႐ုတ္တရက္ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ႀကံဳးကန္လိုက္မိတယ္.. “ေညႇာင္...))))..” “ ဒုန္း..)))..” ဆိုၿပီး ခပ္ေဝးေဝးကို လႊင့္ထြက္သြားတယ္...။

သူငယ္ခ်င္းလာႏိုးေတာ႔ မနက္(၈)နာရီထိုးေနၿပီ.. (၉)နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ဆိုရင္ ႐ွမ္းျပည္တက္ဖို႔ ကားလာႀကိဳေတာ႔မယ္.. ပ်ာယီးပ်ာယာထရင္း ေရခ်ိဳးခန္းသို႔အသြား စားပြဲေအာက္က ေဒါင့္ေလးမွာ ေခြေနတဲ႔ “ေၾကာင္နက္”..။

က်ေနာ္႔ကိုေတြ႕ေတာ႔ အၿမီးေလးကုတ္သြားတယ္.. တစ္ခ်ိန္လံုး ေျပးလြားခုန္ေပါက္ ေဆာ႔ကစားေနတတ္တာ ခုေတာ႔ ၿငိမ္လြန္းေနတယ္.. သူ႔မ်က္လံုးေတြက ငိုထားသလို မို႔မို႔အစ္အစ္ ရီေဝေနတယ္.. က်ေနာ္႔ကို ၾကည့္ေနတဲ႔ သူ႔အၾကည့္ေတြက တစ္ခုခု ေျပာေနသလိုလို..။ ရန္လိုမႈ မုန္းတီးမႈေတြ မပါတာေတာ႔ေသခ်ာတယ္.. က်ေနာ္စိတ္ထဲမွာ “ထိတ္” ကနဲ ျဖစ္သြားတယ္.. ညက က်ေနာ္ ကန္လိုက္လို႔မ်ား သူတစ္ခုခုျဖစ္သြားသလား..! ေျခလက္ေတြမ်ား က်ိဳးပဲ႔ကုန္ၿပီလား.. ေသခ်ာပါၿပီ.. က်ေနာ္လြန္သြားၿပီဆိုတာ ခ်က္ခ်င္း သိလိုက္ၿပီ..။

က်ေနာ္သူ႔အနား မသိမသာ ကပ္သြားေတာ႔ သူ႔ရဲ႕ ခၽြန္ခၽြန္ထက္ထက္ လက္သည္းေလးေတြကို ဖြက္ရင္း မ်က္လံုးေလး မွိတ္သြားတယ္.. နာက်င္ညည္းညဴသံ ခပ္တိုးတိုးေလး ၾကားေနရတယ္.. ဟုတ္ပါတယ္.. က်ေနာ္႔ေၾကာင့္ သူဒဏ္ရာရသြားခဲ႔ၿပီ.. က်ေနာ္တကယ္ကို စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိသြားတယ္.. သူ႔ေခါင္းေလးနဲ႔ ေက်ာေလးကို က်ေနာ္ သပ္ေပးေနမိတယ္.. ရင္ထဲကတကယ္ျဖစ္ေပၚလာတဲ႔ သနားၾကင္နာမႈနဲ႔ပါ..။ က်ေနာ္... က်ေနာ္ေလ...။

႐ွမ္းေတာင္တန္းႀကီးေတြကို တစ္လံုးၿပီးတစ္လံုး ေက်ာ္ျဖတ္ေနသလို က်ေနာ္႔အေတြးေတြလည္း လိႈင္းလံုးႀကီးေတြလို ရင္ထဲမွာ တစ္လံုးၿပီးတစ္လံုး.. သူဟာ ရန္သူလည္း မဟုတ္၊ အင္အားခ်င္းလည္း မမွ်၊ အျပစ္လည္း မ႐ွိ.. ေမတၱာခံယူရန္သက္သက္ ကိုယ္႔အနား ကပ္လာေသာ တိရိစာၦန္တစ္ေကာင္ကို ေမတၱာတရား မ႐ွိေသာ.. အၾကင္နာ ကင္းမဲ႔ေသာ.. ရက္စက္တတ္ေသာ.. အသိဉာဏ္ မ႐ွိေသာ က်ေနာ္.. သူ႔ကိုနာက်င္ေစခဲ႔ၿပီ.. က်ေနာ္မ်က္လံုးေတြကို မွိတ္ထားလိုက္တယ္.. သံေယာဇဥ္နဲ႔ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဆိုတာရဲ႕ ေလးနက္တဲ႔ အဓိပၸါယ္ကိုလည္း က်ေနာ္လက္ေတြ႕ နားလည္သြားပါၿပီ.. ေၾကာင္နက္ေလးရဲ႕ပံုရိပ္နဲ႔ “ေညာင္..” ဆုိတဲ႔အသံေလး ျမင္ေယာင္ၾကားေယာင္လာတယ္.. “ေနာင္တ” ဆိုတာထက္ပိုတဲ႔ အသိတရားတစ္ခုကို တကယ္ရ႐ွိလိုက္ပါၿပီ...။

(ကိုရင္ေနာ္)

သံေယာဇဥ္..

“လူေတြဟာ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ျမင္ဖူးေတြ႕ဖူးမွသာ သံေယာဇဥ္တြယ္တာပါ..” ဆိုတဲ့ စကားကို လက္ခံၾကပါသလား..!! က်မကေတာ့ အျပည့္အဝ ျငင္းပယ္ပါတယ္..။ က်မတို႔ Blog ေလာကႀကီးရဲ႕ (အေကာင္းျမင္ဖက္ေလးကေန ေတြးရင္း..) ယွဥ္စဥ္းစားၿပီး ေျပာၾကည့္ခ်င္လို႔ပါ..။

က်မတို႔တေတြ အသက္အရြယ္..! အလုပ္အကိုင္..! အိမ္ေထာင္ရွိမရွိ..! ကေလးရွိမရွိ..!
(ဒါက လက္႐ွိ Status ပိုင္းဆိုင္ရာ..)

ပညာေတြ ကမ္းကုန္ေအာင္ တတ္ေနတဲ့လူလား..!! က်မလိုအညတရ ႏံုခ်ာခ်ာ သာမန္အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္လား..!! (ဒါက IQ ပိုင္းဆိုင္ရာပါ..)

ပပဝတီ႐ံႈးေအာင္ လွလြန္းတဲ့ Blogger မမတစ္ဦးလား..!! Brad Pitt ထက္ေခ်ာေနတဲ့ Blogger ကိုကိုတစ္ေယာက္လား..!! ကိုရင္ေနာ့္လို အေပအတူး ေဂၚမစြံ႐ုပ္ၾကမ္းႀကီးမ်ားလား..!!
(ဒါက ႐ူပါပိုင္းဆိုင္ရာေပါ့..)

အေရးညက္သူမ်ားကို အားက်တယ္..။ ကဗ်ာလွလွေလးေတြ ဖြဲ႕သီတတ္တဲ့သူေတြကို ခ်ီးက်ဴးတယ္..။ အခ်ိန္ေတြေပးၿပီး နည္းပညာေတြ ဖလွယ္ေပးေနသူေတြကို ေက်းဇူးတင္တယ္..။ Blog ေတြအတြက္ ေစတနာအရင္းခံၿပီး အႀကံဥာဏ္ေတြ ေပးတတ္သူေတြကို တန္ဖိုးထားတယ္..။ Blog ေလးေတြထဲမွာ Reader တစ္ေယာက္အျဖစ္ အၿမဲတမ္း႐ွိေနတတ္တဲ့ ကေလးေလး လို ညီမေလးကို တစ္ခါမွမျမင္ဘူးေသာ္လည္း ခ်စ္တယ္...။ (ဒါက စိတ္ခံစားမႈပိုင္းဆိုင္ရာ..)

အမ်ားႀကီးပါ.. ေျပာရင္ကုန္မယ္ မထင္ဘူး..။ ထားပါေနာ္.. အဓိက ေျပာခ်င္တာကို ေျပာၾကည့္ၾကမယ္..။ လူေတြက ေျပာတတ္ၾကပါတယ္.. “ႏႈတ္ခ်ိဳျခင္းသည္ မဂၤလာတစ္ပါး”... ဒါဆို ဒီလိုေဝဖန္ၾကမယ္.. “စိတ္ထဲက ပုတ္ေဟာင္ေနၿပီး ႏႈတ္ေလးပဲ ခ်ိဳေနရင္ေရာ မဂၤလာရွိမွာလား!!” အင္း... ဒါကေတာ့ ဒီလိုရွိပါတယ္.. ရင့္က်က္တဲ့ အသက္အရြယ္ေလး ရွိလာၿပီဆိုရင္ ေ႐ွ႕မွာရွိေနသူရဲ႕ မ်က္ႏွာနဲ႕ မ်က္လံုးေတြေပၚမွာ အေျဖရွာရင္း ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေဝဖန္ဆန္းစစ္ၾကည့္ဖို႔ေတာ့ လိုလာၿပီေပါ့...။ ဟန္ေဆာင္ျခင္း အတတ္ပညာေတြကို သူမတူေအာင္ တတ္ကၽြမ္းေနတဲ့ ပညာသည္ေတြလည္း မုခ်ရွိပါလိမ့္မယ္..။ ဒါဟာလည္း အခ်ိန္အတိုင္းတာေလး တစ္ခုမွ်သာပါ...။ ဘယ္ေလာက္အထိ ဖံုးဖိႏိုင္မွာလည္း..!! ယုတ္စြဆံုး သူတို႔မေသခင္ အခ်ိန္ေလးတစ္ခု အတြင္းမွာ ႏြံနစ္ေနတဲ့အမွန္တရားဟာ အလိမ္လည္ခံ လူသားေတြအတြက္ ထြက္ေပၚလာမွာပဲ မဟုတ္လား..။

ဒီလိုပါဘဲ... Blog ေလးေတြထဲမွာ အျပန္အလွန္ အလည္သြားၾကတယ္.. ခ်စ္စဖြယ္ စာေလးေတြ Message ေလးေတြဖလွယ္ၾကတယ္.. သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္ၾကတယ္ေပါ့.....။ ဥပမာ.... Blogger တစ္ေယာက္ရဲ႕ “ကၽြန္ေတာ္စိတ္ညစ္ေနတယ္ဗ်ာ” ဆိုတဲ့ စာေလးတစ္ေၾကာင္းကို ျမင္႐ံုနဲ႔တင္ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုးက သူ႔ကိုဘယ္လို အားေပးရမလဲ ဆိုတာေတြးေနၾကၿပီ... တစ္ခ်ိဳ႕ေတြက သူၿပံဳးသြားေစမဲ့ ရယ္စရာေလးေတြ ေရးသြားၾကမယ္.. တစ္ခ်ိဳ႕ေတြၾကေတာ့ စိတ္ေျပေတာ႔မွ ျပန္ေတြ႕မယ္ဆိုၿပီး ဖိစီးေနတဲ့ သူ႔စိတ္ကိုအခ်ိန္နဲ႔ကုစားဖို႔ အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိ လႊတ္ေပးလိုက္ၾကတယ္...။ နားလည္ေပးၾကတာေတြကို ေျပာတာပါ..။ “ကေလးေလး” ေနမေကာင္းလို႔ ေဆး႐ံုတက္တုန္းကလည္း Blog ေမာင္ႏွမေတြအားလံုး စိတ္ပူၿပီး ဆုေတြေတာင္းေပး ခဲ႔ၾကတယ္ေလ..။

ဒါေတြအားလံုးဟာ ျဖဴသလား မဲသလားေတာင္ မသိၾကတဲ့.. ခင္မင္ႏွစ္လိုဖြယ္ လူသားတိုင္းရဲ႕ ရင္ဘတ္ထဲမွာ ကိန္းေအာင္းေနတဲ့ တူညီမႈ အၾကင္နာတရားေတြပါ..။ ဒါဟာ... အင္မတန္ ျဖဴစင္သန္႔ရွင္းတဲ့ အျဖဴေရာင္ သံေယာဇဥ္ေလးေတြပါဘဲ...။ က်မတို႔တေတြအားလံုး တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး အျပင္ေလာကမွာ ေတြ႕ဖူးျမင္ဖူးေနၾကလို႔မွ မဟုတ္တာေလေနာ္... ဒါေတြအားလံုးကို ၿခံဳၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ျမင္ႏိုင္ေနၿပီထင္ပါတယ္ေနာ္... ။

“လူေတြဟာ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ျမင္ဖူးေတြ႕ဖူးမွသာ သံေယာဇဥ္တြယ္တာပါ..” ဆိုတဲ့ အဆိုကို က်မျပတ္သားစြာ ျငင္းပယ္မိတယ္ ဆိုတာေလးကိုပါ....။
ကဲ........... သူငယ္ခ်င္း ေမာင္ႏွမေတြ အားလံုးေကာ ဘယ္လိုမ်ား ထင္မိၾကပါလိမ့္....!!!

(ခင္ေလးငယ္)

မွတ္ခ်က္။ ။ ဒီ Post ေလးကိုေရးဖို႔ အေတြးေလးရသြားတာ က်မကို “ေမေမခင္” လို႔ ခ်စ္စႏိုးေခၚတတ္ၿပီး Blog ေတြနဲ႔ အရမ္းရင္းႏွီးေနတဲ့ “ကေလးေလး” တစ္ေယာက္ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္... “ကေလးေလး” ေရ... Thanks ပါေနာ္...

စိတ္ညစ္စရာ ဗိုင္းရပ္(စ္)တစ္မ်ိဳး...

လူေတြကေျပာၾကတယ္...“ဘဝဆိုတာ ဆိုးတစ္ခါ ေကာင္းတစ္လွည့္ပါ” တဲ့..။

“စိတ္ညစ္စရာ တစ္ခုကိုေက်ာ္ျဖတ္ၿပီးတိုင္း စိတ္ခ်မ္းသာစရာ တစ္ခုက အၿမဲေစာင့္ေနမွာပါ”... လို႔လည္း ေျဖသိမ့္တတ္ၾကေသးတယ္..။

က်မသိတဲ့ စိတ္ညစ္စရာ ဆိုတဲ့အရာဟာ ဗိုင္းရပ္(စ္)နဲ႔တူတယ္။ ခႏၶာကိုယ္ အႏွံ႔မွာ ပ်ံ႕ပြားလြယ္လြန္းတဲ့ ဗိုင္းရပ္(စ္)ထက္ဆိုးတဲ့ ဗိုင္းရပ္(စ္)တစ္မ်ိဳး...။

အဆိုးတစ္ခုကို ျဖတ္ေက်ာ္လိုက္တာဟာ ဗိုင္းရပ္(စ္) တစ္ေကာင္ကို သတ္လိုက္ႏိုင္ျခင္းပါ..။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ထပ္ အေကာင္ေပါင္းမ်ားစြာက အသတ္ခံဖို႔ အဆင္သင့္ ေစာင့္ေနၾကတယ္။

ေခ်ာက္နက္နက္ထဲကို ထိုးက်လိုက္ အားကုန္သံုးၿပီး ျပန္တက္လိုက္.. အေပၚေရာက္လို႔ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ မႈတ္အထုတ္ အေမာေတာင္ မေျဖရေသးခင္ ျပန္ဆြဲခ်ခံလိုက္ရနဲ႔ေပါ႔...။

ေဖေဖနဲ႔ ေမေမ ေပးတဲ့ အသက္ေလးနဲ႔ ဘဝတစ္ခုဆိုတာ တည္ၿမဲေနရေသာ္လည္း ဗိုင္းရပ္(စ္)ေပါင္းမ်ားစြာကို လက္ေတြ႕မွာ သတ္ေနရဦးမွာပါ....။

တစ္ေကာင္ကို သတ္ၿပီးခ်ိန္မွာ ကိုယ္ေနာက္ထပ္သတ္ရမဲ့ အေကာင္ဟာ ေသးမလား..!! ႀကီးမလား..!! ဘယ္လိုပံုစံနဲ႔ က်မကို ေစာင့္ေနမွာလည္း..!!

သူ႔ကို ယွဥ္ၿပိဳင္ အႏိုင္ယူ တိုက္ခိုက္ဖို႔ အားအင္ေတြ ဘယ္ေလာက္ အသံုးခ်ရဦးမွာလည္း..!! အသံုးခ်ရမဲ့ ပမာဏက ႀကီးမလား..!! ေသးမလား..!! ဘာဆိုဘာမွ ႀကိဳသိခြင့္မရွိ။

တစ္ခါတစ္ခါ ပါးႏွစ္ဖက္ေပၚက မ်က္ရည္ေတြဟာ သူ႔ကိုသတ္ဖို႔ အားယူလိုက္ျခင္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္..။ “ေတာက္” တစ္ခ်က္ေခါက္ၿပီး ကိုက္ထားမိတဲ့ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္က စီးက်လာတဲ့ ေသြးတစ္ေၾကာင္းဟာလည္း ခုခံဖို႔ အင္အား ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္...။

ဒီလိုနဲ႔ဘဲ ဗိုင္းရပ္(စ္)ေတြနဲ႔ နပမ္းလံုးရင္း ဆံပင္ေတြျဖဴ.. သြားေတြက်ိဳး.. ပါးရည္ေတြ တြန္႔ရဦးမယ္....။ ေနာက္ဆံုး႐ႈသြင္းမဲ့ ေအာက္စီဂ်င္တစ္ေငြ႕... ေနာက္ဆံုးမႈတ္ထုတ္ရမဲ့ ထြက္သက္... ေနာက္ဆံုးစကၠန္႔ ေသးေသးေလး အထိ..... အဲဒီ ဗိုင္းရပ္(စ္)ေတြနဲ႔ဘဲ....။

“ခု....ငါ ပူပူေႏြးေႏြး ဗိုင္းရပ္(စ္) တစ္ေကာင္ကို သတ္ထားတယ္”

“လာစမ္း.. ေနာက္တစ္ေကာင္.. ငါ အားသစ္ေတြ ထပ္ေမြးထားတယ္”

(ခင္ေလးငယ္)

ေဆးလိပ္ေသာက္ျခင္းဆိုတာ...

“ေဆးလိပ္ေသာက္ျခင္းသည္ က်န္းမာေရးကို ထိခိုက္ႏိုင္ပါသည္...” ဆိုတဲ႔ သတိေပးေၾကာ္ျငာေတြ ေတြ႕တိုင္းေတြ႕တိုင္း၊ ေခ်ာင္းဆိုးတိုင္း ဆိုးတိုင္း၊ ေဆးလိပ္ျဖတ္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ႔တာ အႀကိမ္ႀကိမ္.. လစာထုတ္တိုင္း ထုတ္တိုင္း ေဆးလိပ္ျဖတ္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ႔တာလည္း အခါခါေပါ႔.. ဒီတစ္ဗူးေနာက္ဆံုး၊ ဒီတစ္လိပ္ေနာက္ဆံုး ဆိုတာကလည္း မနည္းေတာ႔ဘူး.. ခုဏကအထိကို ေသာက္မိေနေသးတယ္.. ေဆးလိပ္ေသာက္တာ မေကာင္းဘူးဆိုတာ သိသား.. ပညာေပးစာေတြလည္း ဖတ္ဖူးေနတာပဲေလ.. ဘာလို႔ေသာက္ေနေသးလဲလို႔ ေမးစရာေပါ႔.. ဟုတ္ပါတယ္.. ျဖတ္မရတာပါ.. စိတ္ဓါတ္မခိုင္မာတာလား.. ေဆးလိပ္အရမ္းစြဲေနတာလား.. ဘာလို႔ျဖတ္ဖို႔ မႀကိဳးစားတာလဲ..!!

က်ေနာ္ ေဆးလိပ္စေသာက္တတ္တာ ေတာ္ေတာ္ငယ္ေသးတယ္ (၁၄) ႏွစ္သားေလာက္က.. လၻက္ရည္ဆိုင္ကစတယ္လို႔ပဲ ေျပာရမွာဘဲ ကိုယ္႔ထက္အတန္းႀကီးတဲ႔ အစ္ကိုႀကီးေတြနဲ႔ ဆိုင္အတူထိုင္ရတာကို ေပ်ာ္ေနခဲ႔မိတာ.. သူတို႔ေျပာတာေတြ နားေထာင္ သူတို႔လုပ္တာေတြ လိုက္လုပ္နဲ႔ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ေတာ႔ ဟုတ္လွၿပီထင္ေနခဲ႔တာေပါ႔.. လူႀကီးျဖစ္ၿပီေပါ႔.. အဲ႔လိုနဲ႔ ေဆးလိပ္ေလး ေသာက္တတ္လာေရာ.. စေသာက္ခါစက အရသာကိုလည္း မသိပါဘူး ဖြာလိုက္ရတာ.. ႐ႈိက္လိုက္ရတာ.. ေဆးလိပ္ေလး လက္ၾကား ညႇပ္ထားရတာကိုက အရသာ႐ွိသလိုလို.. ေဆးလိပ္ေလးခဲေနရတာကိုက စတိုင္႐ွိသလိုလို အားေနရင္ လၻက္ရည္ဆိုင္ဘဲ ထိုင္ေနခ်င္တာ.. တယ္ဟုတ္ပါလားေပါ႔..

ေဆးလိပ္ေသာက္တာ ျမင္သြားလို႔ ေဖေဖ နားရင္းတီးတာလည္း ခံခဲ႔ရဘူးတယ္.. ေက်ာင္းလြယ္အိပ္ထဲက ေဆးလိပ္ဗူးနဲ႔မီးျခစ္ ေတြ႕သြားလို႔ ေမေမငိုခဲ႔ရတာကိုလည္း မွတ္မိေနေသးတယ္.. ေနာက္မေသာက္ေတာ႔ပါဘူးလို႔ ကတိေပးခဲ႔တာလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္.. အခ်ိန္တန္ရင္ လၻက္ရည္ဆိုင္ပဲ သြားခ်င္ေနေတာ႔တာ.. လမ္းေဘးကြမ္းယာဆိုင္ေလး ေတြကလည္း ကေလးလူႀကီး ဘယ္သူဝယ္ဝယ္ ေရာင္းတာပဲေလ ႏိုင္ငံျခားမွာလို အသက္ကန္႔သတ္ထားတာကလည္း မ႐ွိဘူးေလ.. အဲ႔ေတာ႔ လြယ္လြယ္ေလးေပါ႔..

ရည္းစားစထားတတ္တဲ့ လူပ်ိဳေပါက္အ႐ြယ္ေလး ေရာက္ခဲ့ျပန္ေတာ့လည္း ေဆးလိပ္ျပႆနာက ႀကံဳေနရတာ.. သိၾကတဲ့အတိုင္းဘဲ ေဆးလိပ္နံ႔ဆိုတာကလည္း အခက္သားလားဗ်ာ.. ပီေကေတြ ဂ်င္တန္ေတြ အငံုလြန္ၿပီး အာေခါင္တစ္ခုလံုး ရစရာမ႐ွိေအာင္ပူၿပီး ေနရထိုင္ရ ခက္ခ်င္ခက္မယ္ အနံ႔ကေပ်ာက္ကိုမေပ်ာက္ဘူး.. ရည္းစားကလည္း ခ်က္ခ်င္းသိတယ္.. ညာလို႔ကိုမရတာ.. သူစိတ္ဆိုး စိတ္ေကာက္တာေတြ ခံရတိုင္း အေတြးထဲမွာ ေတြးမိေသးတယ္.. က်ေနာ့္ရည္းစား တစ္ျခားေကာင္မေလးေတြထက္ အနံ႔ခံအာ႐ံုေတြမ်ား အရမ္းေကာင္းေနတာလားေပါ႔... ဘယ့္ႏွယ္ဗ်ာ သူမို႔လို႔ သိ.. သိႏိုင္လြန္း.. ဒီလိုနဲ႔ အေတာ္ေလးႀကိဳးစားခဲ့ရတဲ့ မ႐ွိမဲ့႐ွိမဲ့ ရည္းစားေလး တစ္ေယာက္ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ လြဲခဲ့ရတာေတြလည္းရွိေပါ႔.. အသည္းေတြကြဲၿပီး ေငါင္ေနခ်ိန္မွာေတာင္ ေဆးလိပ္က လက္ၾကားညႇပ္တုန္းဗ်.. အမွတ္ကို မရွိတာေလ..။

ဘယ္ဆိုင္မွာ ဝင္ထိုင္ထိုင္ ေဆးလိပ္ဆိုတာ ေသာက္ခ်င္တဲ့ေနရာမွာ ေသာက္ခြင့္ရွိေနတဲ့ ေခတ္ႀကီးကလည္းျဖစ္ဆိုေတာ့... အင္းးး ေခတ္ႀကီးကိုသာ လႊဲခ်ရတာပါ... အဓိက ကေတာ့ “စိတ္” ပါဘဲ.. ဒီေဆးလိပ္ေၾကာင့္ဘဲ ပိုၿပီးအႏၱရာယ္႐ွိတဲ့ မူးယစ္ေဆးဝါးဖက္ႏြယ္ၿပီး ဘဝပ်က္ရသူေတြ ဒုနဲ႔ေဒးေလ.. စဥ္းစားၾကည့္ဗ်ာ.. ေဆးလိပ္လံုးဝ မေသာက္တတ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္က အဲဒါေတြဘက္ ေရာက္သြားဖို႔ဆိုတာ မ႐ွိသေလာက္ပဲ မဟုတ္လား.. အားလံုးဟာ ေဆးလိပ္ကစတာ လို႔ေျပာရင္ သိပ္ေတာ့မွားမယ္မထင္ဘူး.. ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သိေနပါတယ္.. “က်ေနာ္ဟာ လူမိုက္”... အဆိုးေတြကို သိလွ်က္နဲ႔ ဆက္မွားေနတဲ့ လူမိုက္ႀကီးေပါ့... မွားေနမွန္းသိေနလို႔လည္း ျပင္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတာ ႏွစ္ေတြခ်ိဳ႕ခဲ့ၿပီ...

အခုအ႐ြယ္ေရာက္လို႔ နားလည္လာေတာ႔ ေနာင္တရမိတယ္.. ကေလးအ႐ြယ္ ညီငယ္ေလးေတြ ေတြ႕တိုင္းလည္း ေဆးလိပ္မေကာင္းေၾကာင္းေတြ ေဆးလိပ္မေသာက္ေရးတရားေတြ ေဟာခ်င္ေသးတယ္.. ေဆးလိပ္ေသာက္တယ္ဆိုတာ တကယ္ေတာ႔ ဘာမွအဓိပၸါယ္မ႐ွိ အက်ိဳးျပဳတာလည္းမ႐ွိ စိတ္ကို အလိုလိုက္ျခင္းသက္သက္.. ေရာဂါဝယ္ယူေနျခင္းသက္သက္ ဆိုတာ ပိုပိုသိလာတယ္.. “သူနဲ႔မေတြခဲ႔ရရင္ေကာင္းသား ခုေတာ႔ အခ်စ္ႀကီးခ်စ္လို႔ မုန္းခက္ေမ႔ခက္ အျဖတ္ခက္ေနၿပီ” ဆိုတာလိုေပါ႔.. မျဖစ္ေတာ႔ဘူး ၾကာရင္ေသရာပါလိမ္႔မယ္..

“ကယ္.. သြားကြာ..” ေဆးလိပ္ဗူးေရာ မီးျခစ္ေရာ ေဆးလိပ္ခြက္ပါ အကုန္လံုး လြင့္ပစ္လိုက္ၿပီဗ်ာ.. ဒီတစ္ခါေတာ႔ က်ေနာ္ တကယ္ျဖတ္ၿပီဗ်ာ အားလံုးကိုလည္း ကတိေပးတယ္.. အေဖနဲ႔အေမကိုလည္း က်ေနာ္ တကယ္ကတိေပးၿပီဗ်ာ လံုးဝ(လံုးဝ) မေသာက္ေတာ႔ဘူးဗ်ာ.. ေဆးလိပ္ေသာက္ခ်င္စိတ္ ျဖစ္လာရင္ က်ေနာ္႔ “စိတ္” ကိုပါ က်ေနာ္ အမိႈက္ပံုးထဲ လြင့္ပစ္ေတာ႔မယ္.. ေနာက္ဘယ္ေတာ႔မွ ေဆးလိပ္မေသာက္ေတာ႔ဘူး..။


(ကိုရင္ေနာ္)

ဓါတ္ပံုေလးကို Photobucket မွာေတြ႕လို႔ ကူးယူတင္ျပထားတာပါ..။

တစ္ခါက ႏိုဝင္ဘာဆီသို႔... (၅)

“ေဝးး ခ်ီးယား(စ္)” က်မ ဘယ္ဖက္ေဘးက လာတဲ့အသံ..။ “ဗုေဒၶါ...” ဒါ... “မိစု” အသံ.. က်မမ်က္လံုးျပဴးသြားတယ္..။ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ စုစု၊ ပိုးပိုး နဲ႔ သူ႔ မိတ္ေဆြ အန္ကယ္ႀကီးတို႔...။ လက္ထဲမွာ ခြက္ေသးေသးေလးေတြ ကိုယ္စီကိုင္ထားၾကတယ္။ ဆိုင္ရဲ႕အဝင္ ဘယ္ဖက္ေဘး ေဒါင့္ေလးမွာ သစ္သားခပ္ၾကမ္းၾကမ္းနဲ႔ ႐ိုက္ထားတဲ့ စားပြဲ႐ွည္တစ္လံုး.. အဲဒီစားပြဲေပၚမွာ ထန္းရည္ျမဴအိုးေလးေတြ တင္ထားတယ္..။ ဧည့္သည္ေတြကို ထန္းရည္အစစ္ ျမည္းၾကည့္ဖို႔ တင္ေပးထားတာ...။ ေရေႏြးၾကမ္းခြက္ေလာက္ မရွိတရွိ စတီးခြက္ေလးေတြကို ထန္းလက္ေတြနဲ႔ ယက္လုပ္ထားတဲ့ လင္ဗန္းေလးေပၚမွာ ေမွာက္ၿပီးစီေပးထားတယ္..။ ေဘးမွာ ထန္းလွ်က္ခဲေလးေတြ ထည့္ထားတဲ့ သစ္သားဇလံုရယ္ ႏွမ္းေလွာ္ေလးေတြ ထည္ထားတဲ့ ပန္းကန္ေလးတစ္ခ်ပ္ လည္းရွိေနတယ္။

စားပြဲေဘးမွာ ဆိုင္က အမ်ိဳးသမီးႀကီးတစ္ေယာက္ ရပ္ေနပါတယ္။ ညာဖက္ေဘးဆံုးျမဴကအခ်ိဳ ဒီဖက္က ႏွစ္ျမဴကအခါး ဆိုၿပီး႐ွင္းျပေနတာေပါ့..။ အန္ကယ္ႀကီးရဲ႕ ဥေရာပသံ ခပ္ေႏွာေႏွာ ဝဲတဲတဲ အဂၤလိပ္စကားကို ကေနဒါမွာ တစ္ႏွစ္ေလာက္ သြားေနဖူးတဲ့ “ပိုးပိုး” က ေခါင္းေတြညိတ္လိုညိတ္ ခါလိုခါနဲ႔ စကားလက္ဆံုၾကလို႔ေပါ့။ “မိပိုး” က “စုစု” ကို ဘာသာေတြျပန္ေပးေနေလရဲ႕..။ သူတို႔ေဘးေရာက္သြားတဲ့ က်မကို သနပ္ခါးဘဲၾကားနဲ႔ “စုစု” က အိမ္႐ွင္လိုလို မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ ခြက္ေလးတစ္ခြက္လွမ္းေပးပါတယ္။ က်မေဘးမွာ ပါလာတဲ့ သူ႔ ကိုလည္း အန္ကယ္ႀကီးက လွမ္းေပးေနတယ္။ ဘီယာနဲ႔ အရက္ဆိုတာကို လံုးဝမႀကိဳက္ေပမဲ့ ဘယ္ႏိုင္ငံမွာမွ မရႏိုင္တဲ့ ထန္းရည္နံ႔ေမႊးေမႊးေလးရဲ႕ ဆြဲေဆာင္မႈေၾကာင့္ “စုစု” လက္ထဲက ခြက္ေလးကို လွမ္းယူလိုက္မိပါတယ္။

အန္ကယ္ႀကီးက သူ႔လက္ထဲကခြက္ကိုေျမႇာက္ရင္း “Everybody ကမ္ပိုင္” ဆိုပါလား..။ ကမ္ပိုင္..!! ဒီစကားကို အရမ္းသြက္တဲ့ “မိစု” ခ်က္ခ်င္း သင္ေပးလိုက္တာဘဲျဖစ္ရမယ္။ ခြက္ေလးကို ကိုင္ထားရင္း ဆိုင္ကအေဒၚႀကီးကို မ်က္လံုးေလး ကလယ္ကလယ္နဲ႔ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူက “အခ်ိဳပါ” လို႔ က်မေမးမဲ့ ေမးခြန္းကို ႀကိဳသိေနသလို ေမးေလးဆပ္ၿပီး ေျဖေပးပါတယ္။ ေဘးမွာရပ္ေနတဲ့ သူ႔ကိုေမာ့ၾကည့္မိေတာ့ က်မကို ၿပံဳးၿပီးၾကည့္ေနတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့လို႔ရႏိုင္မယ္ မထင္တဲ့ ထန္းရည္ျမည္းတဲ့ ေပ်ာ္႐ႊင္ဖြယ္ေန႔ေလးပါဘဲ...။

တိုေတာင္းလြန္းတဲ့ အခ်ိန္အတိုင္းတာတစ္ခု အတြင္းမွာဘဲ ဟန္ေဆာင္ျခင္းကင္းတဲ့ သဘာဝတရားရဲ႕ ေထြးပိုက္ယုယမႈေတြေအာက္မွာ အသံတိတ္ စကားေပါင္းမ်ားစြာကို ဖလွယ္ခဲ့ၾကတယ္ဆိုတာ ႐ွင္ေရာက်မပါ ျငင္းႏိုင္မယ္ မထင္ပါဘူး..။ အၾကည့္ေတြနဲ႔ မ်က္လံုးေတြထဲမွာရွိေနတဲ့ ဘာသာစကားတစ္ခုကို က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုး အလိုလို နားလည္ ေနခဲ့ၾကသလိုဘဲေလ..။
“က်မတို႔ေတာ့ သြားႏွင့္ၿပီေနာ္” လို႔ ႏႈတ္ဆက္ရင္း ပုပၸါးဘက္ကို ဆက္ထြက္ခဲ့ၾကပါတယ္..။

ေတာင္တက္လမ္းေလးေတြကို ေကြ႕ကာဝိုက္ကာနဲ႔တက္ရင္း ပုပၸါးကိုေတာင္ ေရာက္လာခဲ႔ပါၿပီ...။ ဦးေလးျမင့္က ေတာင္ေျခက နတ္ကြန္းေတြေရွ႕မွာ ကားကိုရပ္ေပးပါတယ္။ နတ္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ယံၾုကည္ကိုးကြယ္မႈ အေၾကာင္းကို ဟိုတယ္က မထြက္ခင္ မနက္စာစားရင္း “စုစုနဲ႔ပိုးပိုး” ကို ေျပာျပထားခဲ့ၿပီးသားဆိုေတာ႔ သူတို႔ ေတာ္ေတာ္သိေနၾကၿပီ။ ဦးေလးျမင့္က ပုပၸါးမတက္ခင္ ဝက္သားမစားရဘူးလို႔ မွာထားေတာ႔ ယံုတာမယံုတာ အပထား မနက္စာ စားကတည္းက သူတို႔ကို ေ႐ွာင္ခိုင္းထားရေသးတယ္..။ မ်က္လံုးေလးေတြ ေပကလပ္ေပကလပ္နဲ႔ က်မမွာတမ္းကို သေဘာေတြက်ရင္း နားေထာင္ေပးခဲ့ၾကတာေလ..။ ေမ်ာက္ေလးေတြကို အစာေကၽြးရင္း စကားတေျပာေျပာနဲ႔ က်မတို႔သံုးေယာက္ ေတာင္ေပၚစ တက္ၾကပါတယ္။

စတက္ၿပီး ဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္ အေရာက္မွာ “ဘိုးဘိုးႀကီး” နတ္ကြန္း အႀကီးႀကီးတစ္ခု ရွိပါတယ္။ နတ္ကြန္းထဲမွာထိုင္ရင္း ပန္းဆက္သြားဖို႔ ေခၚေနတဲ့ ဝဖိုင့္ဖိုင့္ နတ္ကေတာ္ အေျခာက္ႀကီး တစ္ေယာက္ရဲ႕ အသံေၾကာင့္ “စုစုနဲ႔ပိုးပိုး” က စိတ္ဝင္တစားနဲ႔ အဲဒီထဲကို ဝင္သြားခဲ႔ပါတယ္...။ က်မနည္းနည္းေတာ့ စိတ္ညစ္သြားတယ္။ က်မလည္း လိုက္ဝင္ရေတာ့မယ္ေလ..။

“မာမီသန္း” လို႔ေခၚတဲ့ နတ္ကေတာ္ႀကီးက အဂၤလိပ္စကားကို အေတာ္ေလး ေျပာႏိုင္တယ္။ ပြဲထိုးသြားဖို႔ “ဆြယ္” တရားေဟာေနတာပါ..။ နားေထာင္အၿပီးမွာေတာ့ “မိစု” က လက္ေလးျဖန္႔ၿပီး “ပိုက္ဆံေပးပါ” တဲ့။ သူတို႔ ပြဲဆက္ခ်င္တယ္ေပါ့... သူတို႔ဆႏၵေလးေတြကို က်မ မတားခ်င္ပါဘူး...။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ဒါဟာ လွ်ဳတမ္းျခင္းတစ္ခုဘဲလို႔ ေဖာ့ေတြးရင္း က်မထုတ္ေပးလိုက္ပါတယ္။

“မာမီသန္း”က ပါးစပ္က ပြစိပြစိေတြ႐ြတ္ရင္း သေျပခက္ေတြ၊ ပန္းခက္ေတြနဲ႔ သူတို႔ေခါင္းေတြကို တျဖန္းျဖန္းနဲ႔ ႐ိုက္လို႔ ဆုေတြေပးေနတယ္..။ ေခါင္းေလးေတြငံု႔ရင္း ၿငိမ္ေနၾကတဲ့ “စုစုနဲ႔ပိုးပိုး” တို႔ ပံုစံေလးေတြကို ခပ္လွမ္းလွမ္းက ၾကည့္ေနမိတဲ့ က်မ... အေတာ္ေလးၿပံဳးခ်င္ေနမိတယ္..။ ပြဲဆက္အၿပီး ေတာင္ေပၚကို ဆက္တက္ခဲ့ပါတယ္။ ေတာင္ေပၚမွာ ဘုရား႐ွိခိုး၊ ႐ႈခင္းေတြၾကည့္နဲ႔ ၾကည္ႏူးေပ်ာ္႐ႊင္စရာ အခ်ိန္ေလးတစ္ခုျဖစ္ခဲ႔တယ္။ ေတာင္ေပၚကျပန္အဆင္း ဦးေလးျမင့္ကားဆီေရာက္ေတာ့ ဆယ့္ႏွစ္နာရီ ထိုးကာနီးေနၿပီ..။ ေန႔လည္စာ ကိုေတာ့ ပုဂံေရာက္မွဘဲ စားၾကမွာဆိုေတာ့ ပုပၸါးကေနျပန္ထြက္ခဲ့ပါတယ္...။

“ဟို လူေလးတို႔ကားေတာင္ ျပန္ႏွင့္တာၾကာေပါ့... သူတို႔က ေတာင္လယ္အထိဘဲ တက္ၾကတယ္ေျပာတယ္” လို႔ ဦးေလးျမင့္က က်မကိုလွမ္းေျပာပါတယ္..။ “ေၾသာ္...” က်မအေတြးထဲကို သူေရာက္လာခဲ့ပါတယ္...။ ဘာရယ္လို႔ မသိတဲ့ ခံစားခ်က္နဲ႔ သူ႔ပံုရိပ္တစ္ခ်ိဳ႕က က်မ အေတြးထဲကို.. ရင္ထဲကို ေငြ႕ေငြ႕ေလး တိုးဝင္လာျပန္တယ္....။ ႐ွင့္အေတြးထဲမွာေရာ က်မမ်ားရွိေနေလမလား...!!

မထင္မွတ္တဲ့ ေတြ႕ဆံုမႈမွာ အရာတစ္ခု ၿငိတြယ္ကပ္ပါလာတတ္တယ္ ဆိုတဲ့ခံစားမႈမ်ိဳး... ဒါဟာက်မဘဝမွာ ပထမဦးဆံုး..။ စာေတြနဲ႔ နပမ္းလံုးရင္း ရင့္က်က္တဲ့ အ႐ြယ္ေလးတစ္ခုကို ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ခ်ိန္အထိ ခုလိုလႈပ္႐ွားမႈမ်ိဳး မ႐ွိခဲ့တာအမွန္ပါ...။ ေသခ်ာေနပါၿပီ.. ႐ွင္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အေတြးေတြက က်မစိတ္ကို လႈပ္႐ွားေစခဲ့ၿပီဆိုတာ...။

“ဒီေန႔ ေန႔လည္စာကို ဟင္းစံုတဲ့ ျမန္မာဆန္ဆန္ ဆိုင္ေလးတစ္ခုမွာ စားခ်င္တယ္”
ဆိုတဲ့ “ပိုးပိုး” စကားေၾကာင့္ အေတြးေတြကိုျဖတ္ရင္း ဦးေလးျမင့္ကို အဲလိုဆိုင္မ်ိဳးကို ပို႔ေပးဖို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ အျပန္လမ္းက ဘယ္ကိုမွ မဝင္ဘဲေမာင္းတာဆိုေတာ့ ပုဂံကိုျပန္ေရာက္တာ အေတာ္ေလးျမန္တယ္။ ဦးေလးျမင့္က “တိုးတိုးဝင္း” ဆိုတဲ့ ျမန္မာထမင္းဆိုင္ေလးမွာ ရပ္ေပးပါတယ္။ ကားေပၚကအဆင္း ဆိုင္ထဲကိုအဝင္... ဆိုင္အဝင္ဝကို မ်က္ႏွာမူၿပီး ထိုင္ေနတဲ့ အန္ကယ္ႀကီးနဲ႔ ေက်ာေပးထားတဲ့ သူ...။

အန္ကယ္ႀကီးက လွမ္းၿပီးႏႈတ္ဆက္ေတာ့ သူက လည္ျပန္ၾကည့္ရင္း အံ့ၾသဝမ္းသာသြားတဲ့ မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ ထရပ္တယ္...
“ဟာ.. ျပန္လာၾကၿပီလား.. ကိုယ္တို႔နဲ႔ တစ္ဝိုင္းထဲ ဝင္စားပါေနာ္”
သူ႔လိုဘဲ အန္ကယ္ႀကီးကလည္း အားလံုးကိုအတူတူစားဖို႔ အတင္းေခၚေနတယ္။ “ပိုးပိုးနဲ႔စုစု” ရဲ႕ တစ္ၿပိဳင္နက္ထဲ ေခါင္းအညိမ့္မွာ သူက ခံုေလးေတြကို ဆြဲထုတ္ေပးရင္း က်မတို႔အတြက္ေနရာ စီစဥ္ေပးပါတယ္..။ ဝမ္းသာၿပီး ေပ်ာ္သြားတဲ့ သူ႔မ်က္ဝန္းထဲက အရိပ္ေတြကို က်မဖတ္ႏိုင္ေနသလိုဘဲ...။ အခ်ိန္တိုတိုေလး အတြင္းမွာ ဘာလုိ႔မ်ား က်မ သူ႔မ်က္ဝန္းထဲက စကားေတြကို ဒီေလာက္ထိ နားလည္မိသြားရတာပါလဲ...!!

ဆက္ရန္...

(ခင္ေလးငယ္)