Posts
ခြဲခြါရျခင္းတစ္ခုမွာ အျပစ္ဆိုတာ ႐ွိခဲ့မယ္ဆိုရင္ ကၽြန္မတစ္ေယာက္ထဲသာ ခံယူခ်င္သူရယ္... လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ ကိုင္တြယ္ခြင့္ မရတဲ့အရာေတြဟာ ကၽြန္မတို႔ေဘးနားမွာ ျမဴခိုးေတြလိုဘဲ တေဝ့ေဝ့နဲ႔ရစ္ဝိုင္းလို႔... တစ္ခါတစ္ခါ မိုးေတြအျဖစ္.. တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ ႐ြက္ဝါေတြေႁခြ “ေလ” ေတြအျဖစ္... ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ေတြ ျဖတ္ေက်ာ္လာၾကတာ ရာသီေတြ ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္“ေျပာင္း”... ႐ြက္ေဟာင္းေတြ ဘယ္လို“ေႂကြ”လို႔ ႐ြက္သစ္ေတြ ဘယ္ႏွစ္႐ြက္“ေဝ”ခဲ့ၿပီလဲ..!! သူ႔ဟာသူ“ေျပာင္း”ေန... “ေႂကြ”ေန... “ေဝ”ေနၾကတာပါ.. ကၽြန္မတို႔ေတြကေတာ့ မေျပာင္းလဲတဲ့ ဒီစိတ္ေတြနဲ႔ဘဲ ခြဲခြါျခင္းကို ရင္ဆိုင္ဖို႔ အခ်ိန္တန္ခဲ့ၿပီေပါ့...!!
ဘဝဆိုတာႀကီးနဲ႔ ယွဥ္ၿပီးကၽြန္မ မေျပာလိုဘူး... ဒါေပမဲ့... ေျပာဖို႔ လိုအပ္ေနမလားဘဲ... ရစ္ေႏွာင္မႈတစ္ခုကို ပ်ိဳးခဲ့တဲ့လက္ေလးေတြ ဘယ္ႏွစ္စံုရွိေနလဲ..!! ေႏြးေထြးတဲ့ ရွင့္လက္ေလးတစ္စံုရယ္... လက္သည္း႐ွည္ ဆူးဆူးေလးေတြနဲ႔ ကၽြန္မလက္ဖဝါးတစ္စံုရယ္ေလ... ေနာ္...!! ျမတ္ႏိုးစြာ ေက်နပ္ခဲ့ၾကတဲ့ ရာသီေတြမွာ ပြင့္ဖူးတဲ့ ပန္းေတြကိုရည္တြက္ဖူးလား... တိတ္တခိုးနဲ႔ ေလွ်ာက္ဖူးတဲ့ လမ္းေတြေပၚမွာ ရြာခ်တဲ့ မိုးစက္ေတြေရာ ဘယ္ႏွစ္စက္လည္းဆိုတာ ရည္တြက္ဖူးၾကလို႔လားကြယ္... ကၽြန္မေတြ႕ထိဖူးတဲ့ ႏွင္းပြင့္ေလးေတြအၾကာင္း ေျပာမိတိုင္း ရွင္. အၿမဲေျပာတတ္တယ္ေနာ္... ကၽြန္မနဲ႔အတူတူ ကိုင္ၾကည့္ခ်င္လိုက္တာလို႔ေလ.... ကၽြန္မကပဲ စီကာပတ္ကုံး အေျပာေကာင္းလို႔လား.. ရွင္ ကပဲ ရွင့္အေတြးနဲ႔ရွင္ ကၽြန္မစကားေတြမွာ ေပ်ာ္ဝင္လြန္ခဲ့တာလားမသိ... ကုန္သြားတဲ့ စကၠန္႔ေတြအမ်ားႀကီးကို ေမ့ထားခဲ့ၾကတာ.... ဟုတ္တယ္ေနာ္...!!
အိပ္မက္မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး.. အိပ္မက္ ဆိုေစဦး လက္ေတြ႕ ဘဝေတြထဲမွာပါကြယ္...။ ကေလးေတြမဟုတ္သလို ခ်စ္ျခင္းေတြနဲ႔ ကခုန္ေနတဲ့ ရင္ခုန္သံေတြမွာ လူႀကီးလည္း မဆန္ခဲ့ၾကဖူးဘူး... တမ္းတစိတ္နဲ႔ ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ခ်ိန္မွာ ရွင္ ကၽြန္မ ၾကည့္ေနရာကိုပဲ ေငးၾကည့္ေနခဲ့ တာပဲမဟုတ္လား.. ႏႈတ္ခမ္းေတြကို ပိတ္လို႔ စကားသံေတြ ဆိတ္ေနၾကမယ္... ကၽြန္မတို႔အနား ေဝ့ကာဝိုက္ေနတဲ့ ေလေျပေတြက သယ္ယူလာတာ ထံုအီလွပေနတဲ့ ခ်စ္ျခင္းရနံ႔ေတြပဲ...။ တင္းသထက္တင္းေအာင္ ေစ့မိတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းႏွစ္လႊာရဲ႕ အသိဟာ သက္ျပင္းနဲ႔ နိဂံုးခ်ဳပ္သြားတယ္... ခ်စ္ျခင္းတစ္စရဲ႕ အဆံုးမွာ ခ်ဳပ္မဲ့ “နိဂံုး” အေၾကာင္းကိုေတာ့ ကၽြန္မတုိ႔ ဘယ္ေတာ့မွ မေဆြးေႏြးၾကဘူးပဲကြယ္... ဟန္ေဆာင္မႈကင္းစြာ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးစြာ ေအးေဆးဟန္ေဆာင္လို႔ ရယ္ေမာခ်လိုက္ ၾတတာေလ... ခ်စ္ျခင္းကိုအေျခခံတဲ့ အမူအယာေတြနဲ႔ တီတီတာတာခၽြဲႏြဲ႕လို႔ အမူပိုပို စိတ္ေတြေကာက္လို႔... ဝန္တိုမႈေတြနဲ႔ မ်က္ေမွာင္ေတြကုတ္ စိတ္ေတြ႐ႈပ္လို႐ႈပ္နဲ႔ေပါ့...!!
ေဝးလြင့္ျခင္းရဲ႕ေနာက္ကြယ္မွာ တမ္းတျခင္းေတြနဲ႔ မြတ္သိပ္ေနသလို... သတိရျခင္းေတြလည္း ရင္မွာဖိေနမွာဘဲေနာ္... ေသခ်ာပါတယ္ ကၽြန္မတို႔ၾကားမွာ လံုးဝ႐ွိဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့တဲ့အရာဟာ... “ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း” ဆိုတာေလးပဲ...။ အႀကိမ္ႀကိမ္ ရယ္ေမာခိုနားဖူးတဲ့ ရင္ခြင္ရဲ႕အေဝးမွာ လူးလွိမ့္ငိုေကၽြးေနမွာက ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ အျပစ္မဲ့တဲ့ ႏွလံုးသားေတြပဲ.. ဟုတ္တယ္..!! “တဖ်စ္ဖ်စ္” နဲ႔ ေျခာက္ကပ္အက္ကြဲလာခ်ိန္မွာ “တစိမ့္စိမ့္” နဲ႔ စို႔တက္လာမဲ့ ေသြးစေလးေတြေၾကာင့္ သူတို႔နာက်ဥ္ေနမွာ တပ္အပ္သိေနတယ္... ဒီအျဖစ္ဟာ ထံုေဆးမရွိဘူး...!! ဒါဟာ.. အစိမ္းသက္သက္...!! တစ္စဆီ... တစ္မွ်င္ျခင္း... တစ္လႊာျခင္း... တစ္ထပ္ျခင္း... ပါးသထက္အပါးခံရမွာ...။ ခြဲခြါျခင္းဟာ ကၽြန္မတို႔ဆီအလာမွာ ဘယ္ေလာက္ပဲ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕ပါေစဦး..... ကၽြန္မတို႔ကေတာ့..... “တစ္စစီ စုတ္ျပတ္ၿပီး ဝုန္းဒိုင္းႀကဲလို႔ မိုးမည္းေတြ႐ြာခ်”... ကၽြန္မထပ္ေျပာပါရေစ.....။
“ခံု႐ံုးတင္ပါ...... တရားခံျဖစ္ ခ်င္ေသးတယ္”
“ဆြဲခ်က္ျပင္းပါေစ.... ညင္သာစြာေခါင္းၿငိမ့္ခ်င္ေသးတယ္”
“ျပစ္ဒဏ္ခ်လိုက္ပါ.... တစ္သက္တစ္ကၽြန္းမွာ ေနေနခ်င္ေသးတယ္”
“ေခါင္းမာခြင့္ျပဳပါ.... တိတ္တဆိတ္ ေၾကကြဲေနခ်င္ပါေသးတယ္”
“ဆြဲခ်က္ျပင္းပါေစ.... ညင္သာစြာေခါင္းၿငိမ့္ခ်င္ေသးတယ္”
“ျပစ္ဒဏ္ခ်လိုက္ပါ.... တစ္သက္တစ္ကၽြန္းမွာ ေနေနခ်င္ေသးတယ္”
“ေခါင္းမာခြင့္ျပဳပါ.... တိတ္တဆိတ္ ေၾကကြဲေနခ်င္ပါေသးတယ္”
ဒီလိုနဲ႔ ေဝးသြားတဲ့အခါ... ခြဲခြါျခင္းတစ္ခုကို ဖန္တီးသူ တရားခံစစ္စစ္ ကၽြန္မ သာလွ်င္ျဖစ္ပါရေစ... ...။
တခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့ ရွင္နားလည္ႏိုင္မွာပါ... ... ... ... ... ... ...။
(ခင္ေလးငယ္)
တခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့ ရွင္နားလည္ႏိုင္မွာပါ... ... ... ... ... ... ...။
(ခင္ေလးငယ္)
