ေကာင္းကင္ဘံုသို႔ ဆုေတာင္း

သူ..... ဘယ္ေရာက္သြားၿပီလဲ..!!
သူ..... ဘယ္လိုေနရာမွာ သီခ်င္းေတြ ဆိုေနမလဲ..!!
သူ..... ဘယ္သူေတြနဲ႔ ရယ္ေမာေပ်ာ္႐ႊင္ေနေလမလဲ..!!
သူ႔..... မိသားစု ေမာင္ႏွမေတြ သူသိပ္ခ်စ္တဲ့ ပရိသတ္ေတြနဲ႔.... ...!!

Michael ေရ.. ႐ွင္ပဲ လြမ္းလြမ္းေဆြးေဆြးနဲ႔ သီဆိုခဲ့ၿပီးကြယ္.. I'll Be There.... တဲ့လား..!!

You and I must make a pact
We must bring salvation back
Where there is love, I'll be there

I'll reach out my hand to you,
I'll have faith in all you do
Just call my name and I'll be there

And oh - I'll be there to comfort you,
Build my world of dreams around you
I'm so glad that I found you
I'll be there with a love that's strong
I'll be your strength, I'll keep holding on
Yes I will, yes I will

Let me fill your heart with joy and laughter
Togetherness, well that's all I'm after
Whenever you need me, I'll be there
I'll be there to protect you
With an unselfish love I respect you
Just call my name and I'll be there

If you should ever find someone new
I know he'd better be good to you
'Cos if he doesn't, I'll be there

Don't you know, baby, yeah yeah
I'll be there, I'll be there, just call my name, I'll be there

(Just look over your shoulders, honey - ooh)

I'll be there, I'll be there, whenever you need me, I'll be there

Don't you know, baby, yeah yeah
I'll be there, I'll be there, just call my name, I'll be there...

အခု... ကၽြန္မတို႔ ျပန္ေမးပါရေစ... ႐ွင္ဘယ္မွာလဲကြယ္...!!

႐ွင့္အႏုပညာကိုခ်စ္တဲ့... ႐ွင့္ကိုခ်စ္တဲ့... ႐ွင္ကသိပ္ခ်စ္တဲ့... တစ္ကမၻာလံုးက ရွင့္ပရိသတ္ ကၽြန္မတို႔ေတြအားလံုး ခ်မ္းေျမ႕တဲ့ ေကာင္းကင္ဘံုမွာပဲ ရွင္ရွိေနမယ္လို႔ ယံုၾကည္ေနပါရေစ...

Michael ေရ...
ကၽြန္မတို႔အားလံုး ႏွေျမာတသ ခ်စ္ျခင္းမ်ားစြာနဲ႔ ဆုေတာင္းရင္း ကိုယ္စီ မ်က္ရည္ေတြ ဝဲေနၾကပါတယ္...။

(ခင္ေလးငယ္)

ကိုရင္ေနာ္ >> Begins << ခင္ေလးငယ္

က်ေနာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ရန္ပြဲကို မေတြ႕တာၾကာေတာ႔ ဒီႏွစ္ေယာက္ ၿငိမ္ခ်မ္းေရး ရေနတယ္လို႔ ထင္ရင္လည္း ထင္ေနၾကမေပါ႔..။ တကယ္ေတာ႔ မေတြ႕ျဖစ္ၾကလို႔ပါ.. ေတြ႔လို႔ကေတာ႔ သတ္ၿပီးသားပဲ..။

အခုေတာ႔ (ကို) ဟန္သစ္ၿငိမ္ Tag တာနဲ႔ ရန္ျဖစ္ခ်ိန္ မ႐ွိပါတဲ႔ ခင္ေလးနဲ႔ က်ေနာ္.. ရန္ျဖစ္ဖို႔ အေၾကာင္းက ဖန္လာၿပီေပါ႔..။ အခုလို ပြဲသြင္းသူ ႐ွိေလေတာ႔ ႏွစ္ေယာက္သား တယ္လီဖုန္း ႀကိဳးဝိုင္းေပၚ တက္ခဲ႔ၾကေတာ႔တယ္..။

“Hello..!! ဟဲ႔.. ခင္ေလး..”>>>><<<<“ဘာတုန္း..”

“ေဟ႔.. နင့္ကို အလာကားေခၚတာ မဟုတ္ဘူး.. ကိစၥ႐ွိလို႔..”
“ဘာ ကိစၥလဲ.. ငါမအားဘူး.. ေနာက္မွ ေျပာ..”

“မအားလို႔ မရဘူး.. ဟိုမွာ ၾဆာဟန္ လာတဂ္ထားျပန္ၿပီ..”
“ဟမ္..!! ဟုတ္လား.. ေအး.. နင္ေရးလိုက္..”

“ဟ ျဖစ္မလားကြ.. ဒါ ႏွစ္ေယာက္လံုးနဲ႔ ဆိုင္တယ္.. ငါတို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုးကို တဂ္ထားတာ..”
“ဘာကို တဂ္တာမို႔လို႔လဲ.. အရင္ သူတဂ္ထားတာ တစ္ခုေတာင္ အေႂကြး မေၾကးေသးဘူးမလား..”

“ေအးး.. အရင္ အေႂကြးက အသာထား ေနာက္မွ အတိုးေပးလိုက္မယ္.. အခုဟာ အရင္ေရးရမယ္..”
“ျမန္ျမန္ေျပာ ငါ အခ်ိန္မရဘူး.. ဘာ Tag တာလဲ..”

“သူ႔ေခါင္းစဥ္က ĦaN … ŦhIt … ИψΣim ... Begins တဲ႔.. ဟ”
“အမ္..!! ဘာရယ္.. ဟန္သစ္ၿငိမ္ ဘီကနီ.. ဟတ္လား.. ဟုတ္ရဲ႕လား ဟဲ႔.. ဟန္သစ္ၿငိမ္ ေရကူးဝတ္စံု..”

“အာ.. အ႐ူးမ.. နားကလည္း ထိုင္းလိုက္တာ.. ဘီဂင္းစ္စ္စ္ ဟဲ႔ Begins.. Bikini မဟုတ္ဘူး... ခက္တာပဲ..”
“ေအာ္.. ဘီဂင္းစ္စ္..”
“နင္က ယံုရတာ မဟုတ္ဘူး.. မ်က္မွန္ အထူႀကီး တတ္ၿပီး မျမင္မကန္းနဲ႔ တလြဲေတြ ဖတ္ေနသလားလို႔.. ေနစမ္း ငါ ဖတ္ၾကည့္ပါဦးမယ္..”

ခင္ေလးတစ္ေယာက္ “ခ်ပ္၊ ခ်ပ္၊ ခ်ပ္၊ ထပ္၊ ထပ္၊ ထပ္၊ ထပ္၊ က်လိ… က်လိ… ကခ်က္ ကခ်က္..” နဲ႔ ကီးဘုတ္ကို ႐ိုက္ၿပီး ၾဆာဟန္ရဲ႕ အိမ္ကို ဝင္ေနတယ္ ထင္ပါတယ္.. (ကိုဟန္သစ္ၿငိမ္ ေရးသလို လိုက္ေရးထားတာ ဟီးးး )

“ေဟ႔ေယာင္ ျမန္ျမန္ဖတ္ ဖုန္းခ ေစ်းႀကီးတယ္..”
“ေအးပါ.. ေနဦး.. ငါက အခ်ိန္ မရပါဘူးဆို.. ဒီ.. ဆရာ႔ ဘေလာ႔က.. စာလံုးေတြက ေဇာက္ထိုးေတြ..”

“အာ.. အဲ႔ဒါ ေဇာက္မထိုးဘူး Unicode 5.1 နဲ႔ ေရးထားတာေလ.. ေဇာ္ဂ်ီဝမ္း ေျပာင္းလိုက္ အေပၚေဒါင့္မွာ ေျပာင္းတဲ႔ဟာ ႐ွိတယ္..”
“ငါသိပါတယ္... လွ်ာမ႐ွည္နဲ႔ ေနဦး ဖတ္အုန္းမယ္..”

ခင္ေလးလည္း ဝ႐ူး.. ဝ႐ူး.. ဝ႐ူး.. နဲ႔ စာေတြ ဖတ္ေနေလရဲ႕

“ေအာ္.. ဘေလာ႔ ဘယ္လို စေရးျဖစ္လာသလဲ.. ဆိုတာကို ေရးခိုင္းတာဟ..”
“ေအ.. ငါလည္း အဲ႔လိုေတာ႔ ထင္သား.. ဒါဆို.. ငါတို႔ဘေလာ႔ ျဖစ္တည္မႈေပါ႔.. ဟဲဟဲ”

“ေအ.. ဟုတ္တယ္.. နင္ေရးလိုက္ေတာ႔.. ငါ ဒိုးရေတာ႔မယ္..”
“ဟ.. ေဟ႔ေယာင္.. မလုပ္နဲ႔.. နင္ေရးလိုက္.. ငါလည္း မအားဘူးဟ.. ဒီမွာ တန္းလန္းႀကီး..”

“မသိဘူး မသိဘူး.. နင္ေရးလိုက္.. ၿပီးရင္ တင္လိုက္..”
“ဟ.. ငါက အခု ဒီမွာ က်ေနာ္လူဆိုး (၇) ေရးလက္စ.. တန္းလန္းႀကီးဟ.. နင္ေရး.. ”

“ငါေျပာၿပီးၿပီ ငါမအားဘူးလို႔ ဒီလကုန္ထိ ငါအားမွာ မဟုတ္ဘူး.. ဒါဘဲ.. ဒါဘဲ.. နင္.. ေရးလိုက္ေတာ႔..”
“ကလုံ” ဆိုၿပီး တယ္လီဖုန္းကို ခ်သြားေလေရာ..

“ေသနာမ..!! ေျပာမၿပီးေသးဘူး ဖုန္းကိုခ်သြားၿပီ.. ေနာက္ဆံုးေတာ႔ ငါ႔ေခါင္းပဲ..”

အဲ႔ဒီလိုပါပဲ ခင္ေလးက အလဲ မထိုးႏိုင္ေတာ႔ အ႐ံႈးေပးၿပီး အႏိုင္နဲ႔ ပိုင္းပိုင္းသြားေရာ.. း)..။
ေနာက္ဆံုေတာ႔ ဒီေကာင္ပဲ ေရးရတာပါပဲ..။ ေျပာျပမယ္.. ဒီလို... ဒီလို....

ဘယ္လိုကေန ဘယ္လို ဘေလာ႔ စေရးျဖစ္တာလဲ ဆိုေတာ႔..!! ဒါက ဒီလိုပါ.. ဘေလာ႔ စေရးတယ္ဆိုတာထက္ လက္တည့္စမ္းတာေပါ႔ဗ်ာ..။ ဘေလာ႔ေတြ ဖတ္ဖတ္ၿပီး သိုင္းတတ္ခ်င္လာတယ္. ဟီးး.. (ေခတ္ကာလကလည္း တြန္းအားေပးေနတဲ႔ အခ်ိန္ေပါ႔) အဲ႔ဒီမွာတင္.. စာေရးခ်င္တဲ႔ စိတ္ေတြ ကလည္း ႏိုးထထိုးဆြလာေတာ႔.. ေရးမယ္ေဟ႔.. ဆိုၿပီး.. ဘယ္လို စလုပ္ရမယ္ဆိုတာကို ႐ွာလိုက္ေဖြလိုက္တာ ဘေလာ႔ဂါ ဘိုးဘိုးႀကီးေတြရဲ႕ ဘေလာ႔ဂါ သိုင္းက်မ္းႀကီးေတြ၊ က်င့္စဥ္ေတြ.. လက္ဝယ္ပိုင္ပိုင္ ရလာပါေလေရာ.. ဒါနဲ႔ ေန႔ မအား ည မနား.. ေလ႔လာဆည္းပူးလိုက္တာ အ႐ိုးၿပိဳင္းၿပိဳင္းထ မ်က္တြင္းေတြ ေဟာက္ပက္က်တဲ႔ အထိပါပဲ..။

စေရးေတာ႔ ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ တစ္ေယာက္တည္း စမ္းေရးေနတာ.. စာတိုေလးေတြ၊ ကဗ်ာတိုေလးေတြ၊ ေပါက္ကရ ဟာသေလးေတြ.. သေရာ္ေတာ္ေတာ္ေလးေတြ.. ေလွ်ာက္ေရးတာေပါ႔..။ ေက်ာင္းတုန္းက ေရးခဲ႔တာေလးေတြကိုလည္း ဘေလာ႔ စာမ်က္ႏွာေပၚ ျပန္တင္တယ္..။ အသိထဲကဆို ဘယ္သူကိုမွေတာ႔ မျပျဖစ္ဘူး..။ တစ္ရက္ ခင္ေလးနဲ႔ ဖုန္းေျပာျဖစ္ေတာ႔ ဘေလာ႔အေၾကာင္း ေျပာျပလိုက္တယ္.. (အဲ႔လို.. အဲ႔လိုပဲ.. ငါေတာ႔ ဘေလာ႔ ေရးေနတယ္ေပါ႔.. ဘာညာ..)..။ က်ေနာ္က သိတာကိုး.. သူလည္း အ႐ူးဆိုတာ.. အဲေလ.. စာ႐ူးဆုိတာ..။ သူလည္း ငယ္ငယ္တုန္းက ေတာင္ေရး ေျမာက္ေရး ကဗ်ာတိုေလးေတြ ေရးေရးေနတာေလ..။ ေက်ာင္းက ကဗ်ာ ၿပိဳင္ပြဲေတြ စာစီစာကံုးၿပိဳင္ပြဲေတြဆို သူထိပ္ဆံုးက အၿမဲပါေပါ႔..။ ၾကက္ကန္းဆန္အိုးတိုး ဆိုသလို ဆုေတြဘာေတြကလည္း ရတတ္ေသးတာ..။ အဲ႔ဒီအခ်ိန္ထဲက က်ေနာ္က သူ႔ကဗ်ာေတြကို လိုက္ဖ်က္ေနက် (သတ္ပံုမွားေတြ လုပ္ေရးၿပီး ဖ်က္တယ္၊ စကားေျပ ျပန္ၿပီး ဟာသလုပ္တယ္.. အဲ႔လို အဲ႔လို..) ေပါ႔..။ အခုလို ဘေလာ႔ ေပၚမွာ ေရးလို႔ ရတယ္ဆိုေတာ႔ သူကလည္း စိတ္ဝင္စားတယ္ေလ..။ ဒါနဲ႔ သူလည္း ေရးမယ္တဲ႔.. (အ႐ွည္ႀကီး ေျပာျပမေနေတာ႔ဘူးေနာ္.. းP..) ဒီလိုနဲ႔ ဒါဆိုၿပီးေရာ.. ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းၿပီး ေရးၾကမယ္ ဆိုၿပီး.. ဘေလာ႔ အသစ္စလုပ္တာ.. (ကိုဟန္သစ္ၿငိမ္ ကို ကိုသကၤာႀကီး က “ကခ်ပ္ ခ်ပ္ ခ်ပ္” နဲ႔ လုပ္ေပးလိုက္သလိုမ်ိဳး) ဘေလာ႔ တစ္ခု လုပ္လိုက္တာ တစ္ရက္ေလာက္ၾကာေတာ႔ http://www.koyinnawkhinlaynge.blogspot.com/ ဆိုၿပီး ဟိုလိုလို ဒီလိုလိုနဲ႔ ဘေလာ႔ တစ္ခု ျဖစ္လာေလေရာ..။

ဘာလို႔ ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္ ဆိုၿပီး နာမည္ႏွစ္ခုကို ဆက္ၿပီး ေပးထားတာလဲ ဆိုေတာ႔..!! ဒါက ဒီလို႐ွိပါတယ္.. ဒါကလည္း ေတာ္ေတာ္ကို ရန္ျဖစ္ၿပီးမွ ျဖစ္လာတဲ႔ နာမည္ပါ.. သိခ်င္ရင္ ဒီမွာ အလကား ဖတ္.. း)..။

ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါးစာအတိုအစေလးမ်ား ဆိုတာကေတာ႔ အနက္ဖြင့္လိုက္ရင္.. ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါး တိုတိုတုတ္တုတ္ စာတိုေလးေတြလို႔ အဓိပၸါယ္ ရမယ္ထင္ပါတယ္.. (ဟီးးး ႐ွင္းေနတာကို ထပ္႐ွင္းေနေသးတယ္..) ဆီမပါ၊ ဆားမပါ.. “ေပါ႔တီးေပါ႔႐ြတ္” လို႔ ယူဆမယ္ဆိုရင္လည္း ရပါတယ္ေလ..။ အခုသာ ေရးလိုက္ရင္ စာဖတ္သူ စိတ္ညစ္ေလာက္ေအာင္ ႐ွည္လ်ားတဲ႔ ပိုစ္႔ေတြ ေရးျဖစ္ေနေပမယ္႔.. စစခ်င္းေရးတဲ႔ ပထမဆံုး ပိုစ္႔ဆိုရင္ တိုတိုေလးရယ္.. ဘယ္ေလာက္ေတာင္ တိုသလဲဆို ရင္ (၃) လိုင္းပဲ ႐ွိတယ္..းP ေခါင္းစဥ္က “ေ႐ွ႕သို႔တိုးရန္” တဲ႔..။ က်ေနာ္ ေရးတာပါ..။ ေကာ္မန္႔ကေတာ႔ အားရစရာပါပဲ တစ္ခုတဲ႔.. ဟီးးး..။ ေပးတာကလည္း တျခားလူမဟုတ္ပါဘူး.. ဟို မေကာင္းဆိုဝါးမ ခင္ေလးငယ္..။ အဲ႔ဒီ ပထမဆံုး ပိုစ္႔မွာကိုက သူရန္လာစတယ္ဆိုတာ ထင္႐ွားပါတယ္..။ ပရိတ္သတ္ႀကီး မယံုရင္ ဒီမွာ ဖတ္ၾကည့္ၾကပါကုန္..။

အဲဒီလိုနဲ႔.. က်ေနာ္တို႔ ေျဖးေျဖးမွန္မွန္ပဲ နားနားၿပီး ခ်ီတက္ၾကတာပါ..။ သူအားရင္ သူေရးတယ္.. က်ေနာ္ အားရင္ က်ေနာ္ ေရးတယ္..။ ဘေလာ႔နဲ႔ ပတ္သက္တဲ႔ ျပႆနာေတြ၊ အခက္အခဲေတြကေတာ႔ အမ်ိဳးမ်ိဳးပါပဲ... ထူးထူးျခားျခား ရန္ျဖစ္ခဲ႔ရတာ တစ္ခု ႐ွိေသးတယ္.. သူဘယ္ေလာက္ စိတ္ပုပ္လဲဆိုတာ မေျပာေတာ႔ဘူး.. သိရေအာင္လို႔ ဒီမွာ သာဖတ္ၾကည့္ၾကပါ..။

အဲ႔ဒီလို စာေရး ေကာင္းေနတုန္း.. “တူး..တူး..တူးးးတူးးး” ဆိုၿပီး ဖုန္း ျမည္လာလို႔ ကိုင္လိုက္ေတာ႔ ခင္ေလးငယ္ ျဖစ္ေနတယ္..

“HELLO..!!”
“ဟဲ႔.. ေသနာ.. ငါနင္ေရးေနတာေတြ Draft ကေန ဝင္ ဖတ္ၿပီးၿပီ.. နင့္ဟာက Tag ပိုစ္႔ ေရးေနတာလား ငါ႔ မေကာင္းေၾကာင္း ေရးေနတာလား.. ဟမ္..”

“အမယ္.. အမယ္.. ငါ႔ကိုမ်ား ရန္လာေထာင္ေန.. နင့္ကို ေျပာသားပဲ နင္ေရးးးးး..လို႔.. ငါေရးရင္ေတာ႔ ငါေရးခ်င္သလို ေရးမွာပဲ.. ငါေရးေနတာ အျဖစ္မွန္ေတြ..”
“မသိဘူး.. အဲ႔လို မေရးနဲ႔.. ႐ိုး႐ိုးပဲေရး..”

“ဟ.. နင့္ဟာက ဘာတုန္းဟ.. နင္ေရးဆိုေတာ႔လည္း မေရးဘူး.. ငါေရးေနေတာ႔လည္း ဆရာ လာလုပ္တယ္.. မသိဘူး.. ဘာမွ လာမေျပာနဲ႔.. ငါအခု ဒီပိုစ္႔ကို တင္မွာ..”
“ကလံု”.. ဆိုၿပီး ဖုန္းကိုခ်ပလိုက္တယ္.. (ဟဲဟဲ.. ဘာရမလဲ ကလဲ႔စားေခ်တာေလ..း)

(ဘယ္နားေရာက္သြားပါလိမ္႔...!! ေအာ္..) အဲ႔ဒီလိုနဲ႔ အ႐ွိန္ေလးရလာေတာ႔ ဘေလာ႔မိတ္ေဆြေတြလည္း မ်ားလာပါတယ္..။ ေနာက္ေတာ႔ စာဖတ္သူေတြပါ ႐ွိလာပါတယ္..။ အင္းးး.. မ်ားလာဆို ဘေလာ႔႐ြာထဲမွာ မတည့္အတူ ေရးေနၾကတဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ရန္ပြဲကို လာလာအားေပးၾကတာကိုး..။ အဲ႔ဒီလို စာလာဖတ္တဲ႔ စာဖတ္သူေတြထဲမွာ “ကေလးေလး” ဆိုတဲ႔ နာမည္နဲ႔ ဆီပံုးမွာ စာေတြ လာလာေရး.. စာေတြ အၿမဲလာလာဖတ္တဲ႔ ခ်စ္ခင္စရာ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္နဲ႔ ခင္သြားၾကတယ္..။ သူ႔အေၾကာင္းေလးေတြ သိခြင့္ရလာေတာ႔ ဂ႐ုဏာသက္မိၾကတယ္.. ပိုပိုၿပီး ေမတၱာထားမိၾကတယ္..။

(အတိုခ်ံဳ႕ပဲ ေျပာေတာ႔မယ္..) အဲ႔ဒါနဲ႔ ခင္ေလးငယ္ က ကေလးေလး ကို အရမ္း ခ်စ္သြားၿပီး ဘေလာ႔ေပၚမွာ ပိုစ္႔ တစ္ခုေရးၿပီး ေမြးစားလိုက္ေရာ..။ ဆိုေတာ႔.. ကေလးေလး က သူ႔သမီး ျဖစ္သြားပါေလေရာ.. (အဲ႔ဒီ ေမြးစားတဲ႔ပိုစ္႔ လင့္ မေပးေတာ႔ဘူး.. လင့္ေတြ မ်ားေနၿပီ.. းP)..။ အဲ႔ဒါနဲ႔ က်ေနာ္မ်ိဳးကလည္း ဒင္းနဲ႔ ငယ္ထဲက ေမာင္ႏွမေတြလို ဆိုေတာ႔ ကေလးေလး က ေအာ္တိုမစ္တစ္ က်ေနာ္႔ တူမ ျဖစ္ေရာေပါ႔..။ က်ေနာ္ကလည္း က်ေနာ္႔ တူမေလးကို ခ်စ္ပါတယ္..။ ဒီေတာ႔ က်ေနာ္တို႔ ဘေလာ႔က ကိုရင္ေနာ္၊ ခင္ေလးငယ္၊ ကေလးေလး ဆိုၿပီး သံုးေယာက္ ျဖစ္သြားေလေရာ..။

ကယ္... ၿပီးပါၿပီ..။

ၾဆာဟန္ေရ.. Tag တဲ႔ အတြက္ေက်းဇူးဗ်ာ.. က်ေနာ္တို႔ သံုးေယာက္ အေၾကာင္းပါ ေရာၿပီး ႐ွင္းလိုက္ၿပီ.. းP..။

Tag တို႔ရဲ႕ ထံုးစံ အတိုင္း တဂ္ဆင့္ေလးေတာ႔ ကမ္းဦးမွပါေလ.. အမ်ားႀကီးေတာ့ မကမ္းေတာ႔ဘူးေနာ္.. မအားၾကမွာ အားနားလို႔ပါ.. ခ်စ္စြာေသာ အမ်ိဳးေတြအမ်ားႀကီးထဲက သံုးေယာက္ကိုပဲကမ္းမယ္..

သားငယ္ေလး Craton

တူေတာ္ေမာင္ ဖိုးစိန္

တူမေတာ္ မက္မက္..


အားလံုးအားလံုးကို..
ခင္မင္ေလးစားခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္

ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္

အမိႈက္ထဲမွစိတ္ဓါတ္မ်ား

(((((အမႈိက္.. အမိႈက္..)))))
(((((အမႈိက္.. အမိႈက္..)))))

ေနပူက်ဲက်ဲမွာ အမိႈက္လွည္းႀကီးကို တြန္းရင္း တစ္လမ္းဝင္ တစ္လမ္းထြက္ အမိႈက္လိုက္ေကာက္ေနတဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္ အတြက္ေတာ႔ ေနမင္းႀကီး ပူေလာင္တယ္ ဆိုတာထက္ လူလံုးမလွပတဲ႔ ဘဝရဲ႕ ပူေလာင္မႈက အရာရာကို ရင္ဆိုင္ဖို႔ က်င့္သားရခဲ႔ၿပီးသားပဲေလ..။

နားထဲမွာေတာ႔ ေဖေဖ မဆံုးခင္ ေျပာသြားတဲ႔ ဆံုးမ စကားေလးကို ၾကားေနမိေသးတယ္..
“သားေရ ေဖေဖတို႔က အမိႈက္ေကာက္တဲ႔ သူေတြဆိုေတာ႔ လူေတြက မသတီၾကဘူး.. အက်ိဳးေပး မေကာင္းခဲ႔လို႔ ႏွိမ္႔က်တဲ႔ ဘဝ ေရာက္ေနေပမယ္႔ စိတ္ဓါတ္ကို အၿမဲ ျမင့္ျမင့္ထားပါ.. ဘယ္ေလာက္ပဲ ဆင္းရဲႏုံခ်ာေနပါေစ.. သူမ်ားပစၥည္း မခိုးနဲ႔.. မတရားတာ မလုပ္နဲ႔.. ႐ိုးသားျဖဴစင္တဲ႔ စိတ္ဓါတ္နဲ႔ ဘဝကို ရဲရဲ ရင္ဆိုင္ပါ..” တဲ႔

က်ေနာ္ နဖူးေပၚက ေခၽြးေတြကို လက္တစ္ဖက္နဲ႔ သုတ္ရင္း.. အေတြးစကို ျဖတ္ကာ အမိႈက္လွည္းႀကီးကို ဂ႐ုတစိုက္ တြန္းလာခဲ႔တယ္..။ က်ေနာ္႔ ပုဆိုးစေလးကို ဆြဲကိုင္ရင္း လိုက္လာတဲ႔ ညီမေလးကလည္း သူ႔အသံေလးနဲ႔ အမႈိက္.. အမိႈက္..!! လို႔ ေအာ္ေပး႐ွာပါတယ္..။

ညီမေလးက အခုမွ (၆) ႏွစ္ ႐ွိေသးတာ..။ တကယ္ဆို က်ေနာ္တို႔ ေမာင္ႏွမက ေက်ာင္းေနရမယ္႔ အ႐ြယ္ေတြေပါ႔..။ က်ေနာ္သာ ေက်ာင္းေနခဲ႔ရရင္ အခုဆို ႐ွစ္တန္း၊ ကိုးတန္း ေလာက္ေတာ႔ ေရာက္ေနေလာက္ၿပီ..။ ဘဝေပးကံက ေက်ာင္းဆိုတာ ဘာမွန္းမသိေလာက္ေအာင္ ဆိုး႐ြားခဲ႔ေတာ႔ ဒီဘဝ ဒီလိုသာ ျဖတ္သန္းရေတာ႔မွာ..။

က်ေနာ္ စိတ္ဓါတ္မက်ပါဘူး.. အမိႈက္ေကာက္လို႔ ရတဲ႔ ေငြေလးနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ေမာင္ႏွမ ထမင္းစားတယ္..။ ေစတနာေကာင္းတဲ႔ အိမ္ေတြက က်ေနာ္တို႔ကို အဝတ္အစား အေဟာင္းေတြ ေပးၾကတယ္..။ ေနစရာကေတာ႔ အမိုးအကာ ႐ွိတဲ႔ တစ္ေနရာရာဆိုရင္ ေနလို႔ ျဖစ္ေနတာပါပဲေလ..။

“အမိႈက္..!!!!..”
အမိႈက္လို႔ ေအာ္ေခၚသံၾကားလို႔ က်ေနာ္ ဝမ္းသာအားရ ေမာ႔ၾကည့္လိုက္ေတာ႔ ဟိုး.. ေျခာက္လႊာကေန လက္ယပ္ ေခၚေနတဲ႔ အန္တီႀကီး တစ္ေယာက္..။

က်ေနာ္ ညီမေလးကို အမႈိက္လွည္းနားမွာ ေစာင့္ခိုင္းၿပီး ေလွခါးထစ္ေတြ အတိုင္း ေျပးတက္ခဲ႔လိုက္တယ္..။ ဒီအမိႈက္ဖိုးေလးရရင္ ညီမေလးကို ေကာက္ညႇင္းေပါင္းနဲ႔ အေၾကာ္ဝယ္ေကၽြးရမယ္ေလ..။

အခန္းတံခါး ခပ္ဟဟေလး ပြင့္လာတယ္.. ၿပီးေတာ႔ ျဖဴျဖဴဝဝ အန္တီႀကီး တစ္ေယာက္ ထြက္လာၿပီး အမိႈက္ေတြ ထည့္ထားတဲ႔ သံပံုးႀကီး တစ္ပံုး ထုတ္ေပးတယ္..။
“ေရာ႔.. ေကာင္ေလး အမိႈက္ယူၿပီးရင္ အမိႈက္ပံုး ျပန္လာေပး..”

က်ေနာ္လည္း အမိႈက္ပံုးႀကီးကို ဝမ္းသာအားရ မၿပီး ေလွခါးထစ္ေတြ အတိုင္း ျပန္ဆင္းခဲ႔တယ္..
အမိႈက္ေတြ မက်ေအာင္လည္း ဂ႐ုစိုက္ရေသးတယ္ေလ..။

ညီမေလးကေတာ႔ အမိႈက္လွည္းႀကီးေဘးမွာ ေျမႀကီးေတြကို ဒုတ္နဲ႔ ျခစ္ၿပီး ေဆာ႔ေနေလရဲ႕..
က်ေနာ္လည္း သံပံုးထဲက အမိႈက္ေတြကို အမိႈက္လွည္းႀကီးေပၚ ပစ္ၿပီး သံပံုးလြတ္ႀကီးနဲ႔ ျပန္ေျပးတက္ရတာေပါ႔ ..
အဲ႔ဒီ ေျခာက္လႊာဆီကို..။

အေပၚထပ္ အခန္းဝကုိ ျပန္ေရာက္ေတာ႔..
“ဘယ္ေလာက္ ေပးရမလဲ..”

“အန္တီ ေစတနာ႐ွိသေလာက္ ေပးပါခင္ဗ်ာ..”
“ေရာ႔.. ငါးဆယ္ ယူလိုက္..”

အန္တီႀကီး ထုတ္ေပးတဲ႔ ႏွစ္ရာတန္ေလးကို လက္တဖက္က ကိုင္ၿပီး က်ေနာ္ ေခါင္း ကုတ္လိုက္တယ္..
က်ေနာ္႔မွာ ႐ွိတာက ငါးဆယ္တန္ တစ္႐ြက္ပဲ ႐ွိတာေလ.. က်ေနာ္ ဘယ္လို အမ္းရမလဲ..။

က်ေနာ္ ငါးဆယ္တန္ ႏြမ္းဖတ္ဖတ္ေလးကို ထုတ္ၿပီး..
“က်ေနာ္႔မွာ ငါးဆယ္ပဲ ႐ွိတာ.. ျပန္အမ္းဖို႔ မ႐ွိဘူး ခင္ဗ်.. အန္တီ အႏုတ္ မ႐ွိဘူးလား..”
“ဟဲ႔.. အဲဒါဆို ဘယ္လို လုပ္မွာလဲ.. ငါ႔မွာ အႏုတ္မ႐ွိဘူး..”

“ဒါဆို က်ေနာ္ လမ္းထိပ္က ကြမ္းယာဆိုင္မွာ အႏုတ္သြားလဲ လိုက္မယ္..”
“ဘယ္ျဖစ္မလဲ.. နင္ ျပန္မလာရင္ ဘယ္လို လုပ္မလဲ.. နင္တို႔လို အမိႈက္ေကာက္သမားေတြက ဒီလိုေတြႀကီးပဲ..”

“ဟာ.. က်ေနာ္ အဲ႔လို မလုပ္ပါဘူး.. က်ေနာ္ ျပန္လာ အမ္းမွာပါ..”
“အို.. ေတာ္ၿပီး ႐ႈပ္႐ႈပ္႐ွက္႐ွက္.. ေန.. ေနေတာ႔.. အမ္းဖို႔ မ႐ွိရင္ မပစ္ေတာ႔ဘူး.. အမိႈက္ေတြ သြားျပန္ယူေပး..”
“ဗ်ာ..!!..”
က်ေနာ္ အံ႔ၾသသြားတယ္..။ စိတ္ထဲမွာလည္း က်င္ကနဲ ျဖစ္သြားတယ္..။

က်ေနာ္ ဘာမွ မေျပာေတာ႔ပါဘူး.. ႏွစ္ရာတန္ေလးကုိ သူ႔လက္ထဲ ျပန္ထည့္ၿပီး လည့္ထြက္ခဲ႔လိုက္တယ္..။

လွည္းထဲက သူ႔အမိႈက္ေတြကို ၾကည့္လိုက္ေတာ႔ ဘီယာဘူးခြံေတြ.. ႏိုင္ငံျခားျဖစ္ တန္ဖိုးႀကီး အစားအစာေတြရဲ႕ ဗူးခြံေတြ..။ ညီမေလးက ေတာ္ေတာ္ ဗိုက္ဆာေနၿပီ ထင္ပါတယ္.. အဲ႔ဒီ ဗူးခြံေတြထဲက ၾကက္ေပါင္ေၾကာ္ပံု ပါတဲ႔ ဂတ္ထူဗူးခြံႀကီးကို ကိုင္ၿပီး ၾကည့္လို႔..။

က်ေနာ္ စိတ္မေကာင္းေတာ႔ ျဖစ္မိတယ္.. ဒါေပမဲ႔ က်ေနာ္ ဝမ္းမနည္းပါဘူး..။ ဒါဟာ က်ေနာ္တို႔ ရင္ဆိုင္ ႀကံဳေတြ႕ေနက် ခါးသက္သက္ ဘဝပါ..။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက က်ေနာ္တို႔ကို မသတီၾကဘူး..။ ႏွိမ္႔က်ေနတဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ဘဝကို ဘယ္သူမွ ကိုယ္ခ်င္း မစာႏိုင္ၾကဘူး..။ လက္တြဲေဖးကူမယ္႔သူ ဆိုတာလည္း ႐ွားပါးလြန္းလွပါတယ္..။ စိတ္ဓါတ္ျဖဴစင္ၿပီး ေမတၱာထားတတ္ၾကသူေတြလည္း ႐ွိေတာ႔ ႐ွိပါတယ္..။ လူနည္းစုေပါ႔..။

က်ေနာ္တို႔ အမိႈက္ေကာက္သမားဆိုတာ သူတပါးပတ္ဝန္းက်င္ သန္႔႐ွင္းဖို႔အတြက္ ကိုယ္ကိုတိုင္ အညစ္ေပခံၿပီး ကူညီေနၾကတဲ႔ သူေတြပါ..။ လူေတြက အမိႈက္ ဆိုတာနဲ႔တင္ လက္နဲ႔ ျပန္ကိုင္ဖို႔ေတာင္ ႐ြံ႐ွာ တတ္ၾကပါတယ္..။ ဒီလို သူမ်ား ႐ြံ႐ွာတဲ႔ အလုပ္ကို က်ေနာ္တို႔ကေတာ႔ ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး လုပ္ေနရတာပါ..။
ဒါဟာ.. ဘဝေပးကုသိုလ္ကံလို႔ ေျပာမလား..! ေခတ္ကာလေၾကာင့္လို႔ ေျပာမလား..!

ဒီအမိႈက္ေတြထဲမွာ က်ေနာ္တို႔ ထမင္းအိုး ႐ွိတယ္..

ဒီအမိႈက္ေတြထဲမွာ က်ေနာ္တို႔ ႐ိုးသားမႈ ႐ွိတယ္..

ဒီအမိႈက္ေတြထဲမွာ က်ေနာ္တို႔ ဘဝ ႐ွိတယ္..

ဒီအမိႈက္ေတြထဲမွာ က်ေနာ္တို႔ အနာဂတ္ ႐ွိတယ္..

ဒီအမိႈက္ေတြထဲမွာ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ျဖဴစင္သန္႔႐ွင္းတဲ႔ စိတ္ဓါတ္ေတြ ႐ွိတယ္..

အဲ႔ဒီလိုပဲ ဒီအမိႈက္ေတြထဲမွာ ကိုယ္ခ်င္းစာတရား မ႐ွိသူေတြရဲ႕ ပုပ္ပြေနတဲ႔ စိတ္ဓါတ္ေတြ ႐ွိတယ္..

က်ေနာ္ သက္ျပင္း ေလးေလးႀကီး ခ်ကာ အမိႈက္လွည္းႀကီးကို တြန္းၿပီး ထြက္လာခဲ႔လိုက္ေတာ႔တယ္..
ညီမေလးကေတာ႔ ပါးစပ္က အက်င့္ ပါေနတဲ႔ ေအာ္ေနက် အတိုင္း..

(((((အမႈိက္.. အမိႈက္..)))))
(((((အမႈိက္.. အမိႈက္..))))) တဲ႔ေလ..။

(ကိုရင္ေနာ္)


မွတ္ခ်က္။ ။ ဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးက အမိႈက္ေကာက္သမားေလး တစ္ေယာက္ တကယ္ ႀကံဳေတြ႕ခဲ႔ရတဲ႔ ျဖစ္ရပ္မွန္ အျဖစ္အပ်က္ေလး တစ္ခုပါ..။ “လဲေနသူ ထူေပးပါ.. အားငယ္သူ အားေပးပါ..” တဲ႔.. ငယ္ငယ္က သင္ခဲ႔ရပါတယ္..။ အခုေခတ္မွာေတာ႔ “လဲေနသူ ေက်ာ္သြားပါ.. အားငယ္သူ ဖိႏွိပ္ပါ..” ဆိုတာမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ေနၿပီ..။ လူသားခ်င္း စာနာေထာက္ထားၾကဖို႔ေတာ႔ လိုေနၿပီ..။ သာမန္လူတစ္ေယာက္ အတြက္ ေငြႏွစ္ရာဟာ ဘာမွ သံုးမျဖစ္ေတာ႔ေပမယ္႔ ဒီပိုစ္႔ထဲက ေမာင္ႏွမအတြက္ေတာ႔ ထမင္းတစ္နပ္စာ ေကာင္းေကာင္းရပါတယ္..။ လူသားတိုင္း တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦး အျပန္အလွန္ ေမတၱာထားႏိုင္ၾကပါေစ..။

က်ေနာ္လူဆိုး (၆)

“သားေရ..”
“ဟုတ္.. ေမ႔..”
ဖတ္လက္စ ဝတၳဳစာအုပ္ကို ေခါင္းအံုးေအာက္ ထိုးထည့္ၿပီး အတည္ေပါက္နဲ႔ ေက်ာင္းစာအုပ္ကို ေကာက္ကိုင္ ထားလိုက္တယ္..

“ေခါင္းအံုးေအာက္ ဘာထည့္လိုက္တာလဲ.. ေမေမ ေတြ႔လိုက္ပါတယ္..”
“မဟုတ္ဘူး.. ေမ႔..”
ေမေမက ေျပာေျပာဆိုဆို ေခါင္းအံုးကို ဆြဲလွန္လိုက္ေတာ႔ ထြက္လာတာက ဆားပုလင္းႏွင္းေမာင္ႏွင့္ ပိတုန္းသံုးေကာင္..

“ေဒါက္” ကနဲ ေနေအာင္ ေခါက္လိုက္တဲ႔ ေမေမ႔ လက္သံနဲ႔အတူ..
“ေစာေစာစီးစီး စာေတာ႔ မက်က္ဘူး.. ဝတၳဳဖတ္ေန.. စိတ္ညစ္တယ္.. နင့္ကို ေမေမ သိပ္ စိတ္ညစ္တယ္..”
“ေမ႔ကလည္း သားက စံုေထာက္ႀကီး လုပ္မွာ မို႔လို႔ ဒီစာအုပ္ေတြ ေလ႔လာေနတာ..”

“ငါ ထပ္ေခါက္လိုက္လို႔ နာအုန္းမယ္.. စံုေထာက္ ေတာ႔ ျဖစ္မျဖစ္ မသိဘူး. လူဆိုးဗိုလ္ျဖစ္မွာေတာ႔ ေသခ်ာတယ္.. ဒီေလာက္ ေျပာမရ ဆိုမရ ဆိုးေနတာ.. ကယ္.. ကယ္.. ထထ ေရခ်ိဳးေတာ႔ ေက်ာင္းခ်ိန္ နီးေနၿပီ..”
“ဟုတ္.. ဟုတ္..ေမ႔..”
ေမေမလည္း ထြက္သြားေရာ.. စားပြဲေပၚက ေဘာပင္ကို ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားမွာေတ႔ၿပီး.. ေရခဲေတာင္စီးကရက္ ဖြာေနတဲ႔ ဆားပုလင္းႏွင္းေမာင္ ဂိုက္ဖမ္းလိုက္တယ္..။

ဆားပုလင္းႏွင္းေမာင္ စံုေထာက္ ဝတၳဳေတြဆိုရင္ က်ေနာ္က အရမ္း ႀကိဳက္တာေလ..။ အထူးသျဖင့္ လူသတ္မႈေတြ လိုက္တဲ႔အခါ ေရခဲေတာင္ စီးကရက္ကို ဖြာေနတဲ႔ သူ႔ပံုကို စိတ္ကူးထဲမွာ ျမင္ေယာင္ၿပီး အရမ္း အားက်တာ..။ တကယ္ေတာ႔ စံုေထာက္ ဝတၳဳေတြ ဖတ္ ဖတ္ၿပီး ႐ူးေနတာေပါ႔..။

..................................... (၂) .....................................

“ဒီမယ္ မခင္ေလး.. က်ဳပ္ဒီအမႈနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ခင္ဗ်ားကို သိပ္မသကၤာဘူး.. က်ဳပ္ ခင္ဗ်ားကို စစ္ေဆးရလိမ္႔မယ္..”
“ဟမ္.. အ႐ူး.. ဘာလာေၾကာင္တာလဲ..”

“ဟီးးး.. ငါ ညက ဆားပုလင္းႏွင္းေမာင္ ဝတၳဳဖတ္လာတာဟ.. သလား.. အရမ္းေကာင္းတယ္.. နင့္ကို ငါေျပာျပအံုးမယ္..”
“ေတာ္.. ေတာ္.. ငါမသိခ်င္ဘူး.. နင့္ဟာနင္ ဖတ္.. နင့္ဟာနင္ ႐ူး.. ကယ္.. သြားေတာ႔ ေက်ာင္းတက္ေတာ႔မယ္..”

ခင္ေလးမ်က္ႏွာကို လက္ညိႇဳးနဲ႔ ခ်ိန္ “ဒိုင္းေညႇာင့္..” ဆိုၿပီး ေသနတ္ပစ္သလို လုပ္ရင္း က်ေနာ္တို႔ အတန္းဘက္ကို ျပန္ခဲ႔လိုက္တယ္..။ ခင္ေလးကေတာ႔ ပိက်ိပိက်ိ နဲ႔ ဘာေတြ ေျပာၿပီး က်န္ခဲ႔တယ္ မသိ..။

အတန္းထဲမွာေတာ႔ ထံုးစံအတိုင္း စာကို စိတ္မဝင္စားပါဘူး..။ သန္းဝင္းတို႔ကို ဆားပုလင္းႏွင္းေမာင္ ဝတၳဳအေၾကာင္းေတြ ေျပာျပေနတာ..။ သူတို႔ေတြကလည္း သိပ္ေတာ႔ စိတ္မဝင္စားၾက႐ွာပါဘူး က်ေနာ္႔နားမွာ ဝိုင္းလို႔..။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ တစ္ေန႔ ကုန္တာပါပဲ..။

ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္က ဆရာ မအားလို႔ထင္ပါတယ္.. အတန္း မဝင္ဘူး..။ ဘယ္ရမလဲ က်ေနာ္တို႔က ေပ်ာ္တာေပါ႔..။ လြတ္လပ္ေရး ရတာပဲေလ..။ စကားေတြ ေျပာလိုက္ၾက.. တဟားဟား ရယ္လိုက္ၾကနဲ႔..။ ေသာင္းက်န္းလို႔ ဝေတာ႔ သန္းဝင္းနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္သား အိမ္သာဖက္ ထြက္ခဲ႔ၾကတယ္..။

အိမ္သာက ေက်ာင္းရဲ႕ အေနာက္ဖက္ စြန္းစြန္းမွာ..။ အိမ္သာနားမွာေတာ႔ ဆယ္တန္းက အစ္ကိုႀကီးေတြလည္း ႐ွိတယ္..။ အိမ္သာ အေနာက္မွာ အေငြ႕တေထာင္းေထာင္းနဲ႔ သူတို႔ေတြက ေဆးလိပ္ခိုးေသာက္ေနၾကတာေလ..။ အဲ႔ဒီထဲက အစ္ကို တစ္ေယာက္က လွမ္းေျပာတယ္..

“ေဟ႔ေယာင္ေတြ မင္းတို႔ သြားမတိုင္နဲ႔ေနာ္..” တဲ႔
“ဟာ... ဘရားသားကလည္း မတိုင္ပါဘူးဗ်..” လို႔ ေျပာရင္း သူ႔လက္ထဲက စီးကရက္ကို ၾကည့္မိတယ္.. ၿပီးေတာ႔ ဆားပုလင္းႏွင္းေမာင္ ရဲ႕ ေရခဲေတာင္ စီးကရက္ ေသာက္ပံုကိုလည္း ျမင္ေယာင္လာတယ္..။ စိတ္ထဲကလည္း ေသာက္ၾကည့္ခ်င္စိတ္ေတြ တဖြားဖြား ..။

“ဘရာသား စီးကရက္ေသာက္တာ ဘာအရသာ ႐ွိလို႔လဲဗ်..”
“ဟ.. ႐ွိတာေပါ႔ကြ.. စီးကရက္ကို ေဟာ႔လို ႐ွဴၿပီး အေငြ႔ကို ေဟာ႔လို ေလထဲကို မႈတ္ထုတ္လိုက္ရတာကိုက အရသာကြ.. မယံုရင္ ေသာက္ၾကည့္.. ေရာ႔..”
အဲ႔ဒီ အစ္ကိုက ေျပာလည္း ေျပာ ေသာက္လည္း ေသာက္ျပ.. ၿပီးေတာ႔ ေသာက္ၾကည့္ဖို႔ပါ.. ကမ္းေပးလာေလေရာ..

က်ေနာ္ တြန္႔ေတာ႔ တြန္႔သြားတယ္..။ ေဆးလိပ္ဆိုတာ တစ္ခါမွ ေသာက္ဖူးတာ မဟုတ္..။ ဒါေပမဲ႔ စိတ္ထဲကကို ေသာက္ၾကည့္ခ်င္ေနတာ ဆိုေတာ႔.. ခ်က္ခ်င္းပဲ.. ယူၿပီး ေသာက္ၾကည့္လိုက္တယ္..
“အဟြတ္.. အဟြတ္.. အဟြတ္..”
ေဆးလိပ္ေငြ႕ေတြ ရင္ထဲ အလံုးလိုက္ဝင္သြားေတာ႔ မြန္းၾကပ္ၿပီး ေခ်ာင္းဆိုးပါေလေရာ..
“မင္းကလည္း.. ေျဖးေျဖးခ်င္း ႐ွိဳက္ေလကြာ.. အရမ္း႐ွိဳက္ရင္ အဲ႔လို ေခ်ာင္းဆိုးမွာ..”

က်ေနာ္ စီးကရက္ကို လက္ၾကားမွာ ေသခ်ာ ညႇပ္လိုက္တယ္.. ၿပီးေတာ႔ စိတ္ထဲမွာေတာ႔ စံုေထာက္ႀကီးလိုလို အရသာခံရင္း.. ႐ွိဳက္ကာ ႐ွိဳက္ကာနဲ႔ အေငြ႕ေတြ အလံုးလိုက္ မႈတ္အထုတ္..

“ဟာ.. ေဟ႔ေယာင္ ဟိုမွာ ခင္ေလးငယ္..”
“ဟမ္..”
သန္းဝင္း ျပတဲ႔ မိန္းကေလး အိမ္သာဘက္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ႔ ခင္ေလးနဲ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္း..။ ခင္ေလးက က်ေနာ္ ေဆးလိပ္ေသာက္ေနတာကို ခါးေထာက္ၿပီး ၾကည့္ေနေလရဲ႕..။

က်ေနာ္လည္း လန္႔သြားတယ္..။ ေႁမြပဲ.. ဒင္းက အတိုင္ေၾကာက ထူကထူနဲ႔.. အခုေတာ႔ သူနဲ႔မွ ပက္ပင္း...။ ေသာက္လက္စ ေဆးလိပ္ကို ဟိုအစ္ကိုႀကီးကို ျပန္ေပးၿပီး.. ခင္ေလးနားကို ျမန္ျမန္ သြားလိုက္တယ္..
“ငရင္ေနာ္.. နင္ေတာ္ေတာ္ ပ်က္စီးေနၿပီေနာ္.. ငါ တိုင္မွာ..”
“ဟာ.. မဟုတ္ဘူး ခင္ေလး.. ငါ ဒီတစ္ခါပဲ ေသာက္ၾကည့္တာ... စမ္းေသာက္ၾကည့္တာပါကြာ.. မတိုင္ပါနဲ႔ကြာ.. ေနာ္.. ေမေမသိရင္ ငါ သတ္ခံရမွာ..”

“ဘယ္ျဖစ္မလဲ တိုင္ရမွာေပါ႔ နင္မေကာင္းတာလုပ္ရင္ တိုင္ရမယ္႔တာဝန္ ငါ႔မွာ ႐ွိတယ္..”
“နင္ကလည္းဟာ.. ငါေတာင္းပန္ပါတယ္ကြာ ေနာ္.. မတိုင္ပါနဲ႔.. ငါ ေနာက္ မေသာက္ေတာ႔ပါဘူး.. ဘယ္လိုႀကီးမွန္း မသိဘူး.. ေခ်ာင္းေတြ ဆိုးတယ္ဟ..”

“ေအ.. နင္ အဲ႔လို အေပါင္းအသင္း မွားရင္ေတာ႔ ပ်က္စီးမွာပဲ.. ဒီကိစၥကတိုင္မွကို ရမွာ..”
“ခင္ေလးရာ.. ငါ တကယ္ ေျပာတာပါကြာ မတိုင္ပါနဲ႔ ဟာ.. ငါ တကယ္ သတ္ခံရလိမ္႔မယ္.. ငါေနာက္ သူတို႔နဲ႔လည္း မေပါင္းေတာ႔ပါဘူးဟာ..”

ခင္ေလးက က်ေနာ္႔ မ်က္ႏွာကို ေစေစ႔ၾကည့္ၿပီး
“နင္ေသခ်ာလား ေနာက္မေသာက္ေတာ႔ဘူးဆိုတာ..”
မ်က္ႏွာကို လက္ညႇိဳးနဲ႔ ထိုးၿပီး ေမးေနတဲ႔ သူ႔ပံုက ဆရာမႀကီးလိုလို..

“ေအးပါဟာ.. ေသခ်ာတယ္.. ငါကတိေပးတယ္.. ေနာက္ မေသာက္ေတာ႔ဘူး.. ေမေမ႔ကိုလည္း မတိုင္နဲ႔ေနာ္..”
“ေအ.. ၿပီးေရာ.. ေနာက္ ေသာက္တာေတြ႕လို႔ကေတာ႔ ငါ တကယ္တိုင္မွာ..”
ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔ မ်က္ေစာင္းထိုးၿပီး လွည့္ထြက္သြားေလရဲ႕..

“ဟဲ႔.. ခင္ေလး.. ေနအုန္း..”
“နင့္မွာ ခ်ိဳခ်ဥ္ေတြ ဘာေတြ မ႐ွိဘူးလား.. ငါ႔ ပါးစပ္က ေဆးလိပ္နံ႔ နံေန သလိုလိုပဲဟ.. ေက်ာင္းကလည္း ဆင္းေတာ႔မွာ ေတာ္ၾကာ ေမေမ အနံ႔ရသြားရင္ ဒုကၡ....”
“ဘာအခုမွ ေၾကာက္ပါၿပီလဲ.. ဘာခ်ိဳခ်ဥ္မွ မ႐ွိဘူး.. အနံ႔ေပ်ာက္ခ်င္ရင္.. ဟိုမွာ ေနၾကာ႐ြက္ေတြ ႐ွိတယ္.. အဲ႔ဒါေတြ ဝါးစား..”
ေျပာေျပာဆိုဆို ဆံပင္ကို ခါကာခါကာနဲ႔ ဘဲမေလး ေရထဲက တက္လာသလို ခါရင္း လစ္သြားေလရဲ႕..

“ဟဲ႔ နင့္ဘိုးေအ.. အဲ႔ဒါ စားရင္ ခါးမွာေပါ႔..”
ခင္ေလးကေတာ႔ က်ေနာ္ လွမ္းေအာ္တာေတာင္ မၾကားေတာ႔ၿပီ..။

..................................... (၃) .....................................

သန္းဝင္းနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္သား စကား တေျပာေျပာနဲ႔ အတန္းဘက္ကို ျပန္လာခဲ႔ၾကတယ္.. ခင္ေလးတို႔ အခန္းနားေရာက္ေတာ႔..

“ဟဲ႔.. ေကာင္စုတ္.. ေရာ႔..”
ျပဴတင္းေပါက္ကေန ကိုယ္တျခမ္းထြက္လာတာက ခင္ေလးပါပဲ.. ၿပီးေတာ႔ သူ႔လက္ထဲမွာ ပီေက..။

“ဟာ.. ပီေက..!! နင္ကလည္းဟာ ႐ွိတယ္ ဆိုရင္လည္း ခုနထဲက ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး.. ငါ႔မွာေတာ႔ ေနၾကာ႐ြက္ပဲ တကယ္ ဝါးရေတာ႔ မလိုလို ျဖစ္ေနတာ..”
“အပို မေျပာနဲ႔ ေရာ႔ ျမန္ျမန္ယူၿပီး သြားေတာ႔..”

“ဟီးးး.. တစ္ခုပဲလားဟ.. ေပးပါဦး ေနာက္တစ္ခု.. ဒါေလးက ဝါးလိုက္ရင္ ေသးေသးေလး ျဖစ္သြားမွာ..”
“ေတာ္ၿပီ.. ဒီ တစ္ခုက ေက်ာင္းဆင္းရင္ ငါစားမလို႔..”

“ေအာ္.. နင္ကလည္း ေပး.. ေပး.. ငါပဲ စားလိုက္မယ္.. ေနာက္မွ ငါ ျပန္ဝယ္ေပးမယ္..”
ေျပာလည္း ေျပာရင္း ခင္ေလး လက္မွာ က်န္တဲ႔ ေနာက္ တစ္ခုကိုပါ လွမ္းၿပီး.. လုယူလိုက္တယ္..
“ဟာ... ေသနာ.. အငတ္..”
“ဟီးးး ဟီးးး.. ေက်းဇူးး..”

အခန္းထဲ ေရာက္တာနဲ႔ ပီေကႏွစ္ခုလံုးကို ပူးၿပီး ဝါးစားလိုက္တယ္.. အရသာေလးက ပူ႐ွိန္း႐ွိန္း ေမႊးေတးေတးေလး..။ က်ေနာ္က ပီေက ဝါးရတာေတာ႔ တကယ္ ႀကိဳက္တယ္.. ညက္ညက္ေၾကေနတဲ႔ ပီေက အျပားလိုက္ေလးကို သြားေ႐ွ႕မွာ ကပ္ၿပီး “တတ္.. ေတာက္.. တတ္ ေတာက္ ေတာက္” ဆိုၿပီး ေဖာက္ရတာ အရမ္းအရသာ ႐ွိတာ.. သူမ်ား နားၿငီးမလားေတာ႔ မသိဘူး.. က်ေနာ္ကေတာ႔ အဲ႔လို ေဖာက္ေနရတာကို ေပ်ာ္တာ.. ၿပီးေတာ႔ ပူေဖာင္းႀကီး ျဖစ္ေအာင္ မႈတ္လိုက္ေသးတယ္.. “ဖူးးးး..” ဆိုၿပီး..။

“ေဒါင္.. ေဒါင္း.. ေဒါင္း.. ေဒါင္းေဒါင္း.. ေဒါင္း..”
ေက်ာင္းဆင္း ေခါင္းေလာင္း ေခါက္တာနဲ႔ အတန္းထဲကေန ေျပးထြက္ၾကတာ.. မီးေလာင္လို႔ ထြက္ေျပးၾကတာ က်ေနတာပဲ..။

အဲ႔ဒီမွာပဲ မေမွ်ာ္လင့္တဲ႔ တုိက္ဆိုင္မႈႀကီးက ျဖစ္ပါေလေရာ..
က်ေနာ္က ပါးစပ္မွာ မႈတ္လက္စ ပူေဖာင္းႀကီး တန္းလန္းနဲ႔ အခန္းထဲကေန ခုန္အထြက္.. ခင္ေလးက ဆံပင္ကို ရမ္းခါ ရမ္းခါနဲ႔ ျဖတ္အေျပး တိုက္မိမလို ျဖစ္သြားတာ..။ ေတာ္ေသးရဲ႕ မတိုက္မိပဲ ပြတ္႐ံု ပြတ္မိသြားလို႔.. တိုက္မိလို႔ကေတာ႔ ႏွစ္ေယာက္လံုး အလဲပဲ ေနမွာ..။

“ဟမ္းး.. ငါ႔ ပီေက ဘယ္ေရာက္သြားပါလိမ္႔..!!!!..” “ဟားးးး.... သြားၿပီ..”
က်ေနာ္႔ ပီေက ပူေဖာင္းႀကီး ကပ္ပါသြားတာကေတာ႔.. ခင္ေလး ဆံပင္ က်စ္ဆံၿမီးမွာ..။
သူကေတာ႔ မသိလိုက္႐ွာဘူး.. ဘုၾကည့္ တစ္ခ်က္ၾကည့္ၿပီး ဆက္ေျပးသြားတာ..။

က်ေနာ္ အတင္း ေျပးလိုက္သြားတယ္..။ စက္ဘီးေတြ ရပ္ထားတဲ႔ ေနရာနား ေရာက္ေတာ႔..
“ခင္.. ခင္ေလး..”
“ဘာတုန္း..”
သူကေတာ႔ သူ႔ပံုစံ အတိုင္း ဘုဆတ္ဆတ္နဲ႔

“ဟို.. ဟို.. ပီေက..”
က်ေနာ္ လက္ညႇိဳး တစ္ထိုးထိုးနဲ႔ စကားက ဆက္ထြက္မလာဘူး..
“ဘာ ပီေကလဲ.. နင္ေလ ငတ္ႀကီးကို က်တယ္..”

“မ မဟုတ္ဘူး.. ဟို ဟို.. ပီေက.. ကပ္ေနတယ္..”
“ဘာတုန္း.. ဘယ္မွတုန္း..”
ခင္ေလးက ေၾကာင္ေတာင္ ေတာင္နဲ႔ ဟိုၾကည့္ ဒီၾကည့္..

“ဟို.. ဟိုမွာ နင့္ ဆံပင္မွာ ကပ္ပါသြားလို႔..”
“ဘာ..!!!!..”
ခင္ေလးက ကိုယ္ကို ပတ္ခ်ာလွည့္ၿပီး သူ႔ဆံပင္ၿမီး သူ လိုက္ၾကည့္ေနတာက ေခြးမေလး သူ႔အၿမီးသူ လိုက္ဖမ္းေနသလို ပတ္ခ်ာကိုရမ္းလို႔..

“ဘယ္မွာတုန္း... ဟင့္.. ေကာင္စုတ္.. နင္.. နင္.. သက္သက္ လုပ္တာ..”
“ဟာ.. မဟုတ္ဘူး.. ငါ ပူေဖာင္း မႈတ္ေနတုန္း နင္ေျပးလာတာ တိုက္မိမလို ျဖစ္ၿပီး အဲ႔ဒါႀကီးက ကပ္ပါသြားတာ.. ေပး.. ေပး.. ငါ ဖယ္ေပးမယ္..”
က်ေနာ္ ေျပာေျပာ ဆိုဆိုနဲ႔ သူက်စ္ဆံၿမီးမွာ ကပ္ေနတဲ႔ ပီေကကို ခြာေတာ႔တာ..။ အဲ႔ဒီမွာတင္ ခြာေလ ကပ္ေလ ခြာေလ ကပ္ေလနဲ႔ ပိုပိုၿပီးကို ကပ္ကုန္ပါေလေရာ..။

“ဟဲ႔ ခင္ေလး.. မရဘူး.. ပူေဖာင္းႀကီးက အႀကီးႀကီးကိုးဟ ဒီမွာ အမ်ားႀကီး ကပ္ကုန္ၿပီ..”
“အီးးးးဟီးးးးဟီးးးးးရီးးး ေကာင္စုတ္.. နင္ သက္သက္ လုပ္တာ... ဟီးးး..”
အမိက အသံထြက္တဲ႔ အထိ ငိုပါေလေရာ..

က်ေနာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အျဖစ္ကို ၾကည့္ၿပီး ဝိုင္း ရယ္ (ရီ) ေနၾကတဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြကလည္း အမ်ားႀကီးဆိုေတာ႔.. ခင္ေလးလည္း ႐ွက္သြားတယ္ထင္ပါတယ္.. ငိုယိုၿပီး စက္ဘီးကို အတင္း နင္းထြက္သြားတာ တားခ်ိန္ေတာင္ မရလိုက္..။

က်ေနာ္လည္း ငူငူႀကီး ရပ္က်န္ခဲ႔တယ္..။ ဒါ ေႁမြ.. တကယ္႔ ေႁမြ ဖမ္းမိၿပီ..။ ေသခ်ာတယ္.. သူသြားတာလည္း က်ေနာ္႔ အိမ္ကို ဆိုတာ ေသခ်ာပါတယ္..။ ဒီကိစၥက မေသးဘူး.. ေဆးလိပ္အမႈပါ ေဖာ္လိုက္ရင္ က်ေနာ္ ေသဒဏ္ေပးခံရႏိုင္တယ္..။

..................................... (၄) .....................................

က်ေနာ္ အိမ္ကို ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မျပန္ေသးဘူး.. ဟိုလိုလို ဒီလိုလိုနဲ႔ အခ်ိန္ဆြဲေနတာ..။ အမွန္အတိုင္း ဝန္ခံရရင္ ေၾကာက္ေနတာပါ..။ စံုေထာက္ႀကီး ျဖစ္ခ်င္တဲ႔ က်ေနာ္.. ေရခဲေတာင္ စီးကရက္ကေန အစျပဳလိုက္တာ အခုေတာ႔ တရားခံ လံုးလံုး ျဖစ္ေနၿပီ..။ ဒီလိုနဲ႔.. လႈပ္လႈပ္.. လႈပ္လႈပ္နဲ႔.. အိမ္ကို ေရာက္လာတာပါပဲ..။ ေျခဖဝါးက ေျမမႈန္ေလးကို ခါတိုင္းလို နဖူး သုတ္ရင္ေကာင္းမလား ဆိုတာေတာင္ မစဥ္းစားမိေတာ႔ပါဘူးဗ်ာ..။ ဒီကိစၥက ေဆာ္ခံရေတာ႔မွာ ေသခ်ာေပါက္ႀကီးကိုး..။

“လာစမ္း.. လာစမ္း.. ရင္ေနာ္.. လာစမ္း..”
ေမေမက နား႐ြက္ကို အရင္ လိမ္ဆြဲပါတယ္...

“အားးးး.... ေမ႔.. ခဏ.. သား ေျပာျပမယ္..”
“မလိုခ်င္ဘူး.. ပါးစပ္ပိတ္ထား.. အဲ႔ဒီမွာ ဒူးေထာက္ေန..”
ေမေမက မအားေသးပါ.. မအားဆို.. ကတ္ေၾကး တစ္ဖက္ကိုင္ၿပီး ခင္ေလး ဆံပင္ကို ညႇပ္ေပးေနတာေလ..။ အဲ႔ဒီ ခင္ေလးကေတာ႔ မ်က္ရည္နဲ႔ ႏွပ္ခ်ီး..။

က်ေနာ္ ဒူးေတြ တုန္ေနတယ္.. ေဆးလိပ္ကိစၥပါ ေျပာလိုက္ၿပီလား မသိ..။ ေမေမ႔ မ်က္ႏွာကလည္း ေဒါသေတြနဲ႔..။ ခင္ေလးကိုေတာ႔ က်ေနာ္ မၾကည့္ရဲဘူး.. ေသခ်ာတယ္ က်ေနာ္႔ကို ေကာက္ခ်ိတ္ၿပီး ၾကည့္ေနမယ္႔ သူမ်က္လံုးေတြ မီးဝင္းဝင္းေတာက္ ေနမယ္ဆိုတာ..။ သူက သူ႔ဆံပင္ကို အရမ္း ႐ွည္ခ်င္တာေလ.. အခုေတာ႔ သြား႐ွာၿပီ..။

ေမေမက ညႇပ္လည္း ညႇပ္.. ပါးစပ္ကလည္း ခင္ေလးကို ေခ်ာ႔ေနရေသးတယ္.. ၿပီးေတာ႔ က်ေနာ္႔ကိုလည္း တပ်စ္ေတာက္ေတာက္နဲ႔ ဆူပူႀကိမ္းေမာင္းေနတာ..။ ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကာသြားေတာ႔.. ဆံပင္ညႇပ္လို႔ ၿပီးသြားေရာ..
“ကယ္ေျပာစမ္း.. နင့္ကို ငါ႐ိုက္ရမလား.. နင့္အေဖလက္ကို အပ္ရမလား..”

ေ႐ြးခ်ယ္စရာ လမ္းလည္း မ႐ွိေတာ႔.. ေျပာစရာ လည္း မ႐ွိေတာ႔.. မ်က္လံုးမွိတ္ၿပီး ႐ိုက္ခံ႐ံုသာ ႐ွိေတာ႔တာေလ..။ က်ေနာ္ မ်က္ရည္ေတြ ဝဲတက္လာတယ္.. မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ေမေမ႔ကို မရဲတရဲ တခ်က္ ေမာ႔ၾကည့္လိုက္တယ္.. ၿပီးေတာ႔ ခင္ေလးကိုလည္း ခိုးၾကည့္လိုက္တယ္..။
အဲ႔ဒီမွာတင္.. ဘယ္လိုမွ မထိန္းႏုိင္ေတာ႔တဲ႔ ရယ္ (ရီ) ခ်င္စိတ္ေတြက..

“ခြီးးး.. ဟီးးးး..ဟီးးး..”
က်ေနာ္ အသံထြက္ေအာင္ ရယ္ (ရီ) မိသြားေရာ..

ၾကည့္ပါဦး ခင္ေလးပံု.. မ်က္လံုးက ျပဴးေၾကာင္ေၾကာင္..၊ မ်က္ရည္က တေတာက္ေတာက္..၊ ႏႈတ္ခမ္းက ေထာ္လန္လန္..၊ ႏွာေခါင္းက ႏွပ္ခ်ီးေတြနဲ႔ နီရဲရဲ..၊ ဆံပင္က.. ဆံပင္ကေတာ႔.. အုန္းမႈတ္ခြက္ တစ္လံုး ေကာက္စြပ္ထားသလို.. တံုးတိတိ..။ ေသခ်ာၾကည့္ရင္ ႏွာေစးေနတဲ႔ ခ်င္ပန္ဇီ ေမ်ာက္မေလးကို အုန္းမႈတ္ခြက္ေက ညႇပ္ေပးထားသလို..။ (ဆံပင္ မညႇပ္တတ္တဲ႔ ေမေမ လက္လြန္သြားတာ ေသခ်ာတယ္)

အဲ႔ဒီ က်ေနာ္႔ ရယ္ (ရီ) သံက ေမေမ႔ကို ေဆာ္ပေလာ္တီးဖို႔ အခ်က္ေပးလိုက္သလို ပါပဲ..
“ဟမ္းး.. နင္က ဒီေလာက္ ျဖစ္ေနတာကို မ်က္ႏွာက ေျပာင္ေနတုန္း.. ကယ္ ဟယ္... ကယ္ ဟယ္..”
“((((ဗုန္း.. ဗုန္း.. ႐ႊမ္း.. ႐ႊမ္း..))))”
“အ.. အာ႔ အား.. ေမ႔.. အ.. အာ.. အားးး.. ေမ႔.. း( ..”

က်ေနာ္လည္း ငိုခ်င္သလို ရယ္ခ်င္သလိုနဲ႔ ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီးကို အ႐ိုက္ခံလိုက္ပါေတာ႔တယ္.. ခင္ေလးကို ေတာ႔ ရင္ထဲကေန က်ိတ္ၿပီး ေက်းဇူး တင္ေနမိတယ္..။ တျခားေၾကာင့္ေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး.. က်ေနာ္ ေသဒဏ္ မေပးခံရေတာ႔ဘူးေလ..။ သူ ကတိတည္လြန္းပါတယ္..။ ေဆးလိပ္ကိစၥကို တစ္လံုးမွ မဟသြားတာ အံ႔ၾသရင္းနဲ႔ ေက်းဇူးတင္ေနမိတာ..။ သူသာ ေျပာလိုက္ရင္ က်ေနာ္ေတာ႔ မေတြးရဲေအာင္ပါပဲ..။

လိမၼာမယ္ ဆိုေပမယ္႔လည္း ဆိုးဆိုးမိေနေသးတဲ႔ က်ေနာ္.. သူ႔ကို ႏိုင္စားတာ မဟုတ္ေပမယ္႔ အလြဲေတြက ႏိုင္စားသလို ျဖစ္ျဖစ္ေနေတာ႔ သူ ငိုခဲ႔ရတာ မဆန္းသလို.. က်ေနာ္ ႐ိုက္ခံခဲ႔ရတာလည္း မဆန္းပါဘူး..။

ဒီလိုနဲ႔ သတ္လိုက္ ပုတ္လိုက္.. ရန္ျဖစ္လိုက္ ျပန္ေခၚလိုက္နဲ႔..
က်ေနာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အျဖဴေရာင္ သံေယာဇဥ္ေတြက ေမာင္ႏွမ အရင္းေတြလို စည္းခ်က္ကို ညီလို႔..။


(ကိုရင္ေနာ္)

က်ေနာ္လူဆိုး (၅)

ေက်ာင္းေ႐ွ႕ ကြင္းျပင္ႀကီးမွာေတာ႔ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြ အားလံုး စု႐ံုးစု႐ံုး.. လႈပ္႐ြလႈပ္႐ြ..။ က်ေနာ္ ရင္ေကာ႔ၿပီး အားလံုးရဲ႕ အေ႐ွ႕ကို ထြက္လာလိုက္တယ္..။ ႏိုင္ငံေတာ္ အလံ လႊင့္ထူထားတဲ႔ စင္ျမင့္ေပၚ ေျခလွမ္းက်ဲႀကီးနဲ႔ တက္ရပ္ရင္း အားလံုးကို ေဝ႔ၾကည့္လိုက္တဲ႔ က်ေနာ္႔ ပံုစံက ေဟာေျပာေတာ႔မယ္႔ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ လိုလို.. တပ္ထြက္ မိန္႔ခြန္း ေျပာေတာ႔မယ္႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးလိုလို..။ ေက်ာင္းသား အားလံုးလည္း တန္းစီတဲ႔သူစီ.. ညာညိႇတဲ႔သူ ညႇိနဲ႔..။ က်ေနာ္ကေတာ႔ လက္ႏွစ္ဖက္ ေနာက္ပစ္ရင္း မိန္႔မိန္႔ႀကီး ရပ္ေနလိုက္တယ္..။ ေက်ာင္းဝင္း တစ္ခုလံုး မီးကို ေရနဲ႔ ၿငိမ္းသတ္လိုက္သလို “႐ွဲ” ကနဲ..။ အားလံုး ၿငိမ္သက္ၿပီး အဆင္သင့္ျဖစ္ေတာ႔မွ ကိုယ္ကို တစ္ပတ္လည့္ၿပီး အလံတိုင္ႀကီးကို မ်က္ႏွာမူလိုက္ေတာ႔တယ္..။

ဇာတိေသြး ဇာတိမာန္ေတြနဲ႔ လက္သီးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ရင္း ႐ွိသမွ်အား အကုန္ညႇစ္ကာ.. ၾသ႐ွ႐ွ အသံၿဗဲႀကီးနဲ႔ ၾကက္သီးထေလာက္ဖြယ္ ေအာ္လိုက္တာက..

“((((( အားလံုးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး................ သတိ )))))”
“((((( ျပည္ ေထာင္ စု........ ျမန္ မာ ႏိုင္ငံေတာ္... အလံအား... အေလးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး.......... ျပဳ.. )))))”
(က်ေနာ္႔ အသံက မိုးေကာင္းကင္ အထိ ပဲ႔တင္ထပ္သြားသလားမသိ..။ အားလံုး ခါးေတြ ကိုင္းရင္း ဦးၫႊတ္ထားလိုက္ၾကတာ ညီညာတိတ္ဆိတ္လို႔..)
“(((((ေန... ၿမဲ)))))”

“(((((က်ဆံုးေလၿပီးေသာ... ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ ဆန္း ႏွင့္တကြ... အာ ဇာ နည္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားအား... အေလးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး....... ျပဳ.. )))))”
(ဒီေနရာမွာလည္း လြမ္းေမာ တမ္းတစြာ ဦးၫႊတ္ရင္း ၿငိမ္သက္သြားလိုက္ၾကတာ ၾကက္သီးထေလာက္ဖြယ္ တိတ္ဆိတ္လို႔..)
“((((( ေန... ၿမဲ )))))”

“ ((((( ႏိုင္ငံေတာ္ သီခ်င္း စဆိုရန္... တိတ္... ႏွိတ္... သံုးးး... ))))) ”

“((((( ကမၻာမေၾက.. ျမန္မာျပည္ (ေျပ).. တို႔.. ဘိုးဘြား အေမြစစ္မို႔ ခ်စ္ ျမတ္ ႏိုး ေပ.. ကမၻာမေၾက.. ျမန္မာျပည္ (ေျပ).. တို႔.. ဘိုးဘြား အေမြစစ္မို႔ ခ်စ္ ျမတ္ ႏိုး ေပ.. ျပည္ေထာင္စုကို အသက္ေပးလို႔ တို႔ ကာကြယ္မေလ... ဒါ တို႔ ျပည္ (ေျပ).. ဒါ တို႔ ေျမ.. တို႔ ပိုင္နက္ေျမ.. တို႔ ျပည္ (ေျပ).. တို႔ ေျမ.. အက်ိဳးကို... ညီ ညာ စြာ တို႔ တေတြ.. ထမ္းေဆာင္ပါ စို႔ေလ.. တို႔ တာဝန္ေပ... အ ဖိုး တန္....... ေျမ.... )))))”
(အားလံုးရဲ႕ ရင္ထဲကအသံေတြ သံၿပိဳင္ ထြက္ေပၚလာတာ ေက်ာင္းဝင္းတစ္ခုလံုး လႊမ္းၿခံဳသြားတဲ႔ အထိပါပဲ..။ အသံေန အသံထားနဲ႔ ေအာ္ဆိုေနတဲ႔ ထဲမွာ က်ေနာ္႔ အသံက အက်ယ္ဆံုး..)

“ (((((အားလံုးးးးး.... သက္...သာ))))) ”
“ (((((....ေအး.. ေစ....))))) ”

အားလံုးကို ေအးေစလည္း ေပးၿပီးေရာ.. ေက်ာင္းသားေတြ႐ွိတဲ႔ဘက္ ကိုယ္ကို ျပန္လည့္လိုက္တယ္..။ ၿပီးေတာ႔ စင္ျမင့္ ေပၚကေန တစ္လွမ္းခ်င္း ရင္ေကာ႔ၿပီး ျပန္ဆင္းလာတဲ႔ က်ေနာ႔္ ပံုစံက ေက်ာင္းဆင္းပြဲမွာ ေငြဓါးဆု ခ်ီးျမႇင့္ခံလိုက္ရတဲ႔ ဗိုလ္ေလာင္း တစ္ေယာက္လို ေျမႇာက္ႂကြႂကြ.. (စိတ္ထဲမွာေတာ႔ ငါကြ ငါကြ)

အတန္းလိုက္ ေလးေယာက္ တစ္တြဲ တန္းစီထားတဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြ ေ႐ွ႕ကေန အတည္ေပါက္နဲ႔ ျဖတ္ေလွ်ာက္လာခဲ႔တယ္..။ က်ေနာ္နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က ခပ္ေျဖးေျဖး လွမ္းလာတာ ၾသဝါဒေပးမယ္႔ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီး..။

ကိုးတန္း ေအ တန္းစီထားတဲ႔ အတန္းေ႐ွ႕အေရာက္..

“အာက်ယ္ေကာင္..”
ခပ္အုပ္အုပ္ အသံနဲ႔ က်ေနာ္႔ကို လွမ္းေျပာလိုက္တာက ေ႐ွ႕ဆံုးတန္းမွာ တန္းစီေနတဲ႔ ခင္ေလးငယ္..။

က်ေနာ္ ေပေစာင္း ေပေစာင္းနဲ႔ ဘုၾကည့္ လည့္ၾကည့္ရင္း.. ခပ္ အုပ္အုပ္ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္..
“ဟြန္းး ႐ုပ္ ကို က..”

“ဟမ္းးး.. ေဟ႔ေကာင္.. မင္း ဘာေျပာတာလဲ )))) ..”
“ဟာ..... ဆရာႀကီးးးးး.. မ မဟုတ္ ဘူး ဆရာႀကီး... ကန္ ကန္ေတာ႔..”
က်ေနာ္ လန္႔ျဖန္႔သြားတယ္.. ခင္ေလးကို ျပန္အေျပာ ဆရာႀကီး က်ေနာ္႔ ေဘးနားက ျဖတ္အေလွ်ာက္ ကြက္တိျဖစ္သြားေတာ႔ ဆရာႀကီးက က်ေနာ္ေျပာတာ ၾကားသြားေလေရာ.. ပိုဆိုးတာက သူ႔ကို ေျပာတယ္ ထင္သြားေရာ..

“ေဟ႔.. မင္း ႐ုပ္ကိုက လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္.. ဘာသေဘာလဲကြ.. ေဟ..”
တစ္ေက်ာင္းလံုးလည္း လႈပ္လႈပ္႐ြ႐ြ ဝိုင္းၾကည့္ေနၾကၿပီ.. ဆရာႀကီးလည္း ေဒါသထြက္ေနၿပီ..

“မ.. မဟုတ္ဘူး.. ဆ ဆရာႀကီးးး.. ခင္.. ခင္ေလးငယ္... သူ.. သူ က်ေနာ္႔ကို အာ.. အာက်ယ္ေကာင္ လို႔.. ေျပာလို႔.. က်.. က်.. က်ေနာ္ သူ႔.. သူ႔ကို ျပန္ေျပာလိုက္တာ..”
က်ေနာ္ အထစ္ထစ္ အေငါ႔ေငါ႔ ေျပာရင္း ခင္ေလးကိုပါ လက္ညိဳးထိုးျပလိုက္မိတယ္..

ခင္ေလးလည္း လန္႔ျဖန္႔ၿပီး မ်က္ႏွာေတြ နီရဲတြတ္လို႔..

ဆရာႀကီးက.. “ဟြန္း..” ဆိုၿပီး က်ေနာ္႔ကို လက္ညိႇဳး ေငါက္ေငါက္ ႏွစ္ခ်က္ဆင့္ ထိုးသြားတယ္.. ပါစပ္ကေတာ႔ ဘားမွ မေျပာေတာ႔..။ ၿပီးေတာ႔ ခင္ေလးေ႐ွ႕မွာ ရပ္ၿပီးး.. လက္ညိႇဳး ေငါက္ေငါက္ ထိုးျပန္တယ္.. သူ႔ကိုေတာ႔ သံုးခ်က္ဆင့္..။ စိတ္ထဲကေတာ႔ “သတိထားၾက” ဆိုတာမ်ိဳး ေျပာသြားတယ္ ထင္တာပဲ.. ၿပီးေတာ႔ စင္ျမင့္႐ွိရာ အလံတိုင္ေပၚ တက္သြား.. အဲ႔ေလ.. အလံတိုင္႐ွိရာ စင္ျမင့္ေပၚတက္သြားေလတယ္..။

က်ေနာ္လည္း ခုနတုန္းက ေကာ႔လာတဲ႔ ရင္ကို ဖြက္ရင္း ခါးႀကီး ကုန္းကာ.. ကုန္းကြ ကုန္းကြနဲ႔ ခင္ေလးတို႔ ေဘးတန္း..၊ က်ေနာ္တို႔ အတန္းရဲ႕ ေနာက္ဆံုးလိုင္းမွာ သြားတန္းစီေနလိုက္တယ္..။ ခင္ေလးကေတာ႔ ဒူးတုန္ေနမလားမသိ..။

ဆရာႀကီးကေတာ႔ ထံုးစံအတိုင္း Assembly မွာ ဖြင့္တဲ႔ ဓါတ္ျပားေဟာင္းႀကီးကို ျပန္ဖြင့္ပါတယ္..။ ဒါက တနလၤာေန႔တိုင္း ၾကားေနက်..။ အားလံုး လိမၼာၾကဖို႔..၊ စည္းကမ္း႐ွိၾကဖို႔..၊ စာႀကိဳးစားၾကဖို႔..၊ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ စတာေနာက္တာ သတိထားၾကဖို႔ (က်ေနာ္ ေခါင္း ပုထားလိုက္တယ္)..၊ ၿပီးေတာ႔ ဘာညာကြိကြ ေျပာလိုက္တာ ဆယ္႔ငါးမိနစ္ေလာက္ ၾကာသြားတယ္..။

“ကယ္ အားလံုး သြားလို႔ ရၿပီ..” လို႔ ေျပာလိုက္ေတာ႔.. ေက်ာင္းသားေတြ အားလံုး ကိုယ္တစ္ပတ္လည့္ကာ အေနာက္ လည့္လိုက္ၾကတယ္.. ၿပီးေတာ႔ အငယ္တန္းေတြကေနစၿပီး တစ္တန္းျခင္း တန္းစီၿပီး ကြင္းထဲကေန ျပန္ထြက္ၾကတယ္..။ ခင္ေလးတို႔ အတန္း ေရာက္ေတာ႔ သူက တန္းစီတာရဲ႕ ေနာက္ဆံုးတန္း ျပန္ျဖစ္သြားေရာေလ..။ သူတို႔ အတန္းေနာက္က က်ေနာ္တို႔ အတန္း ျပန္လိုက္ရတာ ဆိုေတာ႔ က်ေနာ္က ခင္ေလး ေနာက္က ကပ္လို႔ေပါ႔..။

အဲ႔ဒီမွာတင္ က်ေနာ္႔ကို ၾကည့္ၿပီး ျဖစ္သြားတဲ႔ ခင္ေလး မ်က္ႏွာက လမ္းေဘးက ႏြားေခ်းပံုႀကီးကို ေတြ႕လိုက္ရသလို..။ သူ႔ကို ေတြ႕လိုက္တဲ႔ က်ေနာ္႔ မ်က္ႏွာကလည္း ႏြားေခ်းပံုႀကီး ေဘးမွာ ႏြားေခ်း ေကာက္စားေတာ႔မယ္႔ ကေလး တစ္ေယာက္ကို ျမင္လိုက္ရသလို..။

က်ေနာ္ “ဟီးးး” ဆိုၿပီး သြားၿဖဲျပလိုက္တယ္.. ၿပီးေတာ႔.. အသံ ခပ္အုပ္အုပ္နဲ႔..

“ဘယ္ညာ ဘယ္.. ဘယ္ ဘယ္.. ဘယ္ညာ ဘယ္ညာ ဘယ္ညာ ဘယ္.. ခင္ေလးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး.... ဂ်ပု... မွတ္.. တိတ္.. နွိတ္.. ဟီးးးးးးးး ဟီးးးးးးးး”

က်ေနာ္ ဘယ္ညာနင္းရင္း ခင္ေလးကို ကလိတိတိ စေနတာေလ..။ သူကေတာ႔ က်ေနာ္႔ ဘယ္ညာသံကို ေ႐ွာင္ကြင္းၿပီး နင္းေနသလားမသိ ေျခလွမ္းေတြ မွားလို႔..။ က်ေနာ္ မ်က္ႏွာေျပာင္ေနတာကို “တဟားဟား” သေဘာက်ေနတဲ႔ သန္းဝင္းက အေနာက္ကေန က်ေနာ္႔ ေက်ာကုန္းကို တြန္းလိုက္တယ္..။ က်ေနာ္ကလည္း အ႐ွိန္လြန္ၿပီး ခင္ေလးရဲ႕ ေက်ာကို တြန္းမိျပန္ေရာ..။ ခင္ေလးကလည္း ထပ္ဆင့္ အ႐ွိန္လြန္ၿပီး သူ႔အေ႐ွ႕က တစ္ေယာက္ကို ထပ္တြန္းမိျပန္တာက ကားတစ္စီးနဲ႔ တစ္စီး ဆင့္တိုက္လိုက္သလို..။ အဲ႔ဒီမွာတင္ က်ေနာ္ တက္နင္းမိတာက ေျခလွမ္း မွားသြားတဲ႔ ခင္ေလးရဲ႕ ေနာက္ၿမီးဖ်ားကို.. အဲ႔ေလ.. သူ႔ဖိနပ္ ေနာက္ၿမီးဖ်ားကို..။

“(((ဟယ္)))” “(((ဟာ)))”
“ေဖာက္” ကနဲ ျပတ္သြားတဲ႔ ဖိနပ္ျပတ္ကို ကုန္းေကာက္လိုက္တဲ႔ သူ႔လက္ေတြ တုန္လို႔..။

“ေကာင္စုတ္.. နင္ နင္..”
ေဒါသနဲ႔ ေပါက္ကြဲထြက္လာတဲ႔ ေအာ္သံနဲ႔.. မ်က္ရည္ေတြလည္း ျဖာက်လာေလေရာ..။ ႐ြယ္ထားတဲ႔ လက္က တကယ္ ႐ိုက္ေတာ႔ မလို.. ကုတ္ေတာ႔ မလိုလို..။

“ဟာ.. ဟ.. ေဟ႔ေယာင္ ခင္ေလး မလုပ္နဲ႔ေနာ္.. မေတာ္တဆ ျဖစ္တာ.. သန္းဝင္း တြန္းလိုက္လို႔ ျဖစ္တာ..”
“ မ သိ ဘူးးးး နင္.. နင္ကြာ.. အခု ငါ႔ ဖိနပ္ ျပတ္ၿပီ ဘယ္လို လုပ္မလဲ..”
ခင္ေလး မ်က္ႏွာက ငိုမဲ႔မဲ႔ ဆိုတာထက္.. ငိုခ်င္လ်က္ လက္တို႔ ျဖစ္ေနတာမ်ိဳး..။

က်ေနာ္လည္း သူ႔ကို ေခါင္းကုတ္ၿပီး ၾကည့္ေနတယ္.. သန္းဝင္းကလည္း က်ေနာ္႔လိုပါပဲ ေခါင္းကုတ္လို႔..။ အဲ႔ဒီ ခင္ေလးကလည္း ဖိနပ္ျပတ္ တန္းလန္း ကိုင္ထားတဲ႔ လက္နဲ႔ပဲ ေခါင္းကုတ္လို႔..။ ယာဥ္ေၾကာပိတ္သြားတဲ႔ ေက်ာင္းသားတန္းႀကီးကေတာ႔ ေက်ာ္ခြၿပီး သြားၾကေလရဲ႕..။

“နင္ကလည္းကြာ မေတာ္တဆ ျဖစ္တာလို႔ ငါေျပာၿပီးၿပီပဲ.. ေရာ႔.. ငါ႔ဖိနပ္ စီးသြားလိုက္..”
က်ေနာ္႔ ရာဘာဖိနပ္ ေပတူးတူးႀကီးကို ခၽြတ္ေပးလိုက္တယ္..

“ခင္ေလးငယ္.. သမီး ဘာျဖစ္တာလဲ..”
အဲ႔ဒီ အခ်ိန္မွာပဲ အနားကို ေရာက္လာတာက ခင္ေလးတို႔ အတန္းပိုင္ ဆရာမ The Wheel (ေခၚ) ေဒၚေဘဘီ..

“ဟို.. ဆရာမ.. သမီး ဖိနပ္ ျပတ္သြားလို႔..”
“ေအာ္.. ဒါ ဆို လာလာ.. ဆရာမနဲ႔ လိုက္ခဲ႔... ႐ံုးခန္းထဲမွာ ဆရာမ ဖိနပ္ တစ္ရန္ အပို ႐ွိတယ္.. လာ..”
ခင္ေလးလည္း အဲ႔ဒီ ဖိနပ္ျပတ္ကိုပဲ ဒ႐ြတ္တိုက္စီးၿပီး ေျခတစ္ဖက္ ေထာ႔ကာ.. ေထာ႔ကာနဲ႔ ဆရာမ ေနာက္ လိုက္သြားေလရဲ႕..

က်ေနာ္ သန္းဝင္းကို ၾကည့္ၿပီး..
“မင္းေၾကာင့္..!!!”
“ငါ မင္းကို တြန္းတာက ေျဖေျဖေလး.. မင္းသူ႔ကိုတြန္းတာက အၾကမ္းႀကီး..”
“ဟ.. ငါလည္း လန္႔ၿပီး အ႐ွိန္ လြန္သြားတာေပါ႔..”
“ဟီးးး ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ခင္ေလးငယ္ မင္းတို႔ အိမ္ကို သြားတိုင္မွာပဲ..”
“မတတ္ႏိုင္ဘူးကြာ တိုင္ခ်င္တိုင္ ႐ိုက္ခ်င္ ႐ိုက္ေတာ႔.. ငါက အမွား လုပ္မိၿပီကိုး..”
ေျပာသာ ေျပာရတယ္.. စိတ္ထဲက လန္႔ေနမိတယ္..။ ဟိုတစ္ပတ္က ေမေမ ႐ိုက္ထားတဲ႔ အ႐ိႈးရာက ေပ်ာက္ေတာင္ မေပ်ာက္ေသးဘူး..။

ဒီလိုနဲ႔ အတန္းထဲမွာ အိပ္ငိုက္လိုက္..၊ မုန္႔ ခိုးစားလိုက္..၊ ဟိုလူ႔ စလိုက္ ဒီလူ႔ စလိုက္..၊ စာေမးတာ မရလို႔ ခုန္ေပၚ တက္ မတ္တပ္ရပ္လိုက္နဲ႔.. က်ေနာ္႔ရဲ႕ ဆိုးေပေပပံုစံ အတိုင္း ေပါ႔တီးေပါ႔႐ႊတ္..။

ေက်ာင္းဆင္းေတာ႔ က်ေနာ္ အရင္ ေျပးထြက္သြားလိုက္တယ္.. စက္ဘီးေတြ ထားတဲ႔ ေနရာဆီကို..။
“ဖလတ္.. ဖလတ္” နဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္လာတဲ႔ ခင္ေလး ေျခသံက အေဝးႀကီးထဲက ၾကားေနရတယ္..။ သူ႔ေျခေထာက္က စာေနသလိုလို.. ေထာ႔ေနသလိုလို..။ အဲ႔လို ျဖစ္ေတာ႔ မွာေပါ႔.. သူစီးလာတဲ႔ ဆရာမ ဖိနပ္က အႀကီးႀကီး.. ဖေနာင့္ အေနာက္မွာ လက္ ေလးလံုးေလာက္ကို ပိုေနတာ..။

က်ေနာ္ ၿပံဳးခ်င္စိတ္ကို ေအာင့္အီး ထားလိုက္တယ္..။
“ဟဲ႔.. နင္ အဆင္ေျပသြားၿပီလား..”
“သြားးး.. ငါ႔ကို ဘာမွ လာမေျပာနဲ႔.. ငါ႔ စက္ဘီး ေဘးက ဖယ္.. ငါအခု နင့္အိမ္ကို သြားတိုင္မွာ..”
“ဟာ.. နင္ကလည္း တစ္ခါတေလ မတိုင္ပါနဲ႔လားဟာ.. နင္တိုင္လို႔ ငါ႐ိုက္ခံရေပါင္းလည္း မ်ားၿပီ.. ေနာ္.. မတိုင္နဲ႔.. ငါ မုန္႔ဖိုး စုၿပီး ဖိနပ္ ျပန္ဝယ္ေပးပါမယ္ဟာ.. ေနာ္..”
“မသိဘူးးး.. မသိဘူးးး တိုင္မွာပဲ..”
ကမူး႐ွဴးထိုးနဲ႔ စက္ဘီးကို နင္းထြက္သြားေလရဲ႕..

ဘယ္လိုေခ်ာ႔ ေခ်ာ႔.. ဘယ္လို ေတာင္းပန္ ေတာင္းပန္.. မရပါဘူး..
အဲ႔ဒီေန႔ကလည္း တကယ္ တိုင္တာပါပဲ..
ေမေမကလည္း တာဝန္နဲ႔ ဝတၱရားအရ တကယ္ ႐ိုက္တာပါပဲ..
က်ေနာ္ကလည္း ခါတိုင္းလိုပါပဲ.. အသံၿပဲႀကီးနဲ႔ ေအာ္ ငိုတာပါပဲ..

ဒီတစ္ခါ က်ေနာ္ ဆိုးမိတဲ႔ ေန႔က မတန္ဘူး.. စလိုက္တာကလည္း ဘာမွ ဟုတ္တာ မဟုတ္..။ ေမေမကလည္း ခင္ေလး ေက်နပ္ေအာင္ ႐ိုက္ေပးတယ္ ထင္ပါတယ္..။ ေသခ်ာတာက ဒီေန႔ သိပ္ေတာ႔မနာဘူး..။ ဒါေပမယ္႔ ေစ်းႀကီးတယ္..။ ႐ိုက္လည္း ခံရေသးတယ္.. ေမေမက က်ေနာ္႔ မုန္႔ဖိုး ျဖတ္ၿပီး သူ႔ကို ဖိနပ္တစ္ရန္ ဝယ္ေပးမွာတဲ႔..။

တကယ္တာ႔ က်ေနာ္က လိမၼာဖို႔ ႀကိဳးစားရင္းနဲ႔ပဲ ဆိုးဆိုးမိေနတဲ႔ လူဆိုးေလးပါပဲေလ..။
ေ႐ွ႕ေလွ်ာက္ ဘယ္လို အလြဲေတြနဲ႔ ဘာေတြ ဆက္ ဆိုးေနမိဦးမွာလဲ..!!
က်ေနာ္ဆိုးခဲ႔သမွ် ေတြမွာ က်ေနာ္ကပဲ ႏိုင္ခဲ႔တာလား..!!
ဒါမွမဟုတ္ ႐ႈံးႀကီးပဲ ႐ႈံးေနတာလား.. ဆိုတာကိုေတာ႔ က်ေနာ္ ကိုယ္တိုင္ မေတြးတတ္ေတာ႔ပါဘူးေလ..။

(ကိုရင္ေနာ္)

မပီတဲ႔.. စစ္

ေစစားရာဘဝမွာ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်ဆိုတာ
ႏွင္းတစ္ပြင့္ထက္ ေသးငယ္မွေတာ့
မိုးတစ္စက္ကို အားက်ရင္း
အေပါင္းမဲ့ အႏႈတ္မဲ့ ရင္မွာ
သုညသာ ေနရာယူခဲ့တယ္...။

႐ႈပ္ပြေနတဲ့ စာ႐ြက္ထက္
ဗလာတစ္႐ြက္ဟာ တန္ဖိုးရွိသတဲ့..!!

အမည္းေရာင္စာ႐ြက္ေပၚမွာ
အနက္ေရာင္မွင္နဲ႔ ေရးတ့ဲ့စာ
ဘယ္သူမွ မဖတ္ႏိုင္မွေတာ့
ဗလာထင္တာ မဆန္းဘူးေပါ့...။

တရားျခင္း.. မတရားျခင္းနဲ႔
ငါ့စစ္ ငါခင္း.....။

ျမတ္ႏိုးျခင္း.. ေၾကကြဲျခင္းနဲ႔
ငါ့စစ္ ငါခင္း.....။

ေပးဆပ္ျခင္း.. တပ္မက္ျခင္းနဲ႔
ငါ့စစ္ ငါခင္း.....။

သိမ္းထားျခင္း.. ေဖာက္ခြဲျခင္းနဲ႔
ငါ့စစ္ ငါခင္း....။

ငါ့စစ္တလင္းမွာ ငါ့စစ္ငါ႐ွံဳးရင္း
အႀကိမ္ႀကိမ္ျပန္ထ အႀကိမ္ႀကိမ္ျပန္က်..။

ငါ့ေသြးငါေဖာက္ ငါ့ေသြးငါေသာက္ရင္း
ငါ့ေသြးငါ႐ြံရွာ ငါ့ေသြးငါျပန္ရွာေပါ့..။

ေနာက္ဆံုးေတာ့...
ငါ့စာေတြက ငါ့စိတ္ကိုထြင္း
ငါ႔စစ္ ငါျပန္ခင္းေတာ့
သတ္ကြင္းမွာ မာန္တင္းရင္း
မပီတဲ႔ စစ္ကို ပီျပင္ဖို႔အတြက္
မ်က္ရည္ဇြဲနဲ႔ ဖြဲ႕သီတယ္....။

(ခင္ေလးငယ္)