ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ ေန႔သစ္တစ္ခု စခဲ့ျပန္ၿပီေပါ့..။ မနက္ခင္းမွာပဲ အာ႐ံုတစ္ခုနဲ႔ ႏိုးထရင္း ညကို ႀကိဳၿပီး ေၾကာက္ေနတတ္သူဟာ ကၽြန္မ တစ္ေယာက္တည္းလား..!! ေၾကကြဲမႈေတြကို လက္ဆင့္ကမ္းဖို႔ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို ေဖြ႐ွာေနတတ္သူဟာ ကၽြန္မ မဟုတ္ဘူး..။ နင့္နင့္နဲနဲ ရင္းထားရတဲ့ အနာတရစိတ္ေတြကို လက္ခံသူရွိေနေစဦး ကၽြန္မ ခြဲေပးျဖစ္မယ္မထင္..။ နာမ္စားတစ္ခုကို ထပ္ခါတလဲလဲ ႐ြတ္ဆိုရင္း ၿငီးတြားေနတတ္သူ ကၽြန္မဟာ ရထားတဲ့ ဒဏ္ရာေလး ေပ်ာက္သြားမွာကို စိုး႐ြံ႕လို႔ ေနျပန္ေသးသတဲ့..။ ဘယ္ေလာက္မ်ား မိုက္မဲသူမ်ားပါလဲ..!!
ေလာကမွာ အတည္ၿမဲဆံုးျဖစ္တဲ့ မတည္ၿမဲျခင္းေတြနဲ႔ ကၽြန္မ ရစ္သမ္မမွန္စြာ ကူးခတ္ေနရဆဲ..။ မႈတ္ထုတ္ရင္း ေဝးေဝးသြားတဲ့ သက္ျပင္းကို လက္နဲ႔ျပန္ဖမ္းလို႔ ရမယ္ဆိုရင္ ရင္ဘတ္ထဲကို ျပန္ထည့္သိမ္းၿပီး စုထားခ်င္တယ္..။ အခ်ိန္ရတဲ့ ေန႔လည္တစ္ခင္းမွာ ျပန္ထုတ္ေရတြက္ ၾကည့္ဖို႔ သက္သက္ပါပဲ...။ သက္ျပင္းေတြတိုင္း ကာလာတူခဲ့ ေလသလားလို႔လည္း စူးစမ္းခ်င္မိျပန္ေပါ့..။ သံတူေၾကာင္းကြဲ ခပ္အက္အက္ ေျမျပင္ေပၚမွာ ေျခဆင္းထိုင္ခ်င္သူ ကၽြန္မ ဘာေတြကိုမ်ား ထပ္ရင္းခ်င္ေနမိျပန္ပါလိမ့္..!!
တိမ္တိုက္ေတြက ဟားတိုက္ ေလွာင္ရယ္ေလမလား..!!
အဲ့ဒီေန႔လယ္ခင္းဟာ ေႏြတစ္ရက္သာ ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ေလ႐ူးေတြက ကၽြန္မကို သေရာ္မွာလား..!!
မိုးတစ္ေန႔မွာ ဆိုခဲ့ရင္ေရာ ထစ္ခ်ဳန္းမိုးေတြနဲ႔ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ကဲ့့ရဲ႕မွာပဲ မဟုတ္လား..!!
ဒါမွမဟုတ္ ေဆာင္းေန႔လယ္တစ္ခု ဆိုခဲ့ရင္ေရာ... အ႐ြယ္မ်ိဳးစံုတဲ့ ႏွင္းပြင့္ေတြက မထိတထိ တိုးတိုးညင္သာ တီးတိုး ပ်က္ရယ္ျပဳၾကဦးမွာ..!!
ဒီလိုပါပဲ.... ကၽြန္မကိုသိသူ.. ကၽြန္မကသိသူ.. ကၽြန္မကမသိျပန္သူ.. လူေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာေပၚက မ်က္လံုးေတြကေရာ..!! ဘာထူးမွာမို႔လဲေလ..!!
တန္ဖိုးထားမိတဲ့ အရာတစ္ခု ေသြ႕ေျခာက္သြားမွာ ရင္ခံရင္း မိုးၿပိဳမွာကို ေၾကာက္ေနခ်ိန္မွာပဲ ၿပိဳလဲသြားခဲ့တာမ်ိဳး..။ တားမရဆီးမရ လွ်ံတက္လာတဲ့ အလြမ္းေတြနဲ႔ ကၽြန္မေန႔ေတြညေတြ စုန္းစုန္းျမဳပ္ခဲ့တာ ဘယ္ႏွစ္ရာသီ တိုင္ခဲ့ၿပီလဲ..!! ပဲ့တင္သံေတြ အလိပ္လိုက္နဲ႔ ရစ္ပတ္လံုးေထြးေနတဲ့ အိမ္ေလးထဲမွာ ခိုးခိုးခစ္ခစ္ရယ္သံ တခ်ိဳ႕က ကဗ်ာဆန္ခဲ့တယ္တဲ့လား..!! ပန္းႏုေရာင္ သြားပြတ္တံတစ္ေခ်ာင္းရဲ႕ ဒိုင္ယာရီမွာ အျဖဴေရာင္ သြားတိုက္ေဆးေတြနဲ႔ စပ္သီထားတဲ့ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္႐ွိေနတယ္..။ အျပာႏုေရာင္ လဲ့ေနတဲ့ စားပြဲပုေလးေပၚမွာ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္နဲ႔ ေပါင္မုန္႔တစ္ခ်ပ္က ထေပါက္ေတာ့မဲ့ ေႁမြတစ္ေကာင္လို လွ်ာတစ္လစ္နဲ႔ ပါးျပင္းေထာင္ေနလိုက္တာ..။
သိပ္မထူးပါဘူး... ညိႇဳ႕ေနတဲ့ ဝရံတာေလးကေရာ တိတ္တဆိတ္နဲ႔ လက္ကမ္းေနလိုက္ပံုမ်ား အစာငတ္ရင္း ခံတြင္းပ်က္ေနတဲ့ က်ားသစ္မ တစ္ေကာင္ရဲ႕ ေျခာက္ကပ္ကပ္ ခပ္ဟဟ ပါးစပ္လို..။ ဟိုး..ခပ္ေဝးေဝးက လက္တြဲေလွ်ာက္ခဲ့ဖူးတဲ့ ညလမ္းမႀကီးတစ္ခုက ကၽြန္မအိပ္ခန္းေလးထဲ ေရာက္ေနသတဲ့..။ လူငယ္ေတြရဲ႕ ခပ္အုပ္အုပ္ ရယ္သံေတြနဲ႔ မီးေမွာင္ေမွာင္ ယမကာ ဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္ဟာ ကၽြန္မ ထမင္းစားခန္းေလးပဲ..။ ထမင္းစားပြဲေပၚမွာ ငါးကင္ပန္းကန္ တစ္ခ်ပ္နဲ႔ မံုလာဥ Salad တစ္ပြဲ ႐ွိေနတယ္..။ ဆားျဖဴးထားတဲ့ စားလက္စ ခရမ္းခ်ဥ္သီး အစိမ္းတစ္ပြဲက တိုးလိုးတန္းလန္း တူႏွစ္စံုနဲ႔.. ၿပီးေတာ့ အျဖဴေရာင္ အရည္ၾကည္ေတြနဲ႔ အျပာေရာင္ ဖန္ခြက္ႏွစ္လံုး..။
ေရပိုက္က လွ်ံက်လာတာ ေရေတြအစား အညံ့စားသံစဥ္ေတြ... အို....!! လက္ေဆးကန္ထဲက ေပက်ံေနတဲ့ ပန္းကန္လံုးေတြေပၚမွာ အလိုက္သင့္ ကခုန္ေနလိုက္တာမ်ား ဘယ္ေလာက္ ေအာ္ဂလီဆန္လဲ..!! ေဟာ.. ၾကည့္..!! ကုတင္ေပၚမွာ ေထာင္ထားတဲ့ အမည္းနက္နက္ ဂစ္တာတစ္လက္ရဲ႕ ႀကိဳးေျခာက္ေခ်ာင္းလံုးက က်ယ္ေလာင္စြာ တစ္ႀကိဳးခ်င္း ထျပတ္ကုန္သတဲ့..။ အလန္႔တၾကား အျပာေရာင္ ဖုန္းခပ္ျပားျပားဆီက ထေအာ္လိုက္တဲ့ "Simple Plan" ရဲ႕ သီခ်င္း "Perfect" က နားစည္အေမွးပါးေတြ ေပါက္ထြက္မတတ္..။ မွန္လိုက္တာကြယ္...!!
"Nothing's all right
Coz we lost it all
Nothing lasts forever
I'm sorry I can't be perfect
Now it's just too late and
We can't go back
I'm sorry I can't be perfect"
နားေထာင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ခပ္ခ်ိဳခ်ိဳ သီခ်င္းေတြေတာင္ နားနဲ႔အရသာခံလိုက္ေတာ့ နားဝအေရာက္ ငံတူးတူးနဲ႔..။ နားထဲကေန လည္ေခ်ာင္းဝ အေရာက္မွာ ခါးသက္လိုက္တာ..။ မ်ိဳခ်လိုက္ေတာ့ အူေတြထဲထိ ရွိန္းတိန္းတိန္းနဲ႔ ပူဆင္းသြားေလရဲ႕..။ ဘယ္ဖက္ ရင္ဘတ္ေအာက္က ဇကာေပါက္ေတြျဖစ္ေနတဲ့ ေနရာတစ္ခုကို ျပန္ဆန္တက္လာၿပီး ဂ်ိဳးကပ္ေနတာမ်ား အခိုင္အမာ အလိပ္လိုက္ အထပ္လိုက္နဲ႔...။ ျခစ္ခ်ပစ္ဖို႔ဆိုတာ ေဝလာေဝး... ေပေတေနတဲ့ စိတ္ေတြနဲ႔ တယုတယေလးေတာင္ “သ” ေနမိျပန္ေသး...။
စုတ္ထိုးထားတဲ့ နာမ္စားေလးတစ္ခုက ဇကာေပါက္ေတြၾကားမွာ ႏွင္းဆီနီတစ္ပြင့္လို လန္းဆတ္ငြါးစြင့္ ေနလိုက္တာ..! သူ႔ ဆူးေတြက ရင့္သန္လို႔ အသက္တစ္ခ်က္အ႐ွဴမွာ ဆစ္ကနဲ တစ္ခ်က္ခ်င္းပါလား ..!! ေနာက္တစ္ခ်က္.. ေနာက္တစ္ခ်က္.. ေနာက္..... အဲ့ဒီေနာက္......!! လွလွပပနဲ႔ စည္းဝါးက်ေနလိုက္ပံုမ်ား အလိုက္ကိုသင့္လို႔..။ အသက္႐ွဴေတြ မွားလို႔ ဘယ္ျဖစ္မွာလဲ.. ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ ေမြးခဲ့တဲ့ သံစဥ္တစ္ပုဒ္ အလဟသ ျဖစ္ကုန္မွာေပါ့.. ဟင့္အင္း..!! ဒီ႐ွဴ႐ွိဳက္မႈေတြကို တာဝန္သိသလို ပံုစံနဲ႔ ဟန္ကိုယ့္ရင္း လူလုပ္လာလိုက္တာ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ လူပါးေတြကို ဝ... လို႔...။
အို.... ဒီလိုနဲ႔ သံသရာ အထပ္ထပ္လည္ရင္း အာ႐ုဏ္လား..! မနက္တစ္ခင္းလား..! ေန႔လည္တစ္ခင္းလား..! ညေနခင္းလား..! “ည” နက္နက္ တစ္ညေလလား..!! ဒါမွမဟုတ္... ျဖစ္ႏိုင္ေခ်မဲ့ ေန႔နဲ႔ည ထပ္တူက်ေနတဲ့ အဓိပၸါယ္မသိ အဓိပၸါယ္ မရွိ “ရက္” လို႔ လူေတြက သတ္မွတ္ထားတဲ့ ကာလအပိုင္းအျခားတစ္ခု ေလလား..!! ေတြးရင္း.. ေငးငိုင္ရင္း ေဝဝါးေနတဲ့ ပါးလ်ႏြမ္းေဖ်ာ့ ခႏၶာတစ္ကုိယ္ရယ္.. ဇကာေပါက္ေနတဲ့ ႏွလံုးသားတစ္ခုရယ္.. မာလြန္းတဲ့ ကၽြတ္ဆတ္ဆတ္ ဦးေခါင္းတစ္လံုးရယ္နဲ႔႔ ကၽြန္မ ေျခဆင္း ထိုင္ေနလိုက္တာ ဒိုင္ယာရီစာ႐ြက္ေတြ ဝါက်င္ေဟာင္းႏြမ္း ေၾကမြ ေနခဲ့ၿပီပဲ...... ........ .......။။
(ခင္ေလးငယ္)
Posts
