မုန္တိုင္းလြန္စ ေန႔တစ္ေန႔

“ေမေရ... ဒီေန႔ေတာ့ ဝယ္လို႔ရႏိုင္တာေလးေတြ လိုက္ဝယ္ဖို႔ ေစ်းသြားမွျဖစ္မယ္... အေျခအေနက ဘာမွန္းမသိဘူးေလ.. အဝတ္လဲကြာ.. ေမနဲ႔သမီးကို ေစ်းမွာ ခဏခ်ထားခဲ့မယ္... ဘဘႀကီးတို႔အိမ္နဲ႔ ႀကီးျမတို႔အိမ္အတြက္ ေသာက္ေရနည္းနည္း သြားပို႔ေပးမွျဖစ္မယ္.. ဓါတ္ဆီကလည္း ထုတ္လို႔ရမွာ မဟုတ္ေသးဘူး.. ဓါတ္ဆီပတ္႐ွာဝယ္ၿပီး အျပန္မွ ေစ်းကို ဝင္ေခၚမယ္ေနာ္..”
ဆိုတဲ႔ သမီးအေဖရဲ႕ စကားသံ အရွည္ႀကီးအဆံုးမွာ..

“ဟုတ္...”
ဟု ေခါင္းကို ဆတ္ကနဲ ညိတ္ရင္း အိပ္ရာ ႏိုးကာစ ဆံပင္စုတ္ဖြားေလးနဲ႔ သမီးကိုပါ အက်ႌလဲေပးလိုက္သည္..။

“ဇင္မာေရ အစ္မနဲ႔လိုက္ခဲ႔ရမယ္ေနာ္.. အိမ္ေနာက္က တံခါးေတြေသခ်ာပိတ္.. ဦးဦးကားေပၚ ေရတင္ေနတာလည္း ကူလိုက္ပါဦးကြယ္...”
ဟု ဇင္မာ့ကို လွမ္းေျပာရင္း မၾကာမီပင္ အျပင္ထြက္ဖို႔ သမီးေရာ ကၽြန္မပါ အဆင္သင့္ျဖစ္ ေနခဲ့ၿပီ…။

မုန္တိုင္းအလြန္ ေန႔မ်ားထဲမွ ပထမဦးဆံုး အျပင္ထြက္ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ တေန႔ကတိုက္သြားတဲ႔ မုန္တိုင္းက တကယ္ကို ေသြးပ်က္ေခ်ာက္ခ်ားစရာ။ လွမ္းျမင္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းတိုင္းက ရင္ထဲကို မခ်ိမဆန္႔ ဝင္လာေနသည္။ ၿပိဳလဲေနေသာ ေညာင္ပင္ႀကီးေတြ၊ ဓါတ္တိုင္ႀကီးေတြ၊ လြင့္စင္ျပန္႔က်ဲေနေသာ သြပ္ျပားေတြ၊ အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာ ျဖစ္ေနေသာ မွန္ကြဲအပိုင္းအစေတြ၊ အပံု႔လိုက္ ၿပိဳပ်က္ေနေသာ အိမ္ေသးေသးေလးေတြ၊ ျမင္ျမင္သမွ် အားလံုးက စိတ္မေကာင္းစရာအတိ..။ “ကို..” ကေတာ့ ဘီးေလးဘီး လိွမ္႔၍ရလို႔သာ ကားဟုေခၚလို႔ရေသာ ကားစုတ္ေလးကို သတိထားရင္း အပ်က္အစီးေတြကို ေကြ႕ဝိုက္ ေမာင္းႏွင္ေနသည္..။

အခ်ိဳ႕ေနရာေရလွ်ံ၊ အခ်ိဳ႕ေနရာမွာ လမ္းေတြပိတ္နဲ႔ ေစ်းသို႔ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္မေရာက္ႏိုင္..။ ကၽြန္မ မ်က္လႊာကိုခ်ကာ ဘုရားစာတခ်ိဳ႕ တ၀က္ကိုရြက္ဆိုရင္း လိုက္ပါခဲ့သည္။ ျမင္ေနၾကမဟုတ္တဲ့ ျမင္ကြင္းေတြက ငါးႏွစ္သာရွိေသးတဲ့ သမီးေလး အတြက္ေတာ့့ အသစ္အဆန္း ျဖစ္ေနသည္ထင္၏။ အင္မတန္သြက္လက္တဲ့ သမီးေလးေတာင္ မ်က္လံုးေလး အ၀ိုင္းသားႏွင့္ ၿငိမ္သက္လြန္းေနသည္ပဲ။ သမီးေလး အေတြးမွာ စိုးရိမ္ထိတ္လန္႔မႈေတြမ်ား က်န္ရွိေနေလဦးမလား..!! ကၽြန္မ ကိုယ္တိုင္ကေတာ့ မီးစက္ေလးႏွင့္ မေန႔က ေရေလးနည္းနည္း တင္၍ရလိုက္ေသာ တိုက္ခန္းက်ဥ္းေလးကို ေက်းဇူးတင္ေနမိသည္။

“တစ္ပတ္စာနီးနီးေတာ့ ေလာက္မွာပါေနာ္..”
ဆိုတဲ့ “ကို႔” အသံၾကားမွ ပိုက္ဆံအိတ္ ပါးပါးေလးကို ငံု႔ၾကည့္ကာ ႏြမ္းလ် ေဖ်ာ့ေတာ့စြာျဖင့္.....
“အင္း..”
ဟု ေျဖရင္း သက္ျပင္းအခ်မွာပင္ ေစ်းေရာက္ေနၿပီဆိုတာ သတိထား မိေတာ႔သည္။

သမီးေလးကို မတတ္သာလို႔သာ ေခၚခဲ့ရေပမယ္႔ ေနာင္တက ရခ်င္ခ်င္။ အၿပိဳအပ်က္မ်ားၾကားတြင္ ရေအာင္ဖြင့္ထားေသာ ေစ်းေလးကတိုးမေပါက္..။ အလုအယက္ ၾကပ္သိပ္႐ႈပ္ေထြးစြာႏွင့္ ဆူညံလို႔ေနသည္။ သမီးေလးလက္ကို တင္းေနေအာင္စြဲယူရင္း အပူေတြ ကိုယ္စီေထြးပိုက္ထားသည့္ လူေတြၾကား တိုးေ၀ွ႔ဝင္ခဲ႔သည္။ ၾကက္ဥတစ္လံုးကို ၃၅၀ က်ပ္တဲ႔ ကုန္ေစ်းႏႈန္းက တစ္ခါမွ မၾကားဖူးတဲ့ အဆင့္ကို ခုန္တက္သြားၿပီ။ လက္ထဲတြင္ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ကိုင္ထားေသာ ႏြမ္းဖတ္ရိသဲ့ေနသည့္ တစ္ေထာင္တန္ အေဟာင္းေလး ငါးရြက္ကို ကၽြန္မ ျဖန္႔ၾကည့္မိ လိုက္ေသးသည္။ ႐ွိတာေလးႏွင့္ ရသေလာက္ အျမန္ဆံုး တိုးဝယ္ၿပီး ျပန္ထြက္႐ံုသာ..။

“တစ္ပတ္စာေလာက္ေတာ့..” ဟု ေျပာသြားခဲ့ေသာ “ကို႔..” စကားကို သတိရမိရင္း ကၽြန္မ ဝယ္လို႔ရလိုက္တာက သံုးရက္စာပင္ မ႐ွိေပ။ အေတြးမ်ားစြာႏွင့္ သက္ျပင္းကိုဖြဖြခ်ရင္း ေစ်းမွအထြက္ မထင္မွတ္တဲ႔ ျမင္ကြင္းေလးတစ္ခုက ကၽြန္မရင္ဝကို လာေဆာင့္သည္။ ေျမာင္းေဘးက ေျမႀကီးေပၚမွာ ထိုင္ေနၾကေသာ မည္းညစ္ေခ်ာက္ကပ္ေနသည့္ ကေလးငယ္ႏွစ္ေယာက္..။ အ႐ိုးေပၚအရည္တင္ မ်က္ႏွာေလးက ေၾကေၾကကြဲကြဲႏွင့္ ကၽြန္မကို စိုက္ၾကည့္ေန၏။ လိုအပ္တာထက္ ပိုျပဴးေနသည္ဟု ထင္ရသည့္ မ်က္လံုးေလးတစ္စုံက ကၽြန္မကို ေက်ာက္႐ုပ္ တစ္႐ုပ္ျဖစ္သြားေစသည္။ အႀကီးမေလးက သူ႔ေမာင္ေလးဟု ယူဆရေသာ ကေလးငယ္၏ ေက်ာကုန္းကို ကုတ္ေပးေနသည္။ ျခင္ဖုေလးေတြကို ကုတ္ရင္း ႀကီးလာဟန္တူေသာ အနာလိုလို အပိန္႔အႀကီးႀကီးေတြႏွင့္ ကေလးငယ္က ယားလြန္း၍လား ဆာေလာင္၍ လားမသိ... က်ယ္ေလာင္စြာ ေအာ္ဟစ္ငိုယိုလို႔ ေနသည္။

“ဘုရား.. ဘုရား..!! သူတို႔မိဘေတြေရာ..!! သူတို႔ေမာင္ႏွမ..!! ျပန္စရာအိမ္..!! စားစရာ...!! ဟင့္အင္း..!!” ကၽြန္မ အာေခါင္ေတြ ေျခာက္ကပ္ကြဲအက္ လာလိုက္တာ အသက္ရွဴလို႔ပင္ မဝေတာ့။ သမီးေလးလက္ကို ပိုမိုတင္းေနေအာင္ ဆုပ္ကိုင္လိုက္သည္။ ပါသမွ်ေလးႏွင့္ သံုးရက္စာမ႐ွိတ႐ွိ ဝယ္လာေသာ ႂကြပ္ႂကြပ္အိတ္ အႀကီးႀကီးႏွစ္လံုးကို ဘယ္ညာဆြဲ၍ ကိုင္ထားေသာ ဇင္မာ႔ လက္ထဲက အိတ္တစ္လံုးဆီ ကၽြန္မလက္က အလိုလို ေရာက္သြားခဲ့ၿပီ။ ဆတ္ကနဲ ခပ္ျမန္ျမန္ပင္ ဆြဲယူကာ ထိုကေလးမ လက္ထဲသို႔ ထည့္လိုက္မိသည္။ မထင္မွတ္ပါပဲ ဝင္းလက္သြားခဲ့ေသာ မ်က္လံုးျပဴးျပဴးေတြကို ကၽြန္မၾကာၾကာ မၾကည့္ႏိုင္ေအာင္ လူေတြကတိုးေဝွ႔ လို႔လာျပန္သည္..။

သမီးႏွင့္႐ြယ္တူ မရွိတရွိ ေကာင္မေလး.. ၿပီးေတာ့ ႏွစ္ႏွစ္သားခန္႔သာ ရွိဦးမည့္ သူ႔ေမာင္ေလးရဲ႕ ပံုရိပ္ေတြက ကၽြန္မအေတြးမွာ ကပ္၍ လိုက္ပါလာခဲ႔ၿပီ....။ သမီးလက္ေလးေတြကို ဆြဲကိုင္ယူရင္း လူၾကားထဲက တိုးအထြက္ မထင္မွတ္ပဲ မိုးစက္အႀကီးႀကီးေတြႏွင့္ မိုးက ခပ္ႀကဲႀကဲ ရြာခ်လိုက္သည္။ မိုးသားေတြကို ေမာ႔ၾကည့္ၿပီး ေခါင္းျပန္အခ် ကၽြန္မတို႔ကို လွမ္းၾကည့္ေနသည့္ “ကို..”..။ ဆတ္ကနဲ ေခါင္းညိတ္ျပတဲ႔ “ကို႔” မ်က္ဝန္းေတြက ညိဳေမွာင္ရီေဝလို႔..။

ပုခံုးေပၚကို ဖြဖြေလးလာတင္သည့္ “ကို႔” လက္ဖမိုးကို ကၽြန္မ လက္ေလးတစ္ဖက္ႏွင့္ ျပန္လည္ ျဖစ္ညႇစ္ထားလိုက္မိသည္။ သက္ျပင္းခ်သံႏွင့္အတူ ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္ကို လွမ္းၾကည့္ေနသည့္ “ကို႔” မ်က္လံုးေတြထဲမွာ စာနာသနားစိတ္နဲ႔ အၾကင္နာ တရားေတြလည္း ေရာႁပြမ္းလို႔ေနသည္ပဲ...။

မိုးသားမည္းမည္းေတြက ထစ္ခ်ဳန္းသံႏွင့္အတူ အၿငိဳးႀကီးေနဆဲ.. ရန္လိုေနဆဲ..။
အက်ႌလက္ျပတ္ေလးနဲ႔ သမီးက သူ႔လက္ေမာင္းေပၚက မိုးစက္ေတြကို လက္ေသးေသးေလးႏွင့္ သတ္ခ်ရင္း...
“မိုးစက္ေလးေတြကလည္း ေအးလိုက္တာေနာ္ ေမေမ..” တဲ့။
ကၽြန္မေယာင္ရမ္းၿပီး ေခါင္းညိတ္ ျပလိုက္မိသည္ထင္၏..။

တကယ္တမ္းေတာ့ ကၽြန္မပါးႏွစ္ဖက္ေပၚက မိုးစက္ေတြက ပူေႏြးေနၾကတယ္ဆိုတာ...။

(ခင္ေလးငယ္)


မွတ္ခ်က္။ ။ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ခြဲခန္႔က ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ နာဂစ္ေႁခြအၿပီး နံနက္ခင္း တစ္ခင္းစာျပကြက္ ဝတၳဳတိုေလးပဲ ျဖစ္ပါတယ္...။

ဘဝရဲ႕ အပိုင္းအစ (၁)

~~~ ျဖစ္ေနတဲ့ စိတ္ခံစားမႈ ~~~

ဒီေရေတြလို တက္လိုက္က်လိုက္ ျဖစ္ေနတဲ့ ကၽြန္မစိတ္ေတြရဲ႕ ေ႐ြ႕လ်ားမႈကို ဘယ္လိုမွန္အရိပ္မွာ ပံုေဖာ္ၾကည့္လို႔ ျမင္ရႏိုင္ပါသလဲ..!! ေလၿငိမ္ေနတဲ့ ေရကန္ေသတစ္ခုက သဲ့သဲ့ေလးမွ လႈပ္ခတ္မႈမရွိတဲ့ ေရျပင္လို၊ ေဒါသေတြနဲ႔ ခက္ထန္ေနတဲ့ ပင္လယ္ျပင္က်ယ္က ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ေရလိႈင္းေတြလို၊ ၿငိမ္သက္သြားလိုက္ ပရမ္းပတာ လႈပ္႐ွားသက္ဝင္လာလိုက္ ျဖစ္ေနဆဲ ကၽြန္မ ႏွလံုးခုန္သံေတြရဲ႕ အသံေဝ့ဖ္ေတြကိုေရာ ဘယ္လိုကရိယာမ်ိဳးနဲ႔ တိုင္းယူလို႔ ရႏိုင္ပါသလဲ..!! ရႏိုင္တယ္ပဲဆိုပါဦးေလ.. ကၽြန္မမ်က္လံုးေတြနဲ႔ ၾကည့္လို႔ ျမင္ႏိုင္မျမင္ႏိုင္ ကၽြန္မနားေတြနဲ႔ နားေထာင္လို႔ ၾကားႏိုင္မၾကားႏိုင္ ဆိုတာမ်ိဳးကို ကိုယ္တိုင္ယံုၾကည္မႈ မရွိျပန္ဘူး။ ေသြးေလေျခာက္ျခားတဲ့ ညေတြမွာ သတိမထားမိလိုက္ပါပဲ “ေဖေဖေရ..” လို႔ ေယာင္ေယာင္ၿပီး ေအာ္ေခၚမိတဲ့ ကၽြန္မအသံကို ေဖေဖၾကားႏိုင္မွာတဲ့လား။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ အားရေက်နပ္မႈ မရွိျခင္း သက္သက္ေတြနဲ႔ ေဖေဖ့ကို ခုတေလာ သိပ္ကိုတမ္းတေနမိျခင္းပါပဲ..။

မေတာက္တေခါက္သာ တီးတတ္တဲ့ ဂစ္တာ.. ႀကိဳးေတြမညီခ်ိန္မွာ ေဖေဖ့လက္ေခ်ာင္း ႐ွည္သြယ္သြယ္ေတြကို ကၽြန္မ တမ္းတမိတယ္ေဖေဖ..။ ကၽြန္မလက္ေခ်ာင္း ေသးေသးေလးေတြကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ဆုပ္ကိုင္ရင္း ဂစ္တာေကာ့ဒ္ေလး တစ္ခုကို စသင္ေပးခဲ့တုန္းက ပံုရိပ္ေတြက ေလေပြေတြလို ကၽြန္မကိုေပြ႕ဖက္လို႔...။ ကၽြန္မနဖူးနဲ႔ ပါးေလးေတြကို နမ္းတိုင္းရတတ္တဲ့ ေဖေဖ့ႏႈတ္ခမ္းက ေဆးလိပ္နံ႔ေတြကို ကၽြန္မ လြမ္းဆြတ္လိုက္တာ..။ ေဖေဖက ကၽြန္မ မသိေအာင္စဖို႔ ေနာက္ကြယ္က တိတ္တိတ္ေလး လာခဲ့ခ်ိန္တိုင္း ေဆးလိပ္နံ႔ေတြ စြဲကပ္ေနတဲ့ ေဖေဖ့ ကိုယ္နံ႔ေလးကို ကၽြန္မက ႀကိဳရေနခဲ့ၿပီးၿပီ..။

ကၽြန္မဟာ ေဖေဖ့သမီးလို႔ ေထြေထြထူးထူး ဘယ္သူ႔ကိုမွ လိုက္ေျပာစရာမလိုပဲ ႐ုပ္ရည္ေကာ ဝါသနာ အမူအက်င့္ေတြပါ အားလံုး တူေနခဲ့တာေလ..။ ကေလးေလး ဘဝကတည္းက အပ်ိဳႀကီးဖားဖား ျဖစ္တဲ့အထိ ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြ ေရာက္တိုင္း ဂ်င္းေဘာင္းဘီ တစ္ထည္ကိုဝတ္လို႔ ေဖေဖ သြားေလရာေနာက္ကို ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္တတ္တဲ့ ဖေအတူသမီး..။ ေဖေဖခရီးထြက္တဲ့ ေတာထဲေတာင္ထဲ ခရီးၾကမ္းၾကမ္း ရာသီဥတု ၾကမ္းၾကမ္းေတြမွာ ေဖေဖနဲ႔ အတူတူ ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ဖူးတဲ့ေန႔ေတြ...။ အိမ္မွာ က်န္ေနခဲ့တတ္တဲ့ ေမေမ့ ဟင္းေတြကို လြမ္းဆြတ္ရင္း ေဖေဖနဲ႔ကၽြန္မ စကားထိုင္ေျပာဖူးတဲ့ ညေတြမွာ ေဖေဖက ဂစ္တာေလးကို သဲ့သဲ့တီးေနခဲ့တာ..။

ေတာေတာင္ဆိုတာ ေဖေဖ့သမီး ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ မစိမ္းခဲ့တဲ့ အရာေတြပါပဲ...။ မည္းေမွာင္ေနတဲ့ သစ္ေတာေတြထဲမွာ ဘြတ္ဖိနပ္ အထူႀကီးစီးထားတဲ့ ေဖေဖ လမ္းေတြေလွ်ာက္တိုင္း ကၽြန္မ ေဖေဖ့လက္ကို တြဲခိုထားရင္း တူတူေလွ်ာက္ခဲ့ၾကတာ..။ ေဖေဖအမ်ားဆံုး ဝတ္တတ္တဲ့ ဂ်ာကင္ႀကီး တစ္ခုကို ခုထက္ထိတိုင္ ကၽြန္မ အျမတ္တႏိုး သိမ္းထားမိေနဆဲဆိုတာလည္း ေဖေဖ မသိႏိုင္ေတာ့ပါဘူး..။ ေဖေဖ သြားေလရာကို ယူသြားတတ္တဲ့ ဂစ္တာေလးက အိမ္ေသးေသးေလး တစ္လံုးထဲက ကၽြန္းစားပြဲပုေလး ေဘးမွာ ေထာင္ထားလွ်က္ေပါ့..။ ကၽြန္မလည္း ရွိေနဖို႔မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ အဲ့ဒီ အိမ္ေလးထဲမွာ ခုဆို ဖုန္ေလးေတြ တက္ေနမွာပဲ..။ ေဖေဖ့ ဂစ္တာအိုေလးရဲ႕ ေခၚသံကို ကၽြန္မ အိပ္မက္မွာ တစ္ခါတစ္ခါ ၾကားရတတ္ေသးတယ္..။ ေဖေဖ့ သမီး ကၽြန္မလက္ေတြကို သူေမွ်ာ္ေနတာ သိေနတယ္..။

"ခြင့္လႊတ္ေပးပါ ေဖေဖ့ ဂစ္တာအိုေလးေရ... ကၽြန္မ ဘဝ တစ္ခုအတြက္ လမ္းေမာေတြ ေလွ်ာက္ေနရလို႔ပါ..။"

~~~ ေဖေဖနဲ႔ အတူတူ ~~~

ဆင္ေတြကို စီးၿပီး ႏွစ္ညအိပ္ သံုးညအိပ္ ခရီးေတြရဲ႕ ၾကမ္းတမ္းမႈ ရသကို ကၽြန္မ အပ်ိဳေပါက္ျဖစ္ခါစ အ႐ြယ္မွာ စ ႀကံဳဖူးေနၿပီ..။ ေတာ္႐ံုတန္႐ံု မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ ေငြေပးဝယ္လို႔မရႏိုင္တဲ့ အေတြ႕အႀကံဳေတြကို ေဖေဖနဲ႔ အတူတူ ယူခဲ့ဖူးတဲ့ ေဖေဖ့သမီး ကၽြန္မဟာ ဘယ္ေလာက္မ်ား ကံေကာင္းခဲ့ပါလဲ..!! ေဖေဖ့ တပည့္ေတြ ခ်က္ေကၽြးတဲ့ ေတာဟင္းပူပူေတြရဲ႕ အနံ႔ေတြက ခုေတာင္.. ကၽြန္မေဘးမွာ ေမႊးပ်ံ႕လို႔ေနေသး...။ ထူးထူးဆန္းဆန္း ဟင္းေတြကို ေဖေဖနဲ႔ တူတူ လိုက္စားခဲ့တာလည္း ကၽြန္မပါပဲ.. ေတာေၾကာင္သားေၾကာ္တို႔ ယုန္သားက်ပ္တိုက္တို႔ ေမ်ာက္ေခ်းခါးတို႔ ဆိုတာ ကၽြန္မအတြက္ ဘာဟုတ္ေသးလို႔လဲ..။ ေႁမြသားေၾကာ္ကိုေတာ့ စားဖူးတယ္ ရွိေအာင္ ျမည္းၾကည့္ခဲ့တုန္းက ေဖေဖက ၿပံဳးၿပီး ကၽြန္မကို ေသခ်ာစိုက္ၾကည့္ေနခဲ့တာေလ..။ အနက္ေရာင္ မဟုတ္တဲ့ မီးခိုးေရာင္ ေဖေဖ့မ်က္လံုးေတြထဲက ဖိတ္လွ်ံလာတဲ့ အၾကင္နာ ေမတၱာေတြက မီးပံုေဘးမွာ ထိုင္ေနခဲ့တဲ့ ကၽြန္မ ပါးေလးေတြကိုေတာင္ မီးခိုးေရာင္ေတြ သန္းေစခဲ့ေသးလား..!!

မီလာရွီကာ စိုင္းေဗဒါ ဆိုတဲ့ ဦးေနေအာင္ရဲ႕ ႐ုပ္ရွင္ထဲက ျပကြက္ေတြလို ဆင္ဖမ္းေနတာကို ေဖေဖ့လက္ေတြ တင္းေနေအာင္ ဆုပ္ကိုင္လို႔ တစ္ေနကုန္ တစ္ေနခမ္းၾကည့္ရင္း အသက္႐ွဴေတြ မွားခဲ့ရတာေပါ့..။ ဆင္မႀကီးေတြ ကိုယ္ဝန္လြယ္တဲ့ အခါ ကိုယ္ဝန္သည္ကို ေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ ေနာက္ဆင္တစ္ေကာင္ဟာ သြားေလရာ လိုက္ေပးတတ္တာကို ေဖေဖ့ တပည့္ေတြ ႐ွင္းျပေပးတုန္းက ကၽြန္မ အဲ့ဒီဆင္ႀကီးကို အလိုလိုေလးစားလို႔..။ ဖမ္းလာတဲ့ ဆင္႐ိုင္းတစ္ေကာင္ကို သူမာန္ခ်တဲ့ အထိ က်ံဳးသြင္းယူရတာေတြ ပထမဦးဆံုး ၾကည့္ဖူးတဲ့ ညက ကၽြန္မ အိပ္မရခဲ့တာ ေဖေဖသိခဲ့တယ္ မဟုတ္လား ေဖေဖ..။ ဆင္႐ိုင္းတစ္ေကာင္ မာန္မခ် မခ်င္း က်ံဳးထဲကေန ထုတ္ေပးလို႔ မရတာကို ေသခ်ာ နားမလည္တတ္ေသးခင္ အခ်ိန္အထိ ကၽြန္မ မွာ မ်က္ရည္ေတြဝဲလို႔..။

သူ႔ကို ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားမႈေတြ အတြက္ ေဒါသတႀကီးနဲ႔ သူေအာ္တာေတြ.. သံႀကိဳးအႀကီးႀကီးေတြနဲ႔ ထူးခတ္ထားတဲ့ ေျခေထာက္ေတြကို ႐ုန္းထားရာက စီးက်လာတဲ့ ေသြးေတြနဲ႔ ဒါဏ္ရာေတြေၾကာင့္ ကၽြန္မမွာ ထမင္းေတြ နင္လို႔...။ အစာေကၽြးေတာ့လည္း မာန္မခ်မျခင္း မစားဘူး တင္းထားတယ္..။ သူမာန္ခ်ခ်ိန္ေရာက္တဲ့ အထိ သူ႔ကို ကိုင္တြယ္မဲ့ ဆင္ဦးစီးက စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ ေစာင့္ယူရတာ..။ မာန္စ ခ်ခ်ိန္မွာ ဆင္တစ္ေကာင္ဟာ ေၾကာင္ေလးတစ္ေကာင္လို ႏူးညံ့လာတာမ်ိဳးေပါ့..။ အ႐ိုင္းဆင္တစ္ေကာင္ ဘဝကေန ႏူးညံ့လာတဲ့ ဆင္တစ္ေကာင္ ျဖစ္လာခ်ိန္အထိ ကၽြန္မ တစ္ပတ္တိတိ ေစာင့္ၾကည့္ခဲ့ဖူးတယ္..။ ဒီလို အခ်ိန္ေပးၾကည့္ဖို႔ ကၽြန္မရဲ႕ေတာင္းဆိုမႈကို လိုက္ေရာေပးခဲ့တဲ့ ေဖေဖ့ေမးေစ့ကို ေက်းဇူးတင္စြာ ေမာ့နမ္းမိေတာ့ ေဖေဖက ေက်နပ္လို႔..။ ကၽြန္မေခါင္းက ဆံပင္ေတြကို ဖြဖြေလး ဖြရင္း ငံု႔ၾကည့္ေနခဲ့တဲ့ ေဖေဖ့မ်က္ဝန္းေတြကို ကၽြန္မ မွတ္မိေနေသးတယ္..။ သမီးဆႏၵ တစ္ခုကို ျဖည့္ေပးလိုက္ရတဲ့ အေဖတစ္ေယာက္ရဲ႕ ပီတိကို ေဖေဖက ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ စားသံုးေနလိုက္တာေလ...။

ေဖေဖနဲ႔ အတူတူ ေတာထဲလိုက္သြားခဲ့တဲ့ ေလးႀကိမ္ေျမာက္ခရီး ကၽြန္မေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ဆင္မေလး တစ္ေကာင္ေမြးခဲ့တာ ကၽြန္မ ဘဝမွာ ေမ့မရဆံုးဆိုတာ ေဖေဖသာရွိေနေသးရင္ တူတူျပန္ေျပာခ်င္တယ္..။ ဆင္ဦးစီး ဦးဦးက ကၽြန္မနံမည္ ႏွစ္လံုးကို ယူၿပီး ဆင္ေပါက္စေလးကို နံမည္ေပးေတာ့ ေဖေဖက ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေနခဲ့တာ..။ ေဖေဖ့သြားရွည္ရွည္ေတြ ေပၚေအာင္ရယ္တိုင္း ေဖေဖ့မ်က္ႏွာက ကၽြန္မျဖစ္ျဖစ္သြားသလို..။ ေဖေဖ့ႏႈတ္ခမ္းေဘးက တြန္႔ဝိုက္သြားတဲ့ အေကြးေလးေတြနဲ႔ ေဖေဖ့မ်က္ႏွာက သိပ္ေယာက်္ား ပီသတာပဲ..။ အနည္းငယ္ အေနာက္တိုင္း ဆန္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ေဖေဖဟာ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ ကမၻာေပၚမွာ မိသားစုကို အၾကင္နာတတ္ဆံုး ဟီ႐ိုးတစ္ေယာက္လို ျမတ္ႏိုးဖြယ္ အေကာင္းဆံုး လူသား..။ ကၽြန္မရင္ကို အေႏြးေထြး အလံုၿခံဳေစဆံုး ေယာက်္ား..။

ဆင္ဦးစီးႏွစ္ေယာက္ကို ျပန္သတ္ခဲ့ဖူးတယ္ဆိုတဲ့ ခပ္ဆိုးဆိုး ဆင္ႀကီးတစ္ေကာင္ကို ျပခဲ့တုန္းက သူ႔ မ်က္လံုးေတြထဲကို အၾကာႀကီး ေသခ်ာစိုက္ၾကည့္ခဲ့မိတယ္..။ ေဖေဖကေတာ့ အခါတိုင္းေတြထက္ပိုၿပီး ကၽြန္မလက္ေတြကို တင္းေနေအာင္ ဆုပ္ကိုင္ဆြဲရင္း ကၽြန္မ ပုခံုးေတြကို ဖက္ထားခဲ့တာ..။ ေရႊခဲ ဆိုတဲ့ သူ႔နံမည္ ကို ကၽြန္မဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ဘူး..။ သူ႔မ်က္လံုးေတြကို ကၽြန္မၾကည့္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ပကတိျဖဴစင္ေနတဲ့ ကေလးေလး တစ္ေယာက္လို လဲ့ေနတာ သိပ္လွေနခဲ့တယ္..။ သူသာ ကၽြန္မနဲ႔ စကားေျပာတတ္မယ္ ဆိုရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲလို႔ ေတြးခဲ့မိခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္မ အသက္ ၁၂ ႏွစ္ သမီးပဲ ရွိေသးတာ..။ ေ႐ႊခဲ ကိုယ္တိုင္ကေကာ အသိလြတ္ခ်ိန္မွာ သတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ သူ႔သခင္ ႏွစ္ေယာက္ကို တစ္ခါတေလမွာ သတိမ်ား ရေနမိမလားလို႔ ကေလးအေတြးနဲ႔ ကၽြန္မ ေတြးေနမိခဲ့တာ အဲ့ဒီတစ္ေန႔လံုး တစ္ညလံုး..။ သူ႔အစြယ္ေတြကို ျဖတ္ထားတယ္ဆိုေပမယ္႔ က်န္ေနေသးတဲ့ အပိုင္းမွာေတာင္ ျဖဴလဲ့ၿပီး သန္မာေနလိုက္တာေလ..။ အံ့ၾသဖို႔ေကာင္းတာက ကၽြန္မ ေ႐ႊခဲႀကီးကို မေၾကာက္မိသလို မုန္းတီးစိတ္လည္းမရွိခဲ့ျပန္ဘူး..။ သူနဲ႔ စကားေတြ ေျပာခ်င္စိတ္ကသာ ကၽြန္မ အိပ္မက္ထဲအထိ စိုးမိုးလို႔...။

~~~ အၿပံဳးကို ေထြးပိုက္ျခင္း ~~~

ေဖေဖေပးခဲ့တဲ့ အေတြ႕အႀကံဳေတြနဲ႔ ကံေကာင္းခဲ့လြန္းသူ ကၽြန္မ...။ ေဖေဖ့ရယ္သံေတြနဲ႔ အတူတူ ခုထက္ထိ ကၽြန္မ လိုက္ရယ္ေနမိဆဲ..။ ေဖေဖ့ ဂစ္တာသံ ညက္ညက္ေလးမွာ သီခ်င္းေတြ လိုက္ဆိုေနမိဆဲ..။ ေဆးလိပ္နံ႔ေတြ သင္းေနတဲ့ ေဖေဖ့ပါးေတြကို ကၽြန္မ ေမာ့ေမာ့ၿပီး နမ္းေနမိဆဲ...။ ကၽြန္မအေတြးထဲမွာ ေမေမက ေဖေဖ့ကို “ကို... ေရ..” လို႔ ေခၚလိုက္ခ်ိန္တိုင္း ကၽြန္မ လိုက္လိုက္ၿပံဳးမိေနဆဲ..။ ႀကိဳးမညီတဲ့ ဂစ္တာ တစ္လက္ကို ေကာက္ကိုင္ လိုက္မိခ်ိန္မွာ ကၽြန္မ ေဘးမွာ ေဖေဖ မ်ားရွိေနေလမလားလို႔ ေခါင္းငဲ့ ရွာေနမိဆဲ..။ ကၽြန္မ အားေတြငယ္လာခ်ိန္တိုင္း မ်က္လံုးတစ္စံုကို မွိတ္လို႔ ေဖေဖ့ရင္မွာ တိုးေဝွ႔ေနမိဆဲ..။ ကၽြန္မ ေခါင္းမာလြန္းလို႔ ေမေမက “ဖေအတူ သမီး.... သြားး....” လို႔ ခ်စ္စႏိုး ေအာ္ေငါက္ ထုတ္ခ်ိန္တိုင္း ေက်နပ္မႈေတြနဲ႔ ကၽြန္မ ေခါင္းခါရယ္ေမာမိဆဲ..။

အထူးဆန္းဆံုးကေတာ့ ကၽြန္မနဲ႔ ဘဝျခားသြားၿပီ ျဖစ္တဲ့ ေဖေဖ့ကို လြမ္းဆြတ္တိုင္း ရင္ခုန္သံေတြ ႏူးညံ့စြာနဲ႔ ကၽြန္မ ၿပံဳးေနမိျခင္းပါပဲ..။ ေဖေဖ့ကို တမ္းတမိတိုင္း ကၽြန္မဘယ္ေတာ့မွ မ်က္ရည္မက်တတ္...။ ေဖေဖ့ကို ျမင္ေတြ႕ခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြနဲ႔ ကၽြန္မ ဘယ္ေတာ့မွ ငိုမိမွာ မဟုတ္ဖူး ေဖေဖ...။ ကၽြန္မသိပ္ခ်စ္တဲ့ ေဖေဖဟာ ႐ုပ္ခႏၶာတစ္ခုသာ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းသြားတာေလ...။ ဘယ္အရာနဲ႔မွ လဲလွယ္လို႔ မရႏိုင္တဲ့ ႏူးညံ့မႈေတြနဲ႔ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ ေဖေဖ ရွင္သန္ေနဆဲမို႔ပါ...။ ဒီလထဲမွာပဲ ေဖေဖ ဟိုးအေဝးႀကီးကို ႀကိဳထြက္သြားႏွင့္တာ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခု ေက်ာ္လာခဲ့ၿပီ..။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ အားရေက်နပ္မႈ မရွိျခင္း သက္သက္ေတြနဲ႔ ေဖေဖ့ကို ခုတေလာ သိပ္ကို တမ္းတေနမိတာ အမွန္ပါပဲ..။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မ မငိုဘူး ေဖေဖ..။ ေဖေဖ့ကို လြမ္းဆြတ္ခ်ိန္တိုင္း ဖေအတူသမီး ကၽြန္မ.... တစ္ေယာက္ထဲ အလွပဆံုး ၿပံဳးေနတယ္ဆိုတာ........။


(ခင္ေလးငယ္)

ဖြင့္ဟခ်က္...။ ။ ကၽြန္မဘဝ၏ အႀကီးမားဆံုးေသာ ဆံုး႐ံွဳးမႈတစ္ခု ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သည့္ (ဇူလိုင္လ၊ တစ္ဆယ့္ေျခာက္ရက္) ဆိုေသာ ေန႔စြဲ တစ္ခုသို႔ ေရးဖြဲ႕ပါသည္..။

အသံရသ “ျမ ရဲ႕ လ”

ဟိုး.. ငယ္စဥ္အခ်ိန္က ေရဒီယိုက ထုတ္လႊင့္တဲ႔ ပံုျပင္လက္ေဆာင္ အစီအစဥ္ေတြ၊ ဇာတ္လမ္းပမာ နားဆင္စရာ အစီအစဥ္ေတြကို အရမ္းကို ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ခဲ႔ပါတယ္..။ ကေလးဘဝက အႏုပညာဆိုတာကို သိပ္နားမလည္တတ္ေပမယ္႔ ဇာတ္လမ္းထဲမွာ ပါဝင္တဲ႔ ဇာတ္ေကာင္ေတြရဲ႕ အသံရသကိုေတာ႔ ေကာင္းေကာင္းကို ခံစာတတ္ေနပါၿပီ..။ ဇာတ္ေကာင္ေတြ ေပ်ာ္ရင္ လိုက္ေပ်ာ္တတ္သလို ဇာတ္ေကာင္ေတြ ငိုရင္လည္း လိုက္ငိုခ်င္လာမိတယ္..။ အဲ႔ဒီလို ခံစားမႈ ရသကို ပီျပင္ေပၚလြင္ေအာင္ ေပးစြမ္းႏိုင္တဲ႔ အသံ႐ွင္ (အသံသ႐ုပ္ေဆာင္) ေတြကိုလည္း ခ်ီးက်ဴးေလးစားမိပါတယ္..။

အသံပညာနဲ႔ အႏုပညာေျမာက္ေအာင္ ဖန္တီးထားတဲ႔ ဝထၳဳဇာတ္လမ္းတိုေလး တစ္ပုဒ္ကို လြန္ခဲ႔တဲ႔ (၁၀) ႏွစ္ေက်ာ္ ေလာက္က နားေထာင္ခဲ႔ဘူးပါတယ္..။ ဝထၳဳဇာတ္လမ္းေလးက ေကာင္းလြန္းသလို အသံသ႐ုပ္ေဆာင္သူရဲ႕ ပင္ကိုယ္အသံ ေကာင္းမြန္မႈ၊ စကားလံုး ႐ွင္းလင္းပီသမႈ၊ အသံေနအသံထား စည္းခ်က္ညီမႈ၊ အျဖတ္အေတာက္ မွန္ကန္မႈေတြက ဇာတ္လမ္းထဲ တကယ္႔ကို လြင့္ေျမာ ေပ်ာ္ဝင္သြားေစခဲ႔ပါတယ္..။

အခုေတာ႔ အဲ႔ဒီ ဝထၳဳတို အသံဖိုင္ေလးကို ႐ွာေတြ႕တာနဲ႔ အားလံုး ခံစား နားဆင္ႏိုင္ေအာင္လို႔ မွ်ေဝလိုက္ပါတယ္..။ နားေထာင္ဖူးသူေတြလည္း အမ်ားႀကီး႐ွိမွာပါ..။ နားမေထာင္ရေသးသူေတြ၊ ျပန္လည္ ခံစားလိုသူေတြလည္း ႐ွိႏိုင္ပါတယ္..။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ထပ္နားေထာင္ရင္း ဇာတ္လမ္းေလးထဲက လူမႈဘဝေလးေတြ၊ အိမ္ေထာင္ေရး ဒႆနေလးေတြ နဲ႔ မွတ္သားစရာေလးေတြကို ျမင္ေယာင္ၾကည့္ရေအာင္..။ ဝထၳဳတိုေရးသားသူရဲ႕ ျမန္မာစာေရးသားဟန္.. အသံ႐ွင္ရဲ႕ ျမန္မာစာ ဖတ္ဟန္.. ျမန္မာစကား ေျပာဆိုဟန္ေလးေတြ ကလည္း စိတ္ဝင္စားဖြယ္ ဆြဲေဆာင္မႈ ႐ွိေနတာ ေသခ်ာပါတယ္..။

ဝထၳဳတိုေလးကို ေရးသားသူကေတာ႔ စာေရးဆရာမဂ်ဴး..။

အသံ႐ွင္ကေတာ႔ ကြယ္လြန္သြားၿပီျဖစ္တဲ႔ ေတးေရး/ေတးဆို (ကို) ထူးအိမ္သင္..။

ဝထၳဳတိုေလးရဲ႕ ေခါင္းစဥ္က ျမရဲ႕လ..။

ခံစားၾကည့္ပါ..။

ဝထၳဳကို အသံေလးနဲ႔ နားဆင္ရတဲ႔ အရသာက ထူးျခားတဲ႔ ရသ တစ္ခုပါပဲေနာ္..။
“ျမရဲ႕လ” ဝထၳဳသံေလးလိုပဲ ဘေလာ႔စာမ်က္ႏွာေတြေပၚက စာတို၊ ကဗ်ာတိုေလးေတြကိုလည္း ကဗ်ာ႐ြတ္သံ၊ စာဖတ္သံေလးေတြ အျဖစ္ ဖန္တီးၾကည့္ၾကမယ္ ဆိုရင္ျဖင့္ ဘယ္လိုေနမလဲလို႔ ေတြးေနမိပါတယ္..။

ဝထၳဳစာသားေလးနဲ႔ တြဲၿပီး ခံစားခ်င္တယ္ဆိုရင္ ဒီမွာ ဖတ္ႏိုင္ပါတယ္..။
အသံဖိုင္ေလးကို ႏွစ္သက္စြာ သိမ္းထားခ်င္တယ္ဆိုရင္ ဒီမွာ Download လုပ္ႏိုင္ပါတယ္..။ ေဒါင္းလိုက္ရင္ (မ) ေဟမာေနဝင္း ဖတ္ထားတဲ႔ ဆရာမဂ်ဴးရဲ႕ ေရေမ်ာသီး ဝထၳဳတိုေလးကိုလည္း တြဲၿပီး ရ႐ွိမွာ ျဖစ္ပါတယ္..။
(Comment မွာ Link ေလးေတြ လာေပးသြားတဲ႔ မေနာ္ နဲ႔ Anonymous တို႔ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္လို႔..)

(ကိုရင္ေနာ္)


စကားခ်ပ္။ ။ က်ေနာ္လည္း စိတ္ကူးေပါက္ရင္ စာေတြ၊ ကဗ်ာေတြကို အသံထြက္ဖတ္ေလ႔႐ွိတယ္ (ဘယ္သူမွ မ႐ွိရင္ေပါ႔)..။ က်ေနာ္ ႏွစ္သက္တဲ႔ ဘေလာ႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားထဲကမွ အျမင့္ (မိုးျမင့္တိမ္)၊ မႀကီး (မအိႁႏၵာ) နဲ႔ မေနာ္ (မေနာ္ဟရီ) တို႔ရဲ႕ စာေတြ၊ ကဗ်ာေတြကိုေတာ႔ အသံထြက္ၿပီး ဖတ္ၾကည့္ဖူးတယ္.. (က်ေနာ္႔ အသံဆိုးဆိုးႀကီးနဲ႔ေပါ႔ :P)..။ ခင္ေလးငယ္ ရဲ႕ ဒီပိုစ္႔ေလး ကိုေတာ႔ သေရာ္ေတာ္ေတာ္ (ဖ်က္လိုဖ်က္စီး) ဖတ္ထားတာေလးကို အသံသြင္းထားေသးတယ္.. (အီးေမးႏွင့္ ေတာင္းဆိုႏိုင္သည္.. ဟီးးး)..။

ေကာင္းကင္ဘံုသို႔ ဆုေတာင္း

သူ..... ဘယ္ေရာက္သြားၿပီလဲ..!!
သူ..... ဘယ္လိုေနရာမွာ သီခ်င္းေတြ ဆိုေနမလဲ..!!
သူ..... ဘယ္သူေတြနဲ႔ ရယ္ေမာေပ်ာ္႐ႊင္ေနေလမလဲ..!!
သူ႔..... မိသားစု ေမာင္ႏွမေတြ သူသိပ္ခ်စ္တဲ့ ပရိသတ္ေတြနဲ႔.... ...!!

Michael ေရ.. ႐ွင္ပဲ လြမ္းလြမ္းေဆြးေဆြးနဲ႔ သီဆိုခဲ့ၿပီးကြယ္.. I'll Be There.... တဲ့လား..!!

You and I must make a pact
We must bring salvation back
Where there is love, I'll be there

I'll reach out my hand to you,
I'll have faith in all you do
Just call my name and I'll be there

And oh - I'll be there to comfort you,
Build my world of dreams around you
I'm so glad that I found you
I'll be there with a love that's strong
I'll be your strength, I'll keep holding on
Yes I will, yes I will

Let me fill your heart with joy and laughter
Togetherness, well that's all I'm after
Whenever you need me, I'll be there
I'll be there to protect you
With an unselfish love I respect you
Just call my name and I'll be there

If you should ever find someone new
I know he'd better be good to you
'Cos if he doesn't, I'll be there

Don't you know, baby, yeah yeah
I'll be there, I'll be there, just call my name, I'll be there

(Just look over your shoulders, honey - ooh)

I'll be there, I'll be there, whenever you need me, I'll be there

Don't you know, baby, yeah yeah
I'll be there, I'll be there, just call my name, I'll be there...

အခု... ကၽြန္မတို႔ ျပန္ေမးပါရေစ... ႐ွင္ဘယ္မွာလဲကြယ္...!!

႐ွင့္အႏုပညာကိုခ်စ္တဲ့... ႐ွင့္ကိုခ်စ္တဲ့... ႐ွင္ကသိပ္ခ်စ္တဲ့... တစ္ကမၻာလံုးက ရွင့္ပရိသတ္ ကၽြန္မတို႔ေတြအားလံုး ခ်မ္းေျမ႕တဲ့ ေကာင္းကင္ဘံုမွာပဲ ရွင္ရွိေနမယ္လို႔ ယံုၾကည္ေနပါရေစ...

Michael ေရ...
ကၽြန္မတို႔အားလံုး ႏွေျမာတသ ခ်စ္ျခင္းမ်ားစြာနဲ႔ ဆုေတာင္းရင္း ကိုယ္စီ မ်က္ရည္ေတြ ဝဲေနၾကပါတယ္...။

(ခင္ေလးငယ္)

ကိုရင္ေနာ္ >> Begins << ခင္ေလးငယ္

က်ေနာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ရန္ပြဲကို မေတြ႕တာၾကာေတာ႔ ဒီႏွစ္ေယာက္ ၿငိမ္ခ်မ္းေရး ရေနတယ္လို႔ ထင္ရင္လည္း ထင္ေနၾကမေပါ႔..။ တကယ္ေတာ႔ မေတြ႕ျဖစ္ၾကလို႔ပါ.. ေတြ႔လို႔ကေတာ႔ သတ္ၿပီးသားပဲ..။

အခုေတာ႔ (ကို) ဟန္သစ္ၿငိမ္ Tag တာနဲ႔ ရန္ျဖစ္ခ်ိန္ မ႐ွိပါတဲ႔ ခင္ေလးနဲ႔ က်ေနာ္.. ရန္ျဖစ္ဖို႔ အေၾကာင္းက ဖန္လာၿပီေပါ႔..။ အခုလို ပြဲသြင္းသူ ႐ွိေလေတာ႔ ႏွစ္ေယာက္သား တယ္လီဖုန္း ႀကိဳးဝိုင္းေပၚ တက္ခဲ႔ၾကေတာ႔တယ္..။

“Hello..!! ဟဲ႔.. ခင္ေလး..”>>>><<<<“ဘာတုန္း..”

“ေဟ႔.. နင့္ကို အလာကားေခၚတာ မဟုတ္ဘူး.. ကိစၥ႐ွိလို႔..”
“ဘာ ကိစၥလဲ.. ငါမအားဘူး.. ေနာက္မွ ေျပာ..”

“မအားလို႔ မရဘူး.. ဟိုမွာ ၾဆာဟန္ လာတဂ္ထားျပန္ၿပီ..”
“ဟမ္..!! ဟုတ္လား.. ေအး.. နင္ေရးလိုက္..”

“ဟ ျဖစ္မလားကြ.. ဒါ ႏွစ္ေယာက္လံုးနဲ႔ ဆိုင္တယ္.. ငါတို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုးကို တဂ္ထားတာ..”
“ဘာကို တဂ္တာမို႔လို႔လဲ.. အရင္ သူတဂ္ထားတာ တစ္ခုေတာင္ အေႂကြး မေၾကးေသးဘူးမလား..”

“ေအးး.. အရင္ အေႂကြးက အသာထား ေနာက္မွ အတိုးေပးလိုက္မယ္.. အခုဟာ အရင္ေရးရမယ္..”
“ျမန္ျမန္ေျပာ ငါ အခ်ိန္မရဘူး.. ဘာ Tag တာလဲ..”

“သူ႔ေခါင္းစဥ္က ĦaN … ŦhIt … ИψΣim ... Begins တဲ႔.. ဟ”
“အမ္..!! ဘာရယ္.. ဟန္သစ္ၿငိမ္ ဘီကနီ.. ဟတ္လား.. ဟုတ္ရဲ႕လား ဟဲ႔.. ဟန္သစ္ၿငိမ္ ေရကူးဝတ္စံု..”

“အာ.. အ႐ူးမ.. နားကလည္း ထိုင္းလိုက္တာ.. ဘီဂင္းစ္စ္စ္ ဟဲ႔ Begins.. Bikini မဟုတ္ဘူး... ခက္တာပဲ..”
“ေအာ္.. ဘီဂင္းစ္စ္..”
“နင္က ယံုရတာ မဟုတ္ဘူး.. မ်က္မွန္ အထူႀကီး တတ္ၿပီး မျမင္မကန္းနဲ႔ တလြဲေတြ ဖတ္ေနသလားလို႔.. ေနစမ္း ငါ ဖတ္ၾကည့္ပါဦးမယ္..”

ခင္ေလးတစ္ေယာက္ “ခ်ပ္၊ ခ်ပ္၊ ခ်ပ္၊ ထပ္၊ ထပ္၊ ထပ္၊ ထပ္၊ က်လိ… က်လိ… ကခ်က္ ကခ်က္..” နဲ႔ ကီးဘုတ္ကို ႐ိုက္ၿပီး ၾဆာဟန္ရဲ႕ အိမ္ကို ဝင္ေနတယ္ ထင္ပါတယ္.. (ကိုဟန္သစ္ၿငိမ္ ေရးသလို လိုက္ေရးထားတာ ဟီးးး )

“ေဟ႔ေယာင္ ျမန္ျမန္ဖတ္ ဖုန္းခ ေစ်းႀကီးတယ္..”
“ေအးပါ.. ေနဦး.. ငါက အခ်ိန္ မရပါဘူးဆို.. ဒီ.. ဆရာ႔ ဘေလာ႔က.. စာလံုးေတြက ေဇာက္ထိုးေတြ..”

“အာ.. အဲ႔ဒါ ေဇာက္မထိုးဘူး Unicode 5.1 နဲ႔ ေရးထားတာေလ.. ေဇာ္ဂ်ီဝမ္း ေျပာင္းလိုက္ အေပၚေဒါင့္မွာ ေျပာင္းတဲ႔ဟာ ႐ွိတယ္..”
“ငါသိပါတယ္... လွ်ာမ႐ွည္နဲ႔ ေနဦး ဖတ္အုန္းမယ္..”

ခင္ေလးလည္း ဝ႐ူး.. ဝ႐ူး.. ဝ႐ူး.. နဲ႔ စာေတြ ဖတ္ေနေလရဲ႕

“ေအာ္.. ဘေလာ႔ ဘယ္လို စေရးျဖစ္လာသလဲ.. ဆိုတာကို ေရးခိုင္းတာဟ..”
“ေအ.. ငါလည္း အဲ႔လိုေတာ႔ ထင္သား.. ဒါဆို.. ငါတို႔ဘေလာ႔ ျဖစ္တည္မႈေပါ႔.. ဟဲဟဲ”

“ေအ.. ဟုတ္တယ္.. နင္ေရးလိုက္ေတာ႔.. ငါ ဒိုးရေတာ႔မယ္..”
“ဟ.. ေဟ႔ေယာင္.. မလုပ္နဲ႔.. နင္ေရးလိုက္.. ငါလည္း မအားဘူးဟ.. ဒီမွာ တန္းလန္းႀကီး..”

“မသိဘူး မသိဘူး.. နင္ေရးလိုက္.. ၿပီးရင္ တင္လိုက္..”
“ဟ.. ငါက အခု ဒီမွာ က်ေနာ္လူဆိုး (၇) ေရးလက္စ.. တန္းလန္းႀကီးဟ.. နင္ေရး.. ”

“ငါေျပာၿပီးၿပီ ငါမအားဘူးလို႔ ဒီလကုန္ထိ ငါအားမွာ မဟုတ္ဘူး.. ဒါဘဲ.. ဒါဘဲ.. နင္.. ေရးလိုက္ေတာ႔..”
“ကလုံ” ဆိုၿပီး တယ္လီဖုန္းကို ခ်သြားေလေရာ..

“ေသနာမ..!! ေျပာမၿပီးေသးဘူး ဖုန္းကိုခ်သြားၿပီ.. ေနာက္ဆံုးေတာ႔ ငါ႔ေခါင္းပဲ..”

အဲ႔ဒီလိုပါပဲ ခင္ေလးက အလဲ မထိုးႏိုင္ေတာ႔ အ႐ံႈးေပးၿပီး အႏိုင္နဲ႔ ပိုင္းပိုင္းသြားေရာ.. း)..။
ေနာက္ဆံုေတာ႔ ဒီေကာင္ပဲ ေရးရတာပါပဲ..။ ေျပာျပမယ္.. ဒီလို... ဒီလို....

ဘယ္လိုကေန ဘယ္လို ဘေလာ႔ စေရးျဖစ္တာလဲ ဆိုေတာ႔..!! ဒါက ဒီလိုပါ.. ဘေလာ႔ စေရးတယ္ဆိုတာထက္ လက္တည့္စမ္းတာေပါ႔ဗ်ာ..။ ဘေလာ႔ေတြ ဖတ္ဖတ္ၿပီး သိုင္းတတ္ခ်င္လာတယ္. ဟီးး.. (ေခတ္ကာလကလည္း တြန္းအားေပးေနတဲ႔ အခ်ိန္ေပါ႔) အဲ႔ဒီမွာတင္.. စာေရးခ်င္တဲ႔ စိတ္ေတြ ကလည္း ႏိုးထထိုးဆြလာေတာ႔.. ေရးမယ္ေဟ႔.. ဆိုၿပီး.. ဘယ္လို စလုပ္ရမယ္ဆိုတာကို ႐ွာလိုက္ေဖြလိုက္တာ ဘေလာ႔ဂါ ဘိုးဘိုးႀကီးေတြရဲ႕ ဘေလာ႔ဂါ သိုင္းက်မ္းႀကီးေတြ၊ က်င့္စဥ္ေတြ.. လက္ဝယ္ပိုင္ပိုင္ ရလာပါေလေရာ.. ဒါနဲ႔ ေန႔ မအား ည မနား.. ေလ႔လာဆည္းပူးလိုက္တာ အ႐ိုးၿပိဳင္းၿပိဳင္းထ မ်က္တြင္းေတြ ေဟာက္ပက္က်တဲ႔ အထိပါပဲ..။

စေရးေတာ႔ ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ တစ္ေယာက္တည္း စမ္းေရးေနတာ.. စာတိုေလးေတြ၊ ကဗ်ာတိုေလးေတြ၊ ေပါက္ကရ ဟာသေလးေတြ.. သေရာ္ေတာ္ေတာ္ေလးေတြ.. ေလွ်ာက္ေရးတာေပါ႔..။ ေက်ာင္းတုန္းက ေရးခဲ႔တာေလးေတြကိုလည္း ဘေလာ႔ စာမ်က္ႏွာေပၚ ျပန္တင္တယ္..။ အသိထဲကဆို ဘယ္သူကိုမွေတာ႔ မျပျဖစ္ဘူး..။ တစ္ရက္ ခင္ေလးနဲ႔ ဖုန္းေျပာျဖစ္ေတာ႔ ဘေလာ႔အေၾကာင္း ေျပာျပလိုက္တယ္.. (အဲ႔လို.. အဲ႔လိုပဲ.. ငါေတာ႔ ဘေလာ႔ ေရးေနတယ္ေပါ႔.. ဘာညာ..)..။ က်ေနာ္က သိတာကိုး.. သူလည္း အ႐ူးဆိုတာ.. အဲေလ.. စာ႐ူးဆုိတာ..။ သူလည္း ငယ္ငယ္တုန္းက ေတာင္ေရး ေျမာက္ေရး ကဗ်ာတိုေလးေတြ ေရးေရးေနတာေလ..။ ေက်ာင္းက ကဗ်ာ ၿပိဳင္ပြဲေတြ စာစီစာကံုးၿပိဳင္ပြဲေတြဆို သူထိပ္ဆံုးက အၿမဲပါေပါ႔..။ ၾကက္ကန္းဆန္အိုးတိုး ဆိုသလို ဆုေတြဘာေတြကလည္း ရတတ္ေသးတာ..။ အဲ႔ဒီအခ်ိန္ထဲက က်ေနာ္က သူ႔ကဗ်ာေတြကို လိုက္ဖ်က္ေနက် (သတ္ပံုမွားေတြ လုပ္ေရးၿပီး ဖ်က္တယ္၊ စကားေျပ ျပန္ၿပီး ဟာသလုပ္တယ္.. အဲ႔လို အဲ႔လို..) ေပါ႔..။ အခုလို ဘေလာ႔ ေပၚမွာ ေရးလို႔ ရတယ္ဆိုေတာ႔ သူကလည္း စိတ္ဝင္စားတယ္ေလ..။ ဒါနဲ႔ သူလည္း ေရးမယ္တဲ႔.. (အ႐ွည္ႀကီး ေျပာျပမေနေတာ႔ဘူးေနာ္.. းP..) ဒီလိုနဲ႔ ဒါဆိုၿပီးေရာ.. ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းၿပီး ေရးၾကမယ္ ဆိုၿပီး.. ဘေလာ႔ အသစ္စလုပ္တာ.. (ကိုဟန္သစ္ၿငိမ္ ကို ကိုသကၤာႀကီး က “ကခ်ပ္ ခ်ပ္ ခ်ပ္” နဲ႔ လုပ္ေပးလိုက္သလိုမ်ိဳး) ဘေလာ႔ တစ္ခု လုပ္လိုက္တာ တစ္ရက္ေလာက္ၾကာေတာ႔ http://www.koyinnawkhinlaynge.blogspot.com/ ဆိုၿပီး ဟိုလိုလို ဒီလိုလိုနဲ႔ ဘေလာ႔ တစ္ခု ျဖစ္လာေလေရာ..။

ဘာလို႔ ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္ ဆိုၿပီး နာမည္ႏွစ္ခုကို ဆက္ၿပီး ေပးထားတာလဲ ဆိုေတာ႔..!! ဒါက ဒီလို႐ွိပါတယ္.. ဒါကလည္း ေတာ္ေတာ္ကို ရန္ျဖစ္ၿပီးမွ ျဖစ္လာတဲ႔ နာမည္ပါ.. သိခ်င္ရင္ ဒီမွာ အလကား ဖတ္.. း)..။

ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါးစာအတိုအစေလးမ်ား ဆိုတာကေတာ႔ အနက္ဖြင့္လိုက္ရင္.. ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါး တိုတိုတုတ္တုတ္ စာတိုေလးေတြလို႔ အဓိပၸါယ္ ရမယ္ထင္ပါတယ္.. (ဟီးးး ႐ွင္းေနတာကို ထပ္႐ွင္းေနေသးတယ္..) ဆီမပါ၊ ဆားမပါ.. “ေပါ႔တီးေပါ႔႐ြတ္” လို႔ ယူဆမယ္ဆိုရင္လည္း ရပါတယ္ေလ..။ အခုသာ ေရးလိုက္ရင္ စာဖတ္သူ စိတ္ညစ္ေလာက္ေအာင္ ႐ွည္လ်ားတဲ႔ ပိုစ္႔ေတြ ေရးျဖစ္ေနေပမယ္႔.. စစခ်င္းေရးတဲ႔ ပထမဆံုး ပိုစ္႔ဆိုရင္ တိုတိုေလးရယ္.. ဘယ္ေလာက္ေတာင္ တိုသလဲဆို ရင္ (၃) လိုင္းပဲ ႐ွိတယ္..းP ေခါင္းစဥ္က “ေ႐ွ႕သို႔တိုးရန္” တဲ႔..။ က်ေနာ္ ေရးတာပါ..။ ေကာ္မန္႔ကေတာ႔ အားရစရာပါပဲ တစ္ခုတဲ႔.. ဟီးးး..။ ေပးတာကလည္း တျခားလူမဟုတ္ပါဘူး.. ဟို မေကာင္းဆိုဝါးမ ခင္ေလးငယ္..။ အဲ႔ဒီ ပထမဆံုး ပိုစ္႔မွာကိုက သူရန္လာစတယ္ဆိုတာ ထင္႐ွားပါတယ္..။ ပရိတ္သတ္ႀကီး မယံုရင္ ဒီမွာ ဖတ္ၾကည့္ၾကပါကုန္..။

အဲဒီလိုနဲ႔.. က်ေနာ္တို႔ ေျဖးေျဖးမွန္မွန္ပဲ နားနားၿပီး ခ်ီတက္ၾကတာပါ..။ သူအားရင္ သူေရးတယ္.. က်ေနာ္ အားရင္ က်ေနာ္ ေရးတယ္..။ ဘေလာ႔နဲ႔ ပတ္သက္တဲ႔ ျပႆနာေတြ၊ အခက္အခဲေတြကေတာ႔ အမ်ိဳးမ်ိဳးပါပဲ... ထူးထူးျခားျခား ရန္ျဖစ္ခဲ႔ရတာ တစ္ခု ႐ွိေသးတယ္.. သူဘယ္ေလာက္ စိတ္ပုပ္လဲဆိုတာ မေျပာေတာ႔ဘူး.. သိရေအာင္လို႔ ဒီမွာ သာဖတ္ၾကည့္ၾကပါ..။

အဲ႔ဒီလို စာေရး ေကာင္းေနတုန္း.. “တူး..တူး..တူးးးတူးးး” ဆိုၿပီး ဖုန္း ျမည္လာလို႔ ကိုင္လိုက္ေတာ႔ ခင္ေလးငယ္ ျဖစ္ေနတယ္..

“HELLO..!!”
“ဟဲ႔.. ေသနာ.. ငါနင္ေရးေနတာေတြ Draft ကေန ဝင္ ဖတ္ၿပီးၿပီ.. နင့္ဟာက Tag ပိုစ္႔ ေရးေနတာလား ငါ႔ မေကာင္းေၾကာင္း ေရးေနတာလား.. ဟမ္..”

“အမယ္.. အမယ္.. ငါ႔ကိုမ်ား ရန္လာေထာင္ေန.. နင့္ကို ေျပာသားပဲ နင္ေရးးးးး..လို႔.. ငါေရးရင္ေတာ႔ ငါေရးခ်င္သလို ေရးမွာပဲ.. ငါေရးေနတာ အျဖစ္မွန္ေတြ..”
“မသိဘူး.. အဲ႔လို မေရးနဲ႔.. ႐ိုး႐ိုးပဲေရး..”

“ဟ.. နင့္ဟာက ဘာတုန္းဟ.. နင္ေရးဆိုေတာ႔လည္း မေရးဘူး.. ငါေရးေနေတာ႔လည္း ဆရာ လာလုပ္တယ္.. မသိဘူး.. ဘာမွ လာမေျပာနဲ႔.. ငါအခု ဒီပိုစ္႔ကို တင္မွာ..”
“ကလံု”.. ဆိုၿပီး ဖုန္းကိုခ်ပလိုက္တယ္.. (ဟဲဟဲ.. ဘာရမလဲ ကလဲ႔စားေခ်တာေလ..း)

(ဘယ္နားေရာက္သြားပါလိမ္႔...!! ေအာ္..) အဲ႔ဒီလိုနဲ႔ အ႐ွိန္ေလးရလာေတာ႔ ဘေလာ႔မိတ္ေဆြေတြလည္း မ်ားလာပါတယ္..။ ေနာက္ေတာ႔ စာဖတ္သူေတြပါ ႐ွိလာပါတယ္..။ အင္းးး.. မ်ားလာဆို ဘေလာ႔႐ြာထဲမွာ မတည့္အတူ ေရးေနၾကတဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ရန္ပြဲကို လာလာအားေပးၾကတာကိုး..။ အဲ႔ဒီလို စာလာဖတ္တဲ႔ စာဖတ္သူေတြထဲမွာ “ကေလးေလး” ဆိုတဲ႔ နာမည္နဲ႔ ဆီပံုးမွာ စာေတြ လာလာေရး.. စာေတြ အၿမဲလာလာဖတ္တဲ႔ ခ်စ္ခင္စရာ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္နဲ႔ ခင္သြားၾကတယ္..။ သူ႔အေၾကာင္းေလးေတြ သိခြင့္ရလာေတာ႔ ဂ႐ုဏာသက္မိၾကတယ္.. ပိုပိုၿပီး ေမတၱာထားမိၾကတယ္..။

(အတိုခ်ံဳ႕ပဲ ေျပာေတာ႔မယ္..) အဲ႔ဒါနဲ႔ ခင္ေလးငယ္ က ကေလးေလး ကို အရမ္း ခ်စ္သြားၿပီး ဘေလာ႔ေပၚမွာ ပိုစ္႔ တစ္ခုေရးၿပီး ေမြးစားလိုက္ေရာ..။ ဆိုေတာ႔.. ကေလးေလး က သူ႔သမီး ျဖစ္သြားပါေလေရာ.. (အဲ႔ဒီ ေမြးစားတဲ႔ပိုစ္႔ လင့္ မေပးေတာ႔ဘူး.. လင့္ေတြ မ်ားေနၿပီ.. းP)..။ အဲ႔ဒါနဲ႔ က်ေနာ္မ်ိဳးကလည္း ဒင္းနဲ႔ ငယ္ထဲက ေမာင္ႏွမေတြလို ဆိုေတာ႔ ကေလးေလး က ေအာ္တိုမစ္တစ္ က်ေနာ္႔ တူမ ျဖစ္ေရာေပါ႔..။ က်ေနာ္ကလည္း က်ေနာ္႔ တူမေလးကို ခ်စ္ပါတယ္..။ ဒီေတာ႔ က်ေနာ္တို႔ ဘေလာ႔က ကိုရင္ေနာ္၊ ခင္ေလးငယ္၊ ကေလးေလး ဆိုၿပီး သံုးေယာက္ ျဖစ္သြားေလေရာ..။

ကယ္... ၿပီးပါၿပီ..။

ၾဆာဟန္ေရ.. Tag တဲ႔ အတြက္ေက်းဇူးဗ်ာ.. က်ေနာ္တို႔ သံုးေယာက္ အေၾကာင္းပါ ေရာၿပီး ႐ွင္းလိုက္ၿပီ.. းP..။

Tag တို႔ရဲ႕ ထံုးစံ အတိုင္း တဂ္ဆင့္ေလးေတာ႔ ကမ္းဦးမွပါေလ.. အမ်ားႀကီးေတာ့ မကမ္းေတာ႔ဘူးေနာ္.. မအားၾကမွာ အားနားလို႔ပါ.. ခ်စ္စြာေသာ အမ်ိဳးေတြအမ်ားႀကီးထဲက သံုးေယာက္ကိုပဲကမ္းမယ္..

သားငယ္ေလး Craton

တူေတာ္ေမာင္ ဖိုးစိန္

တူမေတာ္ မက္မက္..


အားလံုးအားလံုးကို..
ခင္မင္ေလးစားခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္

ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္

အမိႈက္ထဲမွစိတ္ဓါတ္မ်ား

(((((အမႈိက္.. အမိႈက္..)))))
(((((အမႈိက္.. အမိႈက္..)))))

ေနပူက်ဲက်ဲမွာ အမိႈက္လွည္းႀကီးကို တြန္းရင္း တစ္လမ္းဝင္ တစ္လမ္းထြက္ အမိႈက္လိုက္ေကာက္ေနတဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္ အတြက္ေတာ႔ ေနမင္းႀကီး ပူေလာင္တယ္ ဆိုတာထက္ လူလံုးမလွပတဲ႔ ဘဝရဲ႕ ပူေလာင္မႈက အရာရာကို ရင္ဆိုင္ဖို႔ က်င့္သားရခဲ႔ၿပီးသားပဲေလ..။

နားထဲမွာေတာ႔ ေဖေဖ မဆံုးခင္ ေျပာသြားတဲ႔ ဆံုးမ စကားေလးကို ၾကားေနမိေသးတယ္..
“သားေရ ေဖေဖတို႔က အမိႈက္ေကာက္တဲ႔ သူေတြဆိုေတာ႔ လူေတြက မသတီၾကဘူး.. အက်ိဳးေပး မေကာင္းခဲ႔လို႔ ႏွိမ္႔က်တဲ႔ ဘဝ ေရာက္ေနေပမယ္႔ စိတ္ဓါတ္ကို အၿမဲ ျမင့္ျမင့္ထားပါ.. ဘယ္ေလာက္ပဲ ဆင္းရဲႏုံခ်ာေနပါေစ.. သူမ်ားပစၥည္း မခိုးနဲ႔.. မတရားတာ မလုပ္နဲ႔.. ႐ိုးသားျဖဴစင္တဲ႔ စိတ္ဓါတ္နဲ႔ ဘဝကို ရဲရဲ ရင္ဆိုင္ပါ..” တဲ႔

က်ေနာ္ နဖူးေပၚက ေခၽြးေတြကို လက္တစ္ဖက္နဲ႔ သုတ္ရင္း.. အေတြးစကို ျဖတ္ကာ အမိႈက္လွည္းႀကီးကို ဂ႐ုတစိုက္ တြန္းလာခဲ႔တယ္..။ က်ေနာ္႔ ပုဆိုးစေလးကို ဆြဲကိုင္ရင္း လိုက္လာတဲ႔ ညီမေလးကလည္း သူ႔အသံေလးနဲ႔ အမႈိက္.. အမိႈက္..!! လို႔ ေအာ္ေပး႐ွာပါတယ္..။

ညီမေလးက အခုမွ (၆) ႏွစ္ ႐ွိေသးတာ..။ တကယ္ဆို က်ေနာ္တို႔ ေမာင္ႏွမက ေက်ာင္းေနရမယ္႔ အ႐ြယ္ေတြေပါ႔..။ က်ေနာ္သာ ေက်ာင္းေနခဲ႔ရရင္ အခုဆို ႐ွစ္တန္း၊ ကိုးတန္း ေလာက္ေတာ႔ ေရာက္ေနေလာက္ၿပီ..။ ဘဝေပးကံက ေက်ာင္းဆိုတာ ဘာမွန္းမသိေလာက္ေအာင္ ဆိုး႐ြားခဲ႔ေတာ႔ ဒီဘဝ ဒီလိုသာ ျဖတ္သန္းရေတာ႔မွာ..။

က်ေနာ္ စိတ္ဓါတ္မက်ပါဘူး.. အမိႈက္ေကာက္လို႔ ရတဲ႔ ေငြေလးနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ေမာင္ႏွမ ထမင္းစားတယ္..။ ေစတနာေကာင္းတဲ႔ အိမ္ေတြက က်ေနာ္တို႔ကို အဝတ္အစား အေဟာင္းေတြ ေပးၾကတယ္..။ ေနစရာကေတာ႔ အမိုးအကာ ႐ွိတဲ႔ တစ္ေနရာရာဆိုရင္ ေနလို႔ ျဖစ္ေနတာပါပဲေလ..။

“အမိႈက္..!!!!..”
အမိႈက္လို႔ ေအာ္ေခၚသံၾကားလို႔ က်ေနာ္ ဝမ္းသာအားရ ေမာ႔ၾကည့္လိုက္ေတာ႔ ဟိုး.. ေျခာက္လႊာကေန လက္ယပ္ ေခၚေနတဲ႔ အန္တီႀကီး တစ္ေယာက္..။

က်ေနာ္ ညီမေလးကို အမႈိက္လွည္းနားမွာ ေစာင့္ခိုင္းၿပီး ေလွခါးထစ္ေတြ အတိုင္း ေျပးတက္ခဲ႔လိုက္တယ္..။ ဒီအမိႈက္ဖိုးေလးရရင္ ညီမေလးကို ေကာက္ညႇင္းေပါင္းနဲ႔ အေၾကာ္ဝယ္ေကၽြးရမယ္ေလ..။

အခန္းတံခါး ခပ္ဟဟေလး ပြင့္လာတယ္.. ၿပီးေတာ႔ ျဖဴျဖဴဝဝ အန္တီႀကီး တစ္ေယာက္ ထြက္လာၿပီး အမိႈက္ေတြ ထည့္ထားတဲ႔ သံပံုးႀကီး တစ္ပံုး ထုတ္ေပးတယ္..။
“ေရာ႔.. ေကာင္ေလး အမိႈက္ယူၿပီးရင္ အမိႈက္ပံုး ျပန္လာေပး..”

က်ေနာ္လည္း အမိႈက္ပံုးႀကီးကို ဝမ္းသာအားရ မၿပီး ေလွခါးထစ္ေတြ အတိုင္း ျပန္ဆင္းခဲ႔တယ္..
အမိႈက္ေတြ မက်ေအာင္လည္း ဂ႐ုစိုက္ရေသးတယ္ေလ..။

ညီမေလးကေတာ႔ အမိႈက္လွည္းႀကီးေဘးမွာ ေျမႀကီးေတြကို ဒုတ္နဲ႔ ျခစ္ၿပီး ေဆာ႔ေနေလရဲ႕..
က်ေနာ္လည္း သံပံုးထဲက အမိႈက္ေတြကို အမိႈက္လွည္းႀကီးေပၚ ပစ္ၿပီး သံပံုးလြတ္ႀကီးနဲ႔ ျပန္ေျပးတက္ရတာေပါ႔ ..
အဲ႔ဒီ ေျခာက္လႊာဆီကို..။

အေပၚထပ္ အခန္းဝကုိ ျပန္ေရာက္ေတာ႔..
“ဘယ္ေလာက္ ေပးရမလဲ..”

“အန္တီ ေစတနာ႐ွိသေလာက္ ေပးပါခင္ဗ်ာ..”
“ေရာ႔.. ငါးဆယ္ ယူလိုက္..”

အန္တီႀကီး ထုတ္ေပးတဲ႔ ႏွစ္ရာတန္ေလးကို လက္တဖက္က ကိုင္ၿပီး က်ေနာ္ ေခါင္း ကုတ္လိုက္တယ္..
က်ေနာ္႔မွာ ႐ွိတာက ငါးဆယ္တန္ တစ္႐ြက္ပဲ ႐ွိတာေလ.. က်ေနာ္ ဘယ္လို အမ္းရမလဲ..။

က်ေနာ္ ငါးဆယ္တန္ ႏြမ္းဖတ္ဖတ္ေလးကို ထုတ္ၿပီး..
“က်ေနာ္႔မွာ ငါးဆယ္ပဲ ႐ွိတာ.. ျပန္အမ္းဖို႔ မ႐ွိဘူး ခင္ဗ်.. အန္တီ အႏႈတ္ မ႐ွိဘူးလား..”
“ဟဲ႔.. အဲဒါဆို ဘယ္လို လုပ္မွာလဲ.. ငါ႔မွာ အႏႈတ္မ႐ွိဘူး..”

“ဒါဆို က်ေနာ္ လမ္းထိပ္က ကြမ္းယာဆိုင္မွာ အႏႈတ္ သြားလဲ လိုက္မယ္..”
“ဘယ္ျဖစ္မလဲ.. နင္ ျပန္မလာရင္ ဘယ္လို လုပ္မလဲ.. နင္တို႔လို အမိႈက္ေကာက္သမားေတြက ဒီလိုေတြႀကီးပဲ..”

“ဟာ.. က်ေနာ္ အဲ႔လို မလုပ္ပါဘူး.. က်ေနာ္ ျပန္လာ အမ္းမွာပါ..”
“အို.. ေတာ္ၿပီး ႐ႈပ္႐ႈပ္႐ွက္႐ွက္.. ေန.. ေနေတာ႔.. အမ္းဖို႔ မ႐ွိရင္ မပစ္ေတာ႔ဘူး.. အမိႈက္ေတြ သြားျပန္ယူေပး..”
“ဗ်ာ..!!..”
က်ေနာ္ အံ႔ၾသသြားတယ္..။ စိတ္ထဲမွာလည္း က်င္ကနဲ ျဖစ္သြားတယ္..။

က်ေနာ္ ဘာမွ မေျပာေတာ႔ပါဘူး.. ႏွစ္ရာတန္ေလးကုိ သူ႔လက္ထဲ ျပန္ထည့္ၿပီး လည့္ထြက္ခဲ႔လိုက္တယ္..။

လွည္းထဲက သူ႔အမိႈက္ေတြကို ၾကည့္လိုက္ေတာ႔ ဘီယာဘူးခြံေတြ.. ႏိုင္ငံျခားျဖစ္ တန္ဖိုးႀကီး အစားအစာေတြရဲ႕ ဗူးခြံေတြ..။ ညီမေလးက ေတာ္ေတာ္ ဗိုက္ဆာေနၿပီ ထင္ပါတယ္.. အဲ႔ဒီ ဗူးခြံေတြထဲက ၾကက္ေပါင္ေၾကာ္ပံု ပါတဲ႔ ဂတ္ထူဗူးခြံႀကီးကို ကိုင္ၿပီး ၾကည့္လို႔..။

က်ေနာ္ စိတ္မေကာင္းေတာ႔ ျဖစ္မိတယ္.. ဒါေပမဲ႔ က်ေနာ္ ဝမ္းမနည္းပါဘူး..။ ဒါဟာ က်ေနာ္တို႔ ရင္ဆိုင္ ႀကံဳေတြ႕ေနက် ခါးသက္သက္ ဘဝပါ..။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက က်ေနာ္တို႔ကို မသတီၾကဘူး..။ ႏွိမ္႔က်ေနတဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ဘဝကို ဘယ္သူမွ ကိုယ္ခ်င္း မစာႏိုင္ၾကဘူး..။ လက္တြဲေဖးကူမယ္႔သူ ဆိုတာလည္း ႐ွားပါးလြန္းလွပါတယ္..။ စိတ္ဓါတ္ျဖဴစင္ၿပီး ေမတၱာထားတတ္ၾကသူေတြလည္း ႐ွိေတာ႔ ႐ွိပါတယ္..။ လူနည္းစုေပါ႔..။

က်ေနာ္တို႔ အမိႈက္ေကာက္သမားဆိုတာ သူတပါးပတ္ဝန္းက်င္ သန္႔႐ွင္းဖို႔အတြက္ ကိုယ္ကိုတိုင္ အညစ္ေပခံၿပီး ကူညီေနၾက သူေတြပါ..။ လူေတြက အမိႈက္ ဆိုတာနဲ႔တင္ လက္နဲ႔ ျပန္ကိုင္ဖို႔ေတာင္ ႐ြံ႐ွာ တတ္ၾကပါတယ္..။ ဒီလို သူမ်ား ႐ြံ႐ွာတဲ႔ အလုပ္ကို က်ေနာ္တို႔ကေတာ႔ ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး လုပ္ေနရတာပါ..။
ဒါဟာ.. ဘဝေပးကုသိုလ္ကံလို႔ ေျပာမလား..! ေခတ္ကာလေၾကာင့္လို႔ ေျပာမလား..!

ဒီအမိႈက္ေတြထဲမွာ က်ေနာ္တို႔ ထမင္းအိုး ႐ွိတယ္..

ဒီအမိႈက္ေတြထဲမွာ က်ေနာ္တို႔ ႐ိုးသားမႈ ႐ွိတယ္..

ဒီအမိႈက္ေတြထဲမွာ က်ေနာ္တို႔ ဘဝ ႐ွိတယ္..

ဒီအမိႈက္ေတြထဲမွာ က်ေနာ္တို႔ အနာဂတ္ ႐ွိတယ္..

ဒီအမိႈက္ေတြထဲမွာ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ျဖဴစင္သန္႔႐ွင္းတဲ႔ စိတ္ဓါတ္ေတြ ႐ွိတယ္..

အဲ႔ဒီလိုပဲ ဒီအမိႈက္ေတြထဲမွာ ကိုယ္ခ်င္းစာတရား မ႐ွိသူေတြရဲ႕ ပုပ္ပြေနတဲ႔ စိတ္ဓါတ္ေတြ ႐ွိတယ္..

က်ေနာ္ သက္ျပင္း ေလးေလးႀကီး ခ်ကာ အမိႈက္လွည္းႀကီးကို တြန္းၿပီး ထြက္လာခဲ႔လိုက္ေတာ႔တယ္..
ညီမေလးကေတာ႔ ပါးစပ္က အက်င့္ ပါေနတဲ႔ ေအာ္ေနက် အတိုင္း..

(((((အမႈိက္.. အမိႈက္..)))))
(((((အမႈိက္.. အမိႈက္..))))) တဲ႔ေလ..။

(ကိုရင္ေနာ္)


မွတ္ခ်က္။ ။ ဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးက အမိႈက္ေကာက္သမားေလး တစ္ေယာက္ တကယ္ ႀကံဳေတြ႕ခဲ႔ရတဲ႔ ျဖစ္ရပ္မွန္ အျဖစ္အပ်က္ေလး တစ္ခုပါ..။ “လဲေနသူ ထူေပးပါ.. အားငယ္သူ အားေပးပါ..” တဲ႔.. ငယ္ငယ္က သင္ခဲ႔ရပါတယ္..။ အခုေခတ္မွာေတာ႔ “လဲေနသူ ေက်ာ္သြားပါ.. အားငယ္သူ ဖိႏွိပ္ပါ..” ဆိုတာမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ေနၿပီ..။ လူသားခ်င္း စာနာေထာက္ထားၾကဖို႔ေတာ႔ လိုေနၿပီ..။ သာမန္လူတစ္ေယာက္ အတြက္ ေငြႏွစ္ရာဟာ ဘာမွ သံုးမျဖစ္ေတာ႔ေပမယ္႔ ဒီပိုစ္႔ထဲက ေမာင္ႏွမအတြက္ေတာ႔ ထမင္းတစ္နပ္စာ ေကာင္းေကာင္းရပါတယ္..။ လူသားတိုင္း တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦး အျပန္အလွန္ ေမတၱာထားႏိုင္ၾကပါေစ..။

က်ေနာ္လူဆိုး (၆)

“သားေရ..”
“ဟုတ္.. ေမ႔..”
ဖတ္လက္စ ဝတၳဳစာအုပ္ကို ေခါင္းအံုးေအာက္ ထိုးထည့္ၿပီး အတည္ေပါက္နဲ႔ ေက်ာင္းစာအုပ္ကို ေကာက္ကိုင္ ထားလိုက္တယ္..

“ေခါင္းအံုးေအာက္ ဘာထည့္လိုက္တာလဲ.. ေမေမ ေတြ႔လိုက္ပါတယ္..”
“မဟုတ္ဘူး.. ေမ႔..”
ေမေမက ေျပာေျပာဆိုဆို ေခါင္းအံုးကို ဆြဲလွန္လိုက္ေတာ႔ ထြက္လာတာက ဆားပုလင္းႏွင္းေမာင္ႏွင့္ ပိတုန္းသံုးေကာင္..

“ေဒါက္” ကနဲ ေနေအာင္ ေခါက္လိုက္တဲ႔ ေမေမ႔ လက္သံနဲ႔အတူ..
“ေစာေစာစီးစီး စာေတာ႔ မက်က္ဘူး.. ဝတၳဳဖတ္ေန.. စိတ္ညစ္တယ္.. နင့္ကို ေမေမ သိပ္ စိတ္ညစ္တယ္..”
“ေမ႔ကလည္း သားက စံုေထာက္ႀကီး လုပ္မွာ မို႔လို႔ ဒီစာအုပ္ေတြ ေလ႔လာေနတာ..”

“ငါ ထပ္ေခါက္လိုက္လို႔ နာအုန္းမယ္.. စံုေထာက္ ေတာ႔ ျဖစ္မျဖစ္ မသိဘူး. လူဆိုးဗိုလ္ျဖစ္မွာေတာ႔ ေသခ်ာတယ္.. ဒီေလာက္ ေျပာမရ ဆိုမရ ဆိုးေနတာ.. ကယ္.. ကယ္.. ထထ ေရခ်ိဳးေတာ႔ ေက်ာင္းခ်ိန္ နီးေနၿပီ..”
“ဟုတ္.. ဟုတ္..ေမ႔..”
ေမေမလည္း ထြက္သြားေရာ.. စားပြဲေပၚက ေဘာပင္ကို ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားမွာေတ႔ၿပီး.. ေရခဲေတာင္စီးကရက္ ဖြာေနတဲ႔ ဆားပုလင္းႏွင္းေမာင္ ဂိုက္ဖမ္းလိုက္တယ္..။

ဆားပုလင္းႏွင္းေမာင္ စံုေထာက္ ဝတၳဳေတြဆိုရင္ က်ေနာ္က အရမ္း ႀကိဳက္တာေလ..။ အထူးသျဖင့္ လူသတ္မႈေတြ လိုက္တဲ႔အခါ ေရခဲေတာင္ စီးကရက္ကို ဖြာေနတဲ႔ သူ႔ပံုကို စိတ္ကူးထဲမွာ ျမင္ေယာင္ၿပီး အရမ္း အားက်တာ..။ တကယ္ေတာ႔ စံုေထာက္ ဝတၳဳေတြ ဖတ္ ဖတ္ၿပီး ႐ူးေနတာေပါ႔..။

..................................... (၂) .....................................

“ဒီမယ္ မခင္ေလး.. က်ဳပ္ဒီအမႈနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ခင္ဗ်ားကို သိပ္မသကၤာဘူး.. က်ဳပ္ ခင္ဗ်ားကို စစ္ေဆးရလိမ္႔မယ္..”
“ဟမ္.. အ႐ူး.. ဘာလာေၾကာင္တာလဲ..”

“ဟီးးး.. ငါ ညက ဆားပုလင္းႏွင္းေမာင္ ဝတၳဳဖတ္လာတာဟ.. သလား.. အရမ္းေကာင္းတယ္.. နင့္ကို ငါေျပာျပအံုးမယ္..”
“ေတာ္.. ေတာ္.. ငါမသိခ်င္ဘူး.. နင့္ဟာနင္ ဖတ္.. နင့္ဟာနင္ ႐ူး.. ကယ္.. သြားေတာ႔ ေက်ာင္းတက္ေတာ႔မယ္..”

ခင္ေလးမ်က္ႏွာကို လက္ညိႇဳးနဲ႔ ခ်ိန္ “ဒိုင္းေညႇာင့္..” ဆိုၿပီး ေသနတ္ပစ္သလို လုပ္ရင္း က်ေနာ္တို႔ အတန္းဘက္ကို ျပန္ခဲ႔လိုက္တယ္..။ ခင္ေလးကေတာ႔ ပိက်ိပိက်ိ နဲ႔ ဘာေတြ ေျပာၿပီး က်န္ခဲ႔တယ္ မသိ..။

အတန္းထဲမွာေတာ႔ ထံုးစံအတိုင္း စာကို စိတ္မဝင္စားပါဘူး..။ သန္းဝင္းတို႔ကို ဆားပုလင္းႏွင္းေမာင္ ဝတၳဳအေၾကာင္းေတြ ေျပာျပေနတာ..။ သူတို႔ေတြကလည္း သိပ္ေတာ႔ စိတ္မဝင္စားၾက႐ွာပါဘူး က်ေနာ္႔နားမွာ ဝိုင္းလို႔..။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ တစ္ေန႔ ကုန္တာပါပဲ..။

ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္က ဆရာ မအားလို႔ထင္ပါတယ္.. အတန္း မဝင္ဘူး..။ ဘယ္ရမလဲ က်ေနာ္တို႔က ေပ်ာ္တာေပါ႔..။ လြတ္လပ္ေရး ရတာပဲေလ..။ စကားေတြ ေျပာလိုက္ၾက.. တဟားဟား ရယ္လိုက္ၾကနဲ႔..။ ေသာင္းက်န္းလို႔ ဝေတာ႔ သန္းဝင္းနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္သား အိမ္သာဖက္ ထြက္ခဲ႔ၾကတယ္..။

အိမ္သာက ေက်ာင္းရဲ႕ အေနာက္ဖက္ စြန္းစြန္းမွာ..။ အိမ္သာနားမွာေတာ႔ ဆယ္တန္းက အစ္ကိုႀကီးေတြလည္း ႐ွိတယ္..။ အိမ္သာ အေနာက္မွာ အေငြ႕တေထာင္းေထာင္းနဲ႔ သူတို႔ေတြက ေဆးလိပ္ခိုးေသာက္ေနၾကတာေလ..။ အဲ႔ဒီထဲက အစ္ကို တစ္ေယာက္က လွမ္းေျပာတယ္..

“ေဟ႔ေယာင္ေတြ မင္းတို႔ သြားမတိုင္နဲ႔ေနာ္..” တဲ႔
“ဟာ... ဘရားသားကလည္း မတိုင္ပါဘူးဗ်..” လို႔ ေျပာရင္း သူ႔လက္ထဲက စီးကရက္ကို ၾကည့္မိတယ္.. ၿပီးေတာ႔ ဆားပုလင္းႏွင္းေမာင္ ရဲ႕ ေရခဲေတာင္ စီးကရက္ ေသာက္ပံုကိုလည္း ျမင္ေယာင္လာတယ္..။ စိတ္ထဲကလည္း ေသာက္ၾကည့္ခ်င္စိတ္ေတြ တဖြားဖြား ..။

“ဘရာသား စီးကရက္ေသာက္တာ ဘာအရသာ ႐ွိလို႔လဲဗ်..”
“ဟ.. ႐ွိတာေပါ႔ကြ.. စီးကရက္ကို ေဟာ႔လို ႐ွဴၿပီး အေငြ႔ကို ေဟာ႔လို ေလထဲကို မႈတ္ထုတ္လိုက္ရတာကိုက အရသာကြ.. မယံုရင္ ေသာက္ၾကည့္.. ေရာ႔..”
အဲ႔ဒီ အစ္ကိုက ေျပာလည္း ေျပာ ေသာက္လည္း ေသာက္ျပ.. ၿပီးေတာ႔ ေသာက္ၾကည့္ဖို႔ပါ.. ကမ္းေပးလာေလေရာ..

က်ေနာ္ တြန္႔ေတာ႔ တြန္႔သြားတယ္..။ ေဆးလိပ္ဆိုတာ တစ္ခါမွ ေသာက္ဖူးတာ မဟုတ္..။ ဒါေပမဲ႔ စိတ္ထဲကကို ေသာက္ၾကည့္ခ်င္ေနတာ ဆိုေတာ႔.. ခ်က္ခ်င္းပဲ.. ယူၿပီး ေသာက္ၾကည့္လိုက္တယ္..
“အဟြတ္.. အဟြတ္.. အဟြတ္..”
ေဆးလိပ္ေငြ႕ေတြ ရင္ထဲ အလံုးလိုက္ဝင္သြားေတာ႔ မြန္းၾကပ္ၿပီး ေခ်ာင္းဆိုးပါေလေရာ..
“မင္းကလည္း.. ေျဖးေျဖးခ်င္း ႐ွိဳက္ေလကြာ.. အရမ္း႐ွိဳက္ရင္ အဲ႔လို ေခ်ာင္းဆိုးမွာ..”

က်ေနာ္ စီးကရက္ကို လက္ၾကားမွာ ေသခ်ာ ညႇပ္လိုက္တယ္.. ၿပီးေတာ႔ စိတ္ထဲမွာေတာ႔ စံုေထာက္ႀကီးလိုလို အရသာခံရင္း.. ႐ွိဳက္ကာ ႐ွိဳက္ကာနဲ႔ အေငြ႕ေတြ အလံုးလိုက္ မႈတ္အထုတ္..

“ဟာ.. ေဟ႔ေယာင္ ဟိုမွာ ခင္ေလးငယ္..”
“ဟမ္..”
သန္းဝင္း ျပတဲ႔ မိန္းကေလး အိမ္သာဘက္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ႔ ခင္ေလးနဲ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္း..။ ခင္ေလးက က်ေနာ္ ေဆးလိပ္ေသာက္ေနတာကို ခါးေထာက္ၿပီး ၾကည့္ေနေလရဲ႕..။

က်ေနာ္လည္း လန္႔သြားတယ္..။ ေႁမြပဲ.. ဒင္းက အတိုင္ေၾကာက ထူကထူနဲ႔.. အခုေတာ႔ သူနဲ႔မွ ပက္ပင္း...။ ေသာက္လက္စ ေဆးလိပ္ကို ဟိုအစ္ကိုႀကီးကို ျပန္ေပးၿပီး.. ခင္ေလးနားကို ျမန္ျမန္ သြားလိုက္တယ္..
“ငရင္ေနာ္.. နင္ေတာ္ေတာ္ ပ်က္စီးေနၿပီေနာ္.. ငါ တိုင္မွာ..”
“ဟာ.. မဟုတ္ဘူး ခင္ေလး.. ငါ ဒီတစ္ခါပဲ ေသာက္ၾကည့္တာ... စမ္းေသာက္ၾကည့္တာပါကြာ.. မတိုင္ပါနဲ႔ကြာ.. ေနာ္.. ေမေမသိရင္ ငါ သတ္ခံရမွာ..”

“ဘယ္ျဖစ္မလဲ တိုင္ရမွာေပါ႔ နင္မေကာင္းတာလုပ္ရင္ တိုင္ရမယ္႔တာဝန္ ငါ႔မွာ ႐ွိတယ္..”
“နင္ကလည္းဟာ.. ငါေတာင္းပန္ပါတယ္ကြာ ေနာ္.. မတိုင္ပါနဲ႔.. ငါ ေနာက္ မေသာက္ေတာ႔ပါဘူး.. ဘယ္လိုႀကီးမွန္း မသိဘူး.. ေခ်ာင္းေတြ ဆိုးတယ္ဟ..”

“ေအ.. နင္ အဲ႔လို အေပါင္းအသင္း မွားရင္ေတာ႔ ပ်က္စီးမွာပဲ.. ဒီကိစၥကတိုင္မွကို ရမွာ..”
“ခင္ေလးရာ.. ငါ တကယ္ ေျပာတာပါကြာ မတိုင္ပါနဲ႔ ဟာ.. ငါ တကယ္ သတ္ခံရလိမ္႔မယ္.. ငါေနာက္ သူတို႔နဲ႔လည္း မေပါင္းေတာ႔ပါဘူးဟာ..”

ခင္ေလးက က်ေနာ္႔ မ်က္ႏွာကို ေစေစ႔ၾကည့္ၿပီး
“နင္ေသခ်ာလား ေနာက္မေသာက္ေတာ႔ဘူးဆိုတာ..”
မ်က္ႏွာကို လက္ညႇိဳးနဲ႔ ထိုးၿပီး ေမးေနတဲ႔ သူ႔ပံုက ဆရာမႀကီးလိုလို..

“ေအးပါဟာ.. ေသခ်ာတယ္.. ငါကတိေပးတယ္.. ေနာက္ မေသာက္ေတာ႔ဘူး.. ေမေမ႔ကိုလည္း မတိုင္နဲ႔ေနာ္..”
“ေအ.. ၿပီးေရာ.. ေနာက္ ေသာက္တာေတြ႕လို႔ကေတာ႔ ငါ တကယ္တိုင္မွာ..”
ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔ မ်က္ေစာင္းထိုးၿပီး လွည့္ထြက္သြားေလရဲ႕..

“ဟဲ႔.. ခင္ေလး.. ေနအုန္း..”
“နင့္မွာ ခ်ိဳခ်ဥ္ေတြ ဘာေတြ မ႐ွိဘူးလား.. ငါ႔ ပါးစပ္က ေဆးလိပ္နံ႔ နံေန သလိုလိုပဲဟ.. ေက်ာင္းကလည္း ဆင္းေတာ႔မွာ ေတာ္ၾကာ ေမေမ အနံ႔ရသြားရင္ ဒုကၡ....”
“ဘာအခုမွ ေၾကာက္ပါၿပီလဲ.. ဘာခ်ိဳခ်ဥ္မွ မ႐ွိဘူး.. အနံ႔ေပ်ာက္ခ်င္ရင္.. ဟိုမွာ ေနၾကာ႐ြက္ေတြ ႐ွိတယ္.. အဲ႔ဒါေတြ ဝါးစား..”
ေျပာေျပာဆိုဆို ဆံပင္ကို ခါကာခါကာနဲ႔ ဘဲမေလး ေရထဲက တက္လာသလို ခါရင္း လစ္သြားေလရဲ႕..

“ဟဲ႔ နင့္ဘိုးေအ.. အဲ႔ဒါ စားရင္ ခါးမွာေပါ႔..”
ခင္ေလးကေတာ႔ က်ေနာ္ လွမ္းေအာ္တာေတာင္ မၾကားေတာ႔ၿပီ..။

..................................... (၃) .....................................

သန္းဝင္းနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္သား စကား တေျပာေျပာနဲ႔ အတန္းဘက္ကို ျပန္လာခဲ႔ၾကတယ္.. ခင္ေလးတို႔ အခန္းနားေရာက္ေတာ႔..

“ဟဲ႔.. ေကာင္စုတ္.. ေရာ႔..”
ျပဴတင္းေပါက္ကေန ကိုယ္တျခမ္းထြက္လာတာက ခင္ေလးပါပဲ.. ၿပီးေတာ႔ သူ႔လက္ထဲမွာ ပီေက..။

“ဟာ.. ပီေက..!! နင္ကလည္းဟာ ႐ွိတယ္ ဆိုရင္လည္း ခုနထဲက ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး.. ငါ႔မွာေတာ႔ ေနၾကာ႐ြက္ပဲ တကယ္ ဝါးရေတာ႔ မလိုလို ျဖစ္ေနတာ..”
“အပို မေျပာနဲ႔ ေရာ႔ ျမန္ျမန္ယူၿပီး သြားေတာ႔..”

“ဟီးးး.. တစ္ခုပဲလားဟ.. ေပးပါဦး ေနာက္တစ္ခု.. ဒါေလးက ဝါးလိုက္ရင္ ေသးေသးေလး ျဖစ္သြားမွာ..”
“ေတာ္ၿပီ.. ဒီ တစ္ခုက ေက်ာင္းဆင္းရင္ ငါစားမလို႔..”

“ေအာ္.. နင္ကလည္း ေပး.. ေပး.. ငါပဲ စားလိုက္မယ္.. ေနာက္မွ ငါ ျပန္ဝယ္ေပးမယ္..”
ေျပာလည္း ေျပာရင္း ခင္ေလး လက္မွာ က်န္တဲ႔ ေနာက္ တစ္ခုကိုပါ လွမ္းၿပီး.. လုယူလိုက္တယ္..
“ဟာ... ေသနာ.. အငတ္..”
“ဟီးးး ဟီးးး.. ေက်းဇူးး..”

အခန္းထဲ ေရာက္တာနဲ႔ ပီေကႏွစ္ခုလံုးကို ပူးၿပီး ဝါးစားလိုက္တယ္.. အရသာေလးက ပူ႐ွိန္း႐ွိန္း ေမႊးေတးေတးေလး..။ က်ေနာ္က ပီေက ဝါးရတာေတာ႔ တကယ္ ႀကိဳက္တယ္.. ညက္ညက္ေၾကေနတဲ႔ ပီေက အျပားလိုက္ေလးကို သြားေ႐ွ႕မွာ ကပ္ၿပီး “တတ္.. ေတာက္.. တတ္ ေတာက္ ေတာက္” ဆိုၿပီး ေဖာက္ရတာ အရမ္းအရသာ ႐ွိတာ.. သူမ်ား နားၿငီးမလားေတာ႔ မသိဘူး.. က်ေနာ္ကေတာ႔ အဲ႔လို ေဖာက္ေနရတာကို ေပ်ာ္တာ.. ၿပီးေတာ႔ ပူေဖာင္းႀကီး ျဖစ္ေအာင္ မႈတ္လိုက္ေသးတယ္.. “ဖူးးးး..” ဆိုၿပီး..။

“ေဒါင္.. ေဒါင္း.. ေဒါင္း.. ေဒါင္းေဒါင္း.. ေဒါင္း..”
ေက်ာင္းဆင္း ေခါင္းေလာင္း ေခါက္တာနဲ႔ အတန္းထဲကေန ေျပးထြက္ၾကတာ.. မီးေလာင္လို႔ ထြက္ေျပးၾကတာ က်ေနတာပဲ..။

အဲ႔ဒီမွာပဲ မေမွ်ာ္လင့္တဲ႔ တုိက္ဆိုင္မႈႀကီးက ျဖစ္ပါေလေရာ..
က်ေနာ္က ပါးစပ္မွာ မႈတ္လက္စ ပူေဖာင္းႀကီး တန္းလန္းနဲ႔ အခန္းထဲကေန ခုန္အထြက္.. ခင္ေလးက ဆံပင္ကို ရမ္းခါ ရမ္းခါနဲ႔ ျဖတ္အေျပး တိုက္မိမလို ျဖစ္သြားတာ..။ ေတာ္ေသးရဲ႕ မတိုက္မိပဲ ပြတ္႐ံု ပြတ္မိသြားလို႔.. တိုက္မိလို႔ကေတာ႔ ႏွစ္ေယာက္လံုး အလဲပဲ ေနမွာ..။

“ဟမ္းး.. ငါ႔ ပီေက ဘယ္ေရာက္သြားပါလိမ္႔..!!!!..” “ဟားးးး.... သြားၿပီ..”
က်ေနာ္႔ ပီေက ပူေဖာင္းႀကီး ကပ္ပါသြားတာကေတာ႔.. ခင္ေလး ဆံပင္ က်စ္ဆံၿမီးမွာ..။
သူကေတာ႔ မသိလိုက္႐ွာဘူး.. ဘုၾကည့္ တစ္ခ်က္ၾကည့္ၿပီး ဆက္ေျပးသြားတာ..။

က်ေနာ္ အတင္း ေျပးလိုက္သြားတယ္..။ စက္ဘီးေတြ ရပ္ထားတဲ႔ ေနရာနား ေရာက္ေတာ႔..
“ခင္.. ခင္ေလး..”
“ဘာတုန္း..”
သူကေတာ႔ သူ႔ပံုစံ အတိုင္း ဘုဆတ္ဆတ္နဲ႔

“ဟို.. ဟို.. ပီေက..”
က်ေနာ္ လက္ညႇိဳး တစ္ထိုးထိုးနဲ႔ စကားက ဆက္ထြက္မလာဘူး..
“ဘာ ပီေကလဲ.. နင္ေလ ငတ္ႀကီးကို က်တယ္..”

“မ မဟုတ္ဘူး.. ဟို ဟို.. ပီေက.. ကပ္ေနတယ္..”
“ဘာတုန္း.. ဘယ္မွတုန္း..”
ခင္ေလးက ေၾကာင္ေတာင္ ေတာင္နဲ႔ ဟိုၾကည့္ ဒီၾကည့္..

“ဟို.. ဟိုမွာ နင့္ ဆံပင္မွာ ကပ္ပါသြားလို႔..”
“ဘာ..!!!!..”
ခင္ေလးက ကိုယ္ကို ပတ္ခ်ာလွည့္ၿပီး သူ႔ဆံပင္ၿမီး သူ လိုက္ၾကည့္ေနတာက ေခြးမေလး သူ႔အၿမီးသူ လိုက္ဖမ္းေနသလို ပတ္ခ်ာကိုရမ္းလို႔..

“ဘယ္မွာတုန္း... ဟင့္.. ေကာင္စုတ္.. နင္.. နင္.. သက္သက္ လုပ္တာ..”
“ဟာ.. မဟုတ္ဘူး.. ငါ ပူေဖာင္း မႈတ္ေနတုန္း နင္ေျပးလာတာ တိုက္မိမလို ျဖစ္ၿပီး အဲ႔ဒါႀကီးက ကပ္ပါသြားတာ.. ေပး.. ေပး.. ငါ ဖယ္ေပးမယ္..”
က်ေနာ္ ေျပာေျပာ ဆိုဆိုနဲ႔ သူက်စ္ဆံၿမီးမွာ ကပ္ေနတဲ႔ ပီေကကို ခြာေတာ႔တာ..။ အဲ႔ဒီမွာတင္ ခြာေလ ကပ္ေလ ခြာေလ ကပ္ေလနဲ႔ ပိုပိုၿပီးကို ကပ္ကုန္ပါေလေရာ..။

“ဟဲ႔ ခင္ေလး.. မရဘူး.. ပူေဖာင္းႀကီးက အႀကီးႀကီးကိုးဟ ဒီမွာ အမ်ားႀကီး ကပ္ကုန္ၿပီ..”
“အီးးးးဟီးးးးဟီးးးးးရီးးး ေကာင္စုတ္.. နင္ သက္သက္ လုပ္တာ... ဟီးးး..”
အမိက အသံထြက္တဲ႔ အထိ ငိုပါေလေရာ..

က်ေနာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အျဖစ္ကို ၾကည့္ၿပီး ဝိုင္း ရယ္ (ရီ) ေနၾကတဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြကလည္း အမ်ားႀကီးဆိုေတာ႔.. ခင္ေလးလည္း ႐ွက္သြားတယ္ထင္ပါတယ္.. ငိုယိုၿပီး စက္ဘီးကို အတင္း နင္းထြက္သြားတာ တားခ်ိန္ေတာင္ မရလိုက္..။

က်ေနာ္လည္း ငူငူႀကီး ရပ္က်န္ခဲ႔တယ္..။ ဒါ ေႁမြ.. တကယ္႔ ေႁမြ ဖမ္းမိၿပီ..။ ေသခ်ာတယ္.. သူသြားတာလည္း က်ေနာ္႔ အိမ္ကို ဆိုတာ ေသခ်ာပါတယ္..။ ဒီကိစၥက မေသးဘူး.. ေဆးလိပ္အမႈပါ ေဖာ္လိုက္ရင္ က်ေနာ္ ေသဒဏ္ေပးခံရႏိုင္တယ္..။

..................................... (၄) .....................................

က်ေနာ္ အိမ္ကို ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မျပန္ေသးဘူး.. ဟိုလိုလို ဒီလိုလိုနဲ႔ အခ်ိန္ဆြဲေနတာ..။ အမွန္အတိုင္း ဝန္ခံရရင္ ေၾကာက္ေနတာပါ..။ စံုေထာက္ႀကီး ျဖစ္ခ်င္တဲ႔ က်ေနာ္.. ေရခဲေတာင္ စီးကရက္ကေန အစျပဳလိုက္တာ အခုေတာ႔ တရားခံ လံုးလံုး ျဖစ္ေနၿပီ..။ ဒီလိုနဲ႔.. လႈပ္လႈပ္.. လႈပ္လႈပ္နဲ႔.. အိမ္ကို ေရာက္လာတာပါပဲ..။ ေျခဖဝါးက ေျမမႈန္ေလးကို ခါတိုင္းလို နဖူး သုတ္ရင္ေကာင္းမလား ဆိုတာေတာင္ မစဥ္းစားမိေတာ႔ပါဘူးဗ်ာ..။ ဒီကိစၥက ေဆာ္ခံရေတာ႔မွာ ေသခ်ာေပါက္ႀကီးကိုး..။

“လာစမ္း.. လာစမ္း.. ရင္ေနာ္.. လာစမ္း..”
ေမေမက နား႐ြက္ကို အရင္ လိမ္ဆြဲပါတယ္...

“အားးးး.... ေမ႔.. ခဏ.. သား ေျပာျပမယ္..”
“မလိုခ်င္ဘူး.. ပါးစပ္ပိတ္ထား.. အဲ႔ဒီမွာ ဒူးေထာက္ေန..”
ေမေမက မအားေသးပါ.. မအားဆို.. ကတ္ေၾကး တစ္ဖက္ကိုင္ၿပီး ခင္ေလး ဆံပင္ကို ညႇပ္ေပးေနတာေလ..။ အဲ႔ဒီ ခင္ေလးကေတာ႔ မ်က္ရည္နဲ႔ ႏွပ္ခ်ီး..။

က်ေနာ္ ဒူးေတြ တုန္ေနတယ္.. ေဆးလိပ္ကိစၥပါ ေျပာလိုက္ၿပီလား မသိ..။ ေမေမ႔ မ်က္ႏွာကလည္း ေဒါသေတြနဲ႔..။ ခင္ေလးကိုေတာ႔ က်ေနာ္ မၾကည့္ရဲဘူး.. ေသခ်ာတယ္ က်ေနာ္႔ကို ေကာက္ခ်ိတ္ၿပီး ၾကည့္ေနမယ္႔ သူမ်က္လံုးေတြ မီးဝင္းဝင္းေတာက္ ေနမယ္ဆိုတာ..။ သူက သူ႔ဆံပင္ကို အရမ္း ႐ွည္ခ်င္တာေလ.. အခုေတာ႔ သြား႐ွာၿပီ..။

ေမေမက ညႇပ္လည္း ညႇပ္.. ပါးစပ္ကလည္း ခင္ေလးကို ေခ်ာ႔ေနရေသးတယ္.. ၿပီးေတာ႔ က်ေနာ္႔ကိုလည္း တပ်စ္ေတာက္ေတာက္နဲ႔ ဆူပူႀကိမ္းေမာင္းေနတာ..။ ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကာသြားေတာ႔.. ဆံပင္ညႇပ္လို႔ ၿပီးသြားေရာ..
“ကယ္ေျပာစမ္း.. နင့္ကို ငါ႐ိုက္ရမလား.. နင့္အေဖလက္ကို အပ္ရမလား..”

ေ႐ြးခ်ယ္စရာ လမ္းလည္း မ႐ွိေတာ႔.. ေျပာစရာ လည္း မ႐ွိေတာ႔.. မ်က္လံုးမွိတ္ၿပီး ႐ိုက္ခံ႐ံုသာ ႐ွိေတာ႔တာေလ..။ က်ေနာ္ မ်က္ရည္ေတြ ဝဲတက္လာတယ္.. မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ေမေမ႔ကို မရဲတရဲ တခ်က္ ေမာ႔ၾကည့္လိုက္တယ္.. ၿပီးေတာ႔ ခင္ေလးကိုလည္း ခိုးၾကည့္လိုက္တယ္..။
အဲ႔ဒီမွာတင္.. ဘယ္လိုမွ မထိန္းႏုိင္ေတာ႔တဲ႔ ရယ္ (ရီ) ခ်င္စိတ္ေတြက..

“ခြီးးး.. ဟီးးးး..ဟီးးး..”
က်ေနာ္ အသံထြက္ေအာင္ ရယ္ (ရီ) မိသြားေရာ..

ၾကည့္ပါဦး ခင္ေလးပံု.. မ်က္လံုးက ျပဴးေၾကာင္ေၾကာင္..၊ မ်က္ရည္က တေတာက္ေတာက္..၊ ႏႈတ္ခမ္းက ေထာ္လန္လန္..၊ ႏွာေခါင္းက ႏွပ္ခ်ီးေတြနဲ႔ နီရဲရဲ..၊ ဆံပင္က.. ဆံပင္ကေတာ႔.. အုန္းမႈတ္ခြက္ တစ္လံုး ေကာက္စြပ္ထားသလို.. တံုးတိတိ..။ ေသခ်ာၾကည့္ရင္ ႏွာေစးေနတဲ႔ ခ်င္ပန္ဇီ ေမ်ာက္မေလးကို အုန္းမႈတ္ခြက္ေက ညႇပ္ေပးထားသလို..။ (ဆံပင္ မညႇပ္တတ္တဲ႔ ေမေမ လက္လြန္သြားတာ ေသခ်ာတယ္)

အဲ႔ဒီ က်ေနာ္႔ ရယ္ (ရီ) သံက ေမေမ႔ကို ေဆာ္ပေလာ္တီးဖို႔ အခ်က္ေပးလိုက္သလို ပါပဲ..
“ဟမ္းး.. နင္က ဒီေလာက္ ျဖစ္ေနတာကို မ်က္ႏွာက ေျပာင္ေနတုန္း.. ကယ္ ဟယ္... ကယ္ ဟယ္..”
“((((ဗုန္း.. ဗုန္း.. ႐ႊမ္း.. ႐ႊမ္း..))))”
“အ.. အာ႔ အား.. ေမ႔.. အ.. အာ.. အားးး.. ေမ႔.. း( ..”

က်ေနာ္လည္း ငိုခ်င္သလို ရယ္ခ်င္သလိုနဲ႔ ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီးကို အ႐ိုက္ခံလိုက္ပါေတာ႔တယ္.. ခင္ေလးကို ေတာ႔ ရင္ထဲကေန က်ိတ္ၿပီး ေက်းဇူး တင္ေနမိတယ္..။ တျခားေၾကာင့္ေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး.. က်ေနာ္ ေသဒဏ္ မေပးခံရေတာ႔ဘူးေလ..။ သူ ကတိတည္လြန္းပါတယ္..။ ေဆးလိပ္ကိစၥကို တစ္လံုးမွ မဟသြားတာ အံ႔ၾသရင္းနဲ႔ ေက်းဇူးတင္ေနမိတာ..။ သူသာ ေျပာလိုက္ရင္ က်ေနာ္ေတာ႔ မေတြးရဲေအာင္ပါပဲ..။

လိမၼာမယ္ ဆိုေပမယ္႔လည္း ဆိုးဆိုးမိေနေသးတဲ႔ က်ေနာ္.. သူ႔ကို ႏိုင္စားတာ မဟုတ္ေပမယ္႔ အလြဲေတြက ႏိုင္စားသလို ျဖစ္ျဖစ္ေနေတာ႔ သူ ငိုခဲ႔ရတာ မဆန္းသလို.. က်ေနာ္ ႐ိုက္ခံခဲ႔ရတာလည္း မဆန္းပါဘူး..။

ဒီလိုနဲ႔ သတ္လိုက္ ပုတ္လိုက္.. ရန္ျဖစ္လိုက္ ျပန္ေခၚလိုက္နဲ႔..
က်ေနာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အျဖဴေရာင္ သံေယာဇဥ္ေတြက ေမာင္ႏွမ အရင္းေတြလို စည္းခ်က္ကို ညီလို႔..။


(ကိုရင္ေနာ္)