ေဆာင္းေလအေဝွ႔မွာ ခ်မ္းစိမ့္တက္လာတဲ့ အသိနဲ႔ ကိုယ္မွာ ကပ္ေနတဲ့ သားေရဂ်ာကင္ဇစ္ကို လည္ပင္းအထိ ဆြဲတင္မိပါလိုက္တယ္။ ေၾသာ္.. ႏွင္းေတြေတာင္ ခပ္စိပ္စိပ္ပိုသည္းလာၿပီပဲ။ ေခါင္းမွာေဆာင္းထားတဲ့ ဦးထုပ္ေလးကို နားႏွစ္ဖက္ဖံုးတဲ့အထိ ခပ္ဖိဖိျပင္ေဆာင္း မိျပန္တယ္။ လက္အိတ္ေတြေအာက္မွာ ျမႇဳပ္ေနတဲ့ နာရီကို ၾကည့္မိေတာ့ ၃ မိနစ္လိုေနပါေသးတယ္။ အခ်ိန္ကို ဂ႐ုစိုက္တိက် လြန္းတဲ့ သူေရာက္လာေတာ့မွာပါ...။
ရပ္ေနတဲ့ေနရာေဘး ခံုတန္း႐ွည္ေပၚမွာေတာ့ သစ္ပင္ႀကီးေတြဆီက ျဖာက်လာတဲ့ မီးေရာင္စံုေလးေတြက မွိတ္တုတ္မွိတ္တုတ္နဲ႔ ကခုန္လို႔ေပါ့။ သီခ်င္းသံမဟုတ္တဲ့ ေတးသြားနဲ႔ တီးလံုးသံေလးေတြက နားထဲကို တိုးဝင္လာလိုက္ ထြက္ေျပးသြားလိုက္။ ေခါင္းကိုေမာ့ၿပီး ေကာင္းကင္ကို ၾကည့္မိေတာ့ ႏွင္းမႈန္ေတြက မ်က္ႏွာေပၚကို အေျပးအလႊား တြယ္ကပ္ေရာက္လာၾကတယ္။ ခပ္ျပားျပား ကားအမည္းေလးတစ္စီး တုန္႔ကနဲ အရပ္မွာ ေမာ့ထားတဲ့ေခါင္းကို ျပန္ခ်မိပါတယ္..။
ေနမင္းဟန္...!! သူက ကားထဲကေနပဲ သူ႔ကိုယ္ကိုငဲ့ၿပီး ကၽြန္မဘက္အျခမ္း ကားတံခါးကို ဖြင့္ေပးရင္း...
“မဂၤလာပါ... မငယ္.. ကိုယ္ေနာက္မက်ပါဘူးေနာ္...”
“ဟင့္အင္း.. ကၽြန္မ ၃ မိနစ္ပဲ ေစာေရာက္ေနတာပါ ကိုေနမင္း...”
ကားထဲက အပူေပးစက္ အေႏြးေၾကာင့္ အေတာ္ေလး ေနသာထိုင္သာရွိသြားပါတယ္..။
“ကိုယ္တို႔ တစ္ခုခု သြားစားသင့္တယ္ေနာ္”
“ေကာင္းပါတယ္ ကိုေနမင္း”
ထံုးစံအတိုင္း ေနမင္းဟန္ အသံက ႐ိုးသားမႈေတြနဲ႔ တည္ၿငိမ္လို႔ပါ။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ကၽြန္မကို အလုပ္မွာေရာ အျပင္မွာပါ “ေမ” လို႔ေခၚတတ္ၾကတယ္။ အဂၤလိပ္စာလံုး May ဆိုတာ က်မတို႔ ျမန္မာအသံထြက္ေတြထဲမွာ ေခၚရမွတ္ရလြယ္တာလည္း ပါပါလိမ့္မယ္။ စသိခ်ိန္ကစလို႔ မိတ္ေဆြသက္တမ္း တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ ေနမင္းဟန္ကို ကၽြန္မ “ကိုေနမင္း” လို႔ေခၚခဲ့သလို ကၽြန္မကို သူမ်ားေတြေခၚသလို “ေမ” လို႔ မေခၚပဲ ကၽြန္မနာမည္ကို “မ” ထည့္ၿပီး “မငယ္” လို႔ေခၚတတ္သူပါ။ စကားေျပာတိုင္းလည္း ကိုယ္နဲ႔မင္းလို႔ သံုးႏႈန္းတတ္သလို ပိုမိုရင္းႏွီးတဲ့ မိတ္ေဆြေတြျဖစ္လာတဲ့ ခုခ်ိန္အထိ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ကလည္း “ကၽြန္မ”လို႔ပဲ သံုးစြဲခဲ့ပါတယ္..။
သူက သူ႔ကားထဲက MD Player ခလုပ္ေလးကိုႏွိပ္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္မႏွစ္သက္တဲ့ Rock သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ ခုန္ထြက္လာတယ္။ အ့ံၾသမႈေတြနဲ႔ သူ႔ကိုငဲ့အၾကည့္ သူ႔အၿပံဳးတစ္ခုက လွစ္ကနဲ။ “ေနမင္းဟန္” ဆိုတဲ့ သူဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ဆူညံညံ ေပါက္ကြဲသံစဥ္မ်ိဳး ႏွစ္သက္တတ္သူမွ မဟုတ္တာ။ ကၽြန္မတို႔ မိတ္ေဆြသက္တမ္း သံုးႏွစ္ ေက်ာ္လာတဲ့အထိ သူ႔ကားထဲမွာ ဒီလိုသီခ်င္းသံမ်ိဳး ၾကားရေလ့မရွိ။ ဒါဟာ ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္ပါပဲ...။
ကၽြန္မတို႔ ေတြ႕ဆံုခ်ိန္ေတြတိုင္း ေျပာတတ္တဲ့ စကားေတြကေတာ့... တစ္ခါတေလ အလုပ္ထဲက ဖိစီးမႈေတြပါမယ္။ စာအုပ္ေတြအေၾကာင္းပါမယ္။ ႐ုပ္႐ွင္ေတြအေၾကာင္းပါမယ္။ သီခ်င္းအေၾကာင္းေတြပါမယ္။ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ တခ်ိဳ႕တစ္ဝက္ပါမယ္။ ကိုနႏၵ ေမေမ့အေၾကာင္းပါမယ္။ ဝတ္ရည္ရဲ႕ ခပ္ဆိုဆိုး ေမာင္ေလး အေၾကာင္းသူေျပာမယ္။ ဒါေတြပါပဲ......။
“ကိုနႏၵ ေနေကာင္းလား ကိုယ္ သံုး ေလး ရက္ေလာက္ေတာ႔႐ွိၿပီ ဘူတာထဲမွာ သူ႔ကို လွမ္းေတြ႕လိုက္ေသးတယ္”
“ဟုတ္... ခုတေလာ ပံုမွန္ထက္ သူအလုပ္မ်ားေနပါတယ္”
“ကိုယ္တို႔ ကိုရီးယားစာ စားရေအာင္ေလ”
“ေကာင္းတယ္ ကိုေနမင္း ကၽြန္မလည္း အဲ့လိုေတြးေနမိတာ”
“ဝတ္ရည္ကေတာ့ အစပ္မစားလို႔ ဘယ္ေတာ့မွ ညိႇလို႔မရခဲ့ဖူးဘူး..”
“ကၽြန္မကေတာ့ ငပိနဲ႔ အစပ္ကိုႀကိဳက္တယ္”
“ကိုယ္ မင္းကို ခုမွသိတာ မဟုတ္ဖူးေလ...”
ကၽြန္မ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ ရယ္လိုက္မိပါတယ္..။
“မင္း ကေလးေလးတစ္ေယာက္လို ရယ္တဲ့အသံ ကိုယ္မၾကားရတာ ၾကာၿပီေနာ္”
“ဟုတ္တယ္ ကိုေနမင္း ကၽြန္မ ဒီလို မရယ္ႏိုင္ေအာင္ အလုပ္ေတြနဲ႔ မြန္းေနတာ”
“ဟန္ေဆာင္ၿပီး အလုပ္ေတြထဲမွာ ႏွစ္ထားတာ တကယ့္မင္းမွ မဟုတ္တာ”
ကၽြန္မေခါင္းကို ဆတ္ကနဲ ညိတ္ျပမိရင္း...
“ဝတ္ရည္ ခရီးထြက္မယ္ဆိုတာ သြားျဖစ္လား”
“အင္း.. ဒီေန႔ ကိုယ္သူ႔ အတြက္ ေလယာဥ္လက္မွတ္ ရက္အတိအက်ယူေပးခဲ့တယ္”
“ကိုေနမင္း မလိုက္ဖူးလားဟင္”
“အို႔.. အို ကိုနႏၵခရီးေတြေရာ မင္းလိုက္ျဖစ္လို႔လား မငယ္”
“အင္း.. ဒါလဲဟုတ္ပါတယ္ေလ”
“ေနာက္ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ္လိုက္ရေတာ့မွာ ဒီခရီးက ဝတ္ရည္ တစ္ေယာက္ထဲသြားမယ္႔ ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္ ခရီးျဖစ္လိမ့္မယ္”
ကၽြန္မ ေပါင္ေပၚတင္ထားတဲ့ စလင္းဘက္အိတ္ အျပားေလးကို ခပ္တင္းတင္း ဆုပ္ကိုင္လိုက္မိသြားတယ္။ အိတ္ထဲမွာ ဖုန္းေလးတစ္လံုး၊ ပိုက္ဆံအိတ္ပါးပါးေလး တစ္အိတ္၊ ေခါင္းဘီးေလးတစ္ေခ်ာင္း နဲ႔ ပန္းႏုေရာင္ ဖိတ္စာကဒ္ေလးတစ္ခု ႐ွိေနပါတယ္။ အဖံုးေပၚမွာ “ေနမင္းဟန္” ဆိုတဲ့ နာမည္ ခပ္ဖိဖိေရးထားတဲ့ ကဒ္ေလးက ဆြဲထုတ္ ယူသူမဲ့ ၿငိမ္သက္ေနဆဲပါပဲ...။
“မငယ္”
ကၽြန္မအၾကည့္ေတြက ေနမင္းဟန္ မ်က္ႏွာေပၚေရာက္သြားတယ္...။
“မငယ္”
“ရွင္ကၽြန္မကို ေခၚတာႏွစ္ခါရွိေနၿပီ ကိုေနမင္း”
“ဟား ဟားး အဲဒီခပ္ျပတ္ျပတ္ အသံနဲ႔ ရႈတည္တည္ အၾကည့္ေတြက မင္းမွမင္းပဲ”
“ေတာ္ပါရွင္.. ကိုေနမင္း ဒီေန႔ စကားေတြေတာ္ေတာ္ ေျပာေနတယ္ေနာ္”
“ဟုတ္တယ္.. ကိုယ္ဒီေန႔ ကေလးတစ္ေယာက္လို ရယ္တာေတြကို ၾကားခ်င္လို႔ မင္းကို စခ်င္ေနတာ”
ကၽြန္မ သူ႔ စကားဆန္းေတြေၾကာင့္ ရယ္ျဖစ္ျပန္ၿပီ...။
“ကိုေနမင္း ဘာလို႔ ဒီသီခ်င္းေတြ ဖြင့္ရတာလဲ ကၽြန္မစဥ္းစားေနတာ”
“ေၾသာ္... ဒါလား.. ဒါက... ဒီလိုေလ...”
ရယ္ေနာက္ေနာက္ သူ႔စကားက တစ္ဝက္တစ္ပ်က္မွာ ဆံုးသြားတယ္။ တိကနဲ ကားဘရိတ္ကို တစ္ခ်က္ေတာ့ၿပီး သူရပ္လိုက္ပါတယ္။ ေစာေစာက ေနမင္းဟန္ မဟုတ္ေတာ့ သလိုပဲ တိတ္ဆိတ္လို႔ေပါ့။ ကၽြန္မ ခပ္ေပေပမ်က္လံုးနဲ႔ သူ႔ မ်က္ႏွာကို လွမ္းၾကည့္မိပါတယ္။ စတီယာတိုင္ကို ညာဘက္လက္ တစ္ခုတည္းနဲ႔ ဆုပ္ထားရင္း ႏွင္းေတြက်ေနတာကို သူေငးေနတယ္။ ၿပီးေတာ့ ခပ္တိုးတိုးအသံနဲ႔ ေျပာပါတယ္........
“ဘယ္သူမွ မသိသင့္တဲ့အရာပါ.. တစ္ခါတစ္ေလ ကိုယ္ဟာ မင္း... ျဖစ္ျဖစ္ၾကည့္ဖူးတယ္ မင္းလည္း သိမွာမဟုတ္ဖူး သိစရာလည္းမလိုဘူး... ဒါပါပဲ”
ေနမင္းဟန္ စကားေတြက ကၽြန္မကို တိတ္ဆိတ္သြားေစတယ္။ ခ်က္ခ်င္း အားယူၿပီး ကၽြန္မ ခပ္ေသာ့ေသာ့ ရယ္ေမာျဖစ္လိုက္တယ္...။
“ကိုေနမင္း ရွင္ဟာေလ......”
“ဝတ္ရည္ခရီးက ျပန္လာၿပီးရင္ ကိုယ္တို႔ လက္ထပ္ေတာ့မယ္.. မငယ္”
သူ႔စကားသံ တိုးတိုးေလး အဆံုးမွာ ကၽြန္မ ရယ္ေမာလိုက္မိျပန္တယ္။
ေနမင္းဟန္ ရွင္ေျပာတယ္ေလ.. ဒီေန႔ ကၽြန္မရယ္သံေတြကို ၾကားခ်င္တယ္ဆို....
“ဘာလဲ ကၽြန္မကို သတို႔သမီး အရန္ ကမ္းလွမ္းခ်င္တာလား”
သူေခါင္းကိုခါတယ္... ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မမ်က္ႏွာကို ေစ့ေစ့ၾကည့္ေနတယ္...
“မင္းကို ကိုယ္ေက်းဇူးတင္တယ္ မငယ္”
“ရွင္”
“မင္း ရယ္သံေတြ အတြက္ပါ ၿပီးေတာ့....”
သူ ခဏရပ္ရင္း အသက္ကို ျပင္းျပင္းတစ္ခ်က္႐ွဴၿပီး စကားဆက္ေျပာတယ္...။
“ကိုယ္ဟာ မင္းနဲ႔ မိတ္ေဆြျဖစ္ခြင္႔ရၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ ပတ္ဝန္းက်င္ကို လစ္လ်ဴ႐ႈ သင့္တာေတြကို ႐ႈတတ္တဲ့ အေလ့အက်င့္ရခဲ့တယ္... ေယာက်္ားတစ္ေယာက္နဲ႔ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ စိတ္ေတြ သန္႔စင္စြာ ထပ္တူက်မႈေတြကို ကိုယ္နားလည္တတ္ခဲ့တယ္... ေပေတသလို တည္ၿငိမ္တတ္တဲ့ မင္းအမူအယာေတြနဲ႔ ခင္မင္စရာေကာင္းတာေတြ... ကိုယ့္ကို မိတ္ေဆြေကာင္း တစ္ေယာက္ရဲ႕ ေပးႏိုင္တဲ့ ေဖးမေပးမႈေတြနဲ႔ အားေပးခဲ့တာေတြ... ကိုယ့္ဖိစီးမႈေတြကို မင္းလမ္းျပမႈေတြနဲ႔ တည္ၿငိမ္စြာ ေက်ာ္ျဖတ္ေစခဲ့တာေတြ... အိုကြာ.. အမ်ားႀကီးပါ... ကိုယ္စံထားရတဲ့ မင္းကို အရာအားလံုးအတြက္ ကိုယ္ေက်းဇူးတင္တာပါ.. မငယ္”
“အို... ကိုေနမင္းရယ္ အထူးအဆန္းေတြရွင္..”
ဒီတစ္ခါေတာ့ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ေအာ္ရယ္လိုက္တာ ေနမင္းဟန္ပါ။ ရွင့္ရင္ထဲကအသံေတြ ဟုတ္မဟုတ္ ကၽြန္မ အေျဖရွာသင့္သူ မဟုတ္ဘူး ဆိုတဲ့ အသိနဲ႔... အေတြးေတြကို က်မေမာင္းတုတ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္..။
“ကိုနႏၵ အတြက္ ဂုဏ္ယူတယ္ဆိုတာ ကိုယ့္ကိုယ္စား ေျပာေပးပါ...”“................”
ကၽြန္မ ေခါင္းငံု႔ၿပီး စလင္းဘက္ေလးကို ဖြင့္လိုက္တယ္။ ညာဘက္လက္ေခ်ာင္း ထိပ္ေလးေတြနဲ႔ ပန္းႏုေရာင္ ဖိတ္စာကဒ္ေလးအေတြ႕မွာ ကၽြန္မလက္ကို ျပန္႐ုတ္လိုက္မိပါတယ္။ ေနပါေစေတာ့ေလ...!! တိုက္ဆိုင္လြန္းစြာ ကၽြန္မေျပာမယ္႔ စကားေတြကို ဒီေဆာင္းညဥ့္ဦးပိုင္းမွာပဲ သူကအရင္ ေျပာသြားခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မ လက္ေလးေတြ အနည္းငယ္ တုန္ရီေနခဲ့တယ္။ ကၽြန္မေခါင္းေမာ့ၿပီး သူ႔ကို ၿပံဳးၿပီး ၾကည့္လိုက္မိပါတယ္..။
“ကၽြန္မလည္း ဝတ္ရည္ကုိ ေျပာခ်င္တယ္... ရင့္က်က္တည္ၿငိမ္တဲ့ ခင္ပြန္းေလာင္း တစ္ေယာက္အတြက္ ကၽြန္မ အင္မတန္ ဂုဏ္ယူမိတယ္လို႔.... Congratulation ပါ..”ကမ္းေပးလိုက္တဲ့ ကၽြန္မ ညာလက္ဖဝါးကို သူ႔လက္ဖဝါးနဲ႔ ဖ်စ္ညႇစ္လိုက္တယ္။ ေနမင္းဟန္.. ရွင့္အၿပံဳးေတြ လဲ့ ေနသလို ကၽြန္မ မ်က္လံုးေတြလည္း အေရာင္လဲ့ေနခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မေတြးမိတယ္.. ကၽြန္မတို႔တေတြ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ရင့္က်က္စြာ ခ်ီးမြမ္းခန္းေတြ ဖြင့္ေနၾကတာ ဘာအတြက္မ်ားပါလဲ..!! ႏွလံုးသားထဲကို ဝင္လာမယ္႔ တစ္စံုတစ္ရာကို အသိစိတ္ေတြနဲ႔ ထိန္းယူခဲ့ၾကတာကေရာ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေသသပ္လွပခဲ့ၾကလဲ... ေနာ္..!!
ကၽြန္မခ်က္ခ်င္း ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။ သူ႔အတြက္ ယူလာတဲ့ ပန္းႏုေရာင္ ဖိတ္စာေလးတစ္ေစာင္ကို ဘယ္ေတာ့မွ သူ႔ကို ေပးျဖစ္ေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး.!! ကၽြန္မတို႔ေတြ ျဖစ္သင့္ျဖစ္ထိုက္တာေတြကို လူသားဆန္စြာ ေတြးေခၚဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကတယ္။ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ႏိုင္ခဲ့ၾကတယ္။ ကၽြန္မနဲ႔ ေနမင္းဟန္ ဆိုတဲ့ ရွင့္ရဲ႕ ဆံုစည္းရျခင္းဟာ သံုးႏွစ္ထက္သာ ပိုေစာခဲ့ၾကမယ္ဆိုရင္ေလ.......!!
ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အျပန္လမ္းမွာ ႏွင္းေတြထူထပ္ေအာင္ က်ေနခဲ့တယ္...။ ကၽြန္မအိမ္ေ႐ွ႕လမ္းေပၚအေရာက္ သူရပ္ေပးတဲ့ ကားေပၚကဆင္းရင္း ေကာင္းကင္ကို ေမာ့အၾကည့္မွာ သည္းေနတဲ့ ႏွင္းမႈန္ေတြေၾကာင့္ “လ” ကိုျမင္ခြင့္ မရခဲ့ပါဘူး...။ တကယ္လို႔မ်ား အဲ့ဒီညရဲ႕ ေကာင္းကင္မွာ “လ” တစ္စင္းဟာ ၾကည္လင္ေအးခ်မ္းစြာ သာေနခဲ့မယ္ ဆိုရင္ေတာင္ ကၽြန္မ မ်က္လံုးေတြက ျမင္ခ်င္မွ ျမင္ႏိုင္ခဲ့လိမ့္မယ္ ဆိုတာကိုေတာ့.....!!
ဖြင့္ဟခ်က္..။ ။ ဒီပို႔စ္ေလးက တင္ၿပီးသား အေဟာင္းေလးပါ..။ “လွတဲ့ဇာတ္သိမ္း” ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေလးနဲ႔ တင္ထားခဲ့တာ တႏွစ္ေက်ာ္႐ွိခဲ့ပါၿပီ... ခုတေလာ စာေရးဖို႔ အခ်ိန္လံုးဝ မရတာရယ္.. မဖတ္ရေသးတဲ့ သူေတြျပန္ဖတ္ရင္ အသစ္ေလးမ်ား ျဖစ္မလားဆိုတဲ့ အသိေလးရယ္နဲ႔ ေခါင္းစဥ္ေလး ေျပာင္းမိရင္း ဆားခ်က္ခြင့္ေလး ျပဳေပးပါေနာ္..!! အသစ္မေရးျဖစ္တဲ့ ကၽြန္မကို အားလံုးပဲ... ေမတၱာေတြနဲ႔ နားလည္ ခြင့္လႊတ္ေပးမယ္ဆိုတာ ယံုၾကည္ထားပါရေစ.....။
(ခင္ေလးငယ္)
